واقعیتی تلخ در مورد والیبال ایران

با وجود آنکه روبرتو پیاتزا، سرمربی کنونی تیم ملی والیبال ایران، بر حضور بازیکنان ایرانی در رقابت‌های لیگ‌های معتبر خارجی تاکید فراوانی دارد، اما شواهد تاریخی گواهی می‌دهد که افزایش تعداد بازیکنان لژیونر همیشه به سود والیبال ایران نبوده است. اگرچه بازی کردن بازیکنان ایرانی در لیگ‌های تراز اول خارج از کشور می‌تواند به ارتقای سطح تیم ملی والیبال ایران در صحنه جهانی یاری رساند، اما به نظر می‌رسد تا به امروز پیامد مورد انتظار و دلخواه را برای والیبال ایران به ارمغان نیاورده است. از سال ۹۷ به این سو که شمار بازیکنان لژیونر والیبال ایران به طور چشمگیری فزونی یافت، همزمان با آن، دوره افول تیم ملی نیز به آرامی آغاز شد. این سیر نزولی تقریباً در طول سه سال منجر به آن شد که تیم ملی والیبال ایران جایگاه اول خود در قاره آسیا را به تیم ملی والیبال ژاپن بسپارد و هم‌اکنون به عنوان دومین تیم برتر قاره شناخته شود. افزون بر این، تاریخ نیز شهادت می‌دهد که بخش اعظم دستاوردهای تیم ملی والیبال ایران در زمانی به دست آمده است که بیشتر بازیکنان آن در لیگ‌های داخلی کشورمان مشغول به بازی بودند؛ این نکته نشان می‌دهد که داشتن لژیونرهای زیاد، الزاماً ضامن کامیابی بیشتر تیم ملی نیست.