آمریکا ۱-۴ بلژیک: نامه اعمال ترامپ!
تیم ملی بلژیک، همانطور که کیک زون گزارش داد، سروصدای حواشی را به خشم، بحثها را به یک فوتبال تمامعیار و جنجالها را به درسی فراموشنشدنی تبدیل کرد. در شبی که پرونده بالوگان سایه افکنده بود، شیاطین سرخ عملاً تیم ملی آمریکا را درهم کوبیدند. آنها آخرین میزبان باقیمانده را با گلهای دکتلار، واناکن و لوکاکو از گردونه رقابتها حذف کرده و بهترین نمایش خود در جام جهانی را دقیقاً در لحظهای که بیشترین نیاز را به آن داشتند، ارائه دادند. نه شور و هیجان ورزشگاه، نه بخششها و نه رویای آمریکایی نتوانست تیمی را متوقف کند که عدالت را با دستان خود اجرا کرد و بلیت حضور در مرحله یکچهارم نهایی در برابر اسپانیا را به دست آورد.
مائوریسیو پوچتینو در مواجهه با بلژیک، دست به هیچ آزمایشی نزد و همان ۱۱ بازیکن ثابت دیدار مرحله یکهشتم نهایی مقابل بوسنی را به میدان فرستاد. فلوریان بالوگان، پس از بخشش بحثبرانگیز فیفا، در نوک خط حمله قرار گرفت. در مقابل، رودی گارسیا تغییرات مهمی در ترکیب تیمش ایجاد کرد؛ تیمی که بازگشت قهرمانانهای مقابل سنگال داشت. تئاته، واناکن، دیبروینه و دوکو همگی روی نیمکت نشستند و غیبت کاپیتان (که ۳۷ بازی متوالی فیکس بود) و وینگر منچسترسیتی، بزرگترین غافلگیریها بودند. نگویی، اونانا، راسکین و لوکباکیو وارد ترکیب اصلی شدند تا میانه میدان تقویت شود و عرض بیشتری در جناح راست ایجاد گردد.
بلژیک بازی را به گونهای آغاز کرد که گویی مصمم به جبران ناداورایهاست. با حضور بالوگان در ترکیب اولیه آمریکا، شاگردان رودی گارسیا از همان ثانیه نخست هجومی ظاهر شدند: پرسینگ بیوقفه، شدت بالا پس از از دست دادن توپ و یک گام بالاتر از حریف. شوت تروسار بلاک شد، تیلمانس نتوانست درون محوطه جریمه ضربهای دقیق بزند و کاستانیه، تنها پس از ۴۵ ثانیه، فرییس را مجبور به یک شیرجه تماشایی کرد تا مانع از گل اول بلژیک شود.
دقایق ابتدایی کاملاً تحت سلطه بلژیک بود. تصمیم برای نیمکتنشین کردن دیبروینه و دوکو با توجه به برنامه بازی قابل درک به نظر میرسید: درگیری فیزیکی بیشتر، فشار فزاینده و فضای کمتر برای آمریکا جهت دریافت راحت توپ. لوکباکیو و کاستانیه در جناح راست مشکلساز بودند، تروسار هم در مرکز و هم در کنارهها پیوسته تهدید ایجاد میکرد و تیلمانس پس از یک ارسال، یک موقعیت طلایی را از دست داد که تنها باید آن را به تور میچسباند.
گره بازی در دقیقه ۹ باز شد. ارسال تروسار به فریمن برخورد کرد، خط دفاعی آمریکا غافلگیر شد و راسکین که سریعتر از همه واکنش نشان داد، توپ را در محوطه جریمه کنترل کرد و یک صحنه شلوغ را به موقعیتی کاملاً روشن تبدیل نمود. ارسال او از کنار فرییس گذشت و دکتلار تنها کافی بود توپ را از قلب محوطه وارد دروازه کند. بلژیک تنها در دوازده دقیقه، شش شوت به سمت دروازه حریف زده بود که سه تای آنها در چارچوب قرار داشت.
حتی مصدومیت اونانا نیز از برتری شیاطین سرخ نکاست. آنها همچنان توپهای سرگردان را به سود خود برمیداشتند، در زمین حریف پرس میکردند و آنها را عقب نگه میداشتند. بالوگان، که محور تمام حرف و حدیثهای پیش از این مسابقه بود، تقریباً در جریان بازی غایب بود: نگویی با اقتدار کامل او را مهار کرد و نخستین اقدام جدیاش، گرفتن یک ضربه آزاد در لبه محوطه جریمه بود.
همان ضربه آزاد، نتیجه بازی را تغییر داد. تیلمان آن را به سمت تیرک دور زد اما توپ به واناکن برخورد کرد، مسیرش تغییر یافت و کورتوا را بیدفاع گذاشت. این اولین موقعیت جدی آمریکا بود که به گل منجر شد، هرچند شادی آنها دیری نپایید: بلژیک تقریباً بلافاصله پاسخ داد، با یک ارسال بینقص از تروسار و ضربه سر دکتلار از کنار تیم ریم تا بازی ۱-۲ شود.
این گل بلژیک را متوقف نکرد. آنها همچنان در پی گل سوم بودند: ارسالهایی از کاستانیه، کرنر کوتاهِ تیلمانس که راسکین با ضربه سر به آن واکنش نشان داد و یک ضربه سر آزاد از لوکباکیو که راهی به دروازه نیافت. آمریکا بهندرت تهدیدی ایجاد کرد، یک شوت بیدقت از بالوگان و یک توپ بلند که کورتوا بهموقع آن را خواند. در بین دو نیمه، پیروزی بلژیک روشن، شایسته و حتی چشمگیرتر بود، آن هم با حضور دیبروینه، دوکو و لوکاکو روی نیمکت.
پوچتینو در بین دو نیمه تلاش کرد تا اوضاع را تغییر دهد. او احساس میکرد آمریکا در حمله خلاقیت ندارد و رینا را بهجای دست وارد زمین کرد و به آرایش ۳-۵-۲ تغییر داد، با بالوگان و پولیشیچ در خط حمله و نفرات بیشتر در میانه میدان برای اتصال پاسها. برای چند دقیقه، بازیکنان آمریکا بیشتر صاحب توپ شدند و بلژیک را به عقب راندند، هرچند بدون خلق خطر واقعی. شیاطین سرخ جمعوجورتر و منظمتر دفاع کردند، منتظر فرصت ماندند و نگویی همچنان دیواری بود در خنثی کردن بالوگان.
ضربه نهایی زمانی وارد شد که میزبانها انگار بهترین دقایق خود را بازی میکردند. یک توپ بلند برای فرار دکتلار، فرییس را وادار کرد از دروازه دور شود اما دروازهبان آمریکایی مردد شد، تمرکزش را از دست داد و این مهاجم بلژیکی توپ را ربود. توپ رها شد و واناکن از فاصلهای زیاد، با دروازهای که تقریباً خالی بود، با شوتی که حتی از تیم ریم هم گذشت، نتیجه را ۱-۳ کرد. آمریکا داشت نشانههایی از بیدار شدن نشان میداد، اما در عوض عجیبترین گل جام جهانیاش را دریافت کرد.
این گل سرانجام تیم پوچتینو را در هم شکست. پولیشیچ مصدوم جای خود را به برهالتر داد و سپس پپی بهجای آدامز به میدان آمد، حرکتی از سر ناچاری. در همین حال، بلژیک با لوکاکو و دوکو به خط حملهاش طراوت بخشید و بازی دقیقاً همانطور پیش رفت که رودی گارسیا میخواست: دور از کورتوا با مالکیتهای طولانی در هر زمان ممکن و ضدحملات سریع وقتی فضا باز میشد. تیلمان، تنها بازیکن آمریکایی که هنوز نشانهای از روح جنگندگی را حفظ کرده بود، پس از دفع توپ کاستانیه نزدیک بود با شوت پای چپ از پشت محوطه جریمه گل بزند اما ضربهاش با اختلافی اندک از کنار تیرک بیرون رفت.
