گریه مسی، اما با رنگی متفاوت از رونالدو!
این ستاره سیونه ساله تا لحظات پایانی رقابتها، در آستانه تجربه آخرین حضورش در جام جهانی قرار داشت، زیرا تیم ملی مصر تا دقیقه ۷۶ با برتری دو بر صفر برابر آرژانتین پیشی گرفته بود. با این حال، بازگشتی خیرهکننده از سوی قهرمان جهان، رؤیای دفاع از عنوان قهرمانی و کسب دومین جام جهانی پیاپی برای آنها را زنده نگه داشت. مسی با به ثمر رساندن گل تساویبخش آرژانتین، بار دیگر به جهانیان اثبات کرد که همچنان در اوج فوتبال جهان میدرخشد. این گل، هشتمین گل او در جام جهانی ۲۰۲۶ بود که باعث شد او با یک گل بیشتر از کیلیان امباپه و ارلینگ هالند، به تنهایی در صدر جدول گلزنان مسابقات قرار گیرد. پس از پیروزی سه بر دو آرژانتین، مسی نتوانست احساسات خود را کنترل کند و در پایان مسابقه با چشمانی اشکآلود، جشن صعود تیمش را برپا کرد. نیمه نخست این مسابقه برای او با ثبت یک رکورد منفی همراه بود؛ مسی به نخستین بازیکنی در تاریخ جامهای جهانی تبدیل شد که خارج از ضربات پنالتی، دو ضربه پنالتی را در جریان رقابتهای جام جهانی از دست داده است.
مقابله با مصر برای لئو یک بازی معمولی نبود؛ او بار دیگر با تنها ترسی روبهرو شد که هنوز در زمین سبز فوتبال رهایش نمیکند. ضربه پنالتی از دسترفته در آتلانتا، تنها پنالتی نبود که مسی در این جام جهانی از دست داد. او تا به امروز دو پنالتی را در جام جهانی ۲۰۲۶ هدر داده و در مجموع نیز در سه دوره اخیر جام جهانی، چهار پنالتی را از دست داده است.
هنگامی که صحبت از بهترین بازیکن جهان و شاید بهترین بازیکن تاریخ فوتبال به میان میآید، چنین آماری اهمیت ویژهای پیدا میکند. آن نقطه سفید ۲۲ سانتیمتری روی زمین، انگار کریپتونیت لیونل مسی است؛ تنها نقطه ضعفی که قدرت او را میگیرد. ژاوی هرناندز زمانی گفته بود: «مسی در همه چیز بهترین است.» اما او در یک بخش از فوتبال هرگز بهترین نبوده است: ضربات پنالتی؛ موضوعی که عجیب به نظر میرسد، زیرا در ظاهر، پنالتی سادهترین موقعیت گلزنی برای یک مهاجم محسوب میشود. پس از آن پنالتی از دسترفته، همه چیز برای آرژانتین به سمت یک فاجعه پیش میرفت تا اینکه باز هم همان همیشگی ظاهر شد. زمانی که مصطفی زیکو در دقیقه ۶۷ گل دوم تیمش را به ثمر رساند و نتیجه را دو بر صفر کرد، به نظر میرسید مصر در آستانه خلق یکی از بزرگترین شگفتیهای این دوره قرار دارد، اما کریستین رومرو در دقیقه ۷۹ نخستین گل آرژانتین را زد تا امیدها زنده شود. چهار دقیقه بعد، مسی گل تساوی را به ثمر رساند و در نهایت انزو فرناندز در وقتهای اضافه با یک ضربه سر، گل پیروزیبخش آرژانتین را وارد دروازه مصر کرد و رؤیای این تیم آفریقایی نابود شد.
پس از به صدا درآمدن سوت پایان بازی، دوربینها به صورت مستقیم روی مسی متمرکز شدند که در حالی که پیروزی آرژانتین را جشن میگرفت، غرق در اشک بود. او نمیتوانست باور کند که این مسابقه دشوار در چنین شرایطی به پایان رسیده و بار دیگر با کمک همتیمیهایش موفق شده است از یک مسیر سخت عبور کند.
همه آن کلافگی و خستگیاش در بازی با کیپورد را به یاد داریم، او نگران بود که رویای آرژانتین در مرحله یکشانزدهم نهایی به پایان برسد و بعد از بازی نفس راحتی کشید و حال باز هم در یک بازی دیگر که با نتیجه مشابه به پایان رسید، نتوانست اشکهایش را کنترل کند و دقایقی اشک ریخت.
دو اسطوره، دو شب متوالی، دو گریه اما با معنایی متفاوت: شب گذشته و پس از حذف پرتغال مقابل اسپانیا، کریستیانو رونالدو نیز اشک ریخت! گریههای سیآرسون و مسی هر دو پس از مسابقهای سرنوشتساز رقم خورد، اما معنای متفاوتی داشت. رونالدو بعد از لحظهای که پایان آخرین جام جهانی دوران حرفهای او بود، اشک ریخت. برای ستاره چهل و یک ساله پرتغال، این اشکها برای خداحافظی همیشگی با جامی بود که هرگز به آن دست نیافت و آن را لمس نکرد.
در سوی دیگر، مسی پس از بازگشت تاریخی آرژانتین برابر مصر گریه کرد، اما نه از جنس شکست. او در آستانه حذف از جام جهانی قرار داشت، دو پنالتی را در این تورنمنت از دست داده بود و فشار زیادی را تحمل میکرد، اما در نهایت با یک گل و یک پاس گل، تیمش را به بازگشتی فراموشنشدنی رساند. اشکهای او بعد از سوت پایان، حاصل رهایی از آن شرایط سخت و زنده ماندن رؤیای قهرمانی بود.
