درگذشت اسطوره فوتبال آرژانتین در شب پیروزی سترگ

آنتونیو اوبالدو راتین، یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های افسانه‌ای باشگاه بوکا جونیورز و کاپیتان سابق تیم ملی آرژانتین، امروز در سن هشتاد و نه سالگی چشم از جهان فروبست.

راتین که در شانزدهم ماه می سال ۱۹۳۷ در شهر تیگره به دنیا آمده بود، سمبل وفاداری در مستطیل سبز آرژانتین محسوب می‌شد. او تمام دوران حرفه‌ای فوتبالی خود را تنها با پیراهن بوکا جونیورز سپری کرد؛ از نخستین حضورش در میدان در سال ۱۹۵۶، که به شکلی اتفاقی در برابر ریورپلاته و در ورزشگاه بمبونرا رقم خورد، تا زمان آویختن کفش‌ها در سال ۱۹۷۰.

این هافبک میانی بلندبالا و قدرتمند بوکا، علاوه بر مهارت‌های فنی برجسته، به خاطر شخصیت کاریزماتیک و روحیه جنگندگی‌اش نیز شناخته شده بود. با این حال، نام او بیش از هر چیز با یکی از بحث‌برانگیزترین رویدادهای تاریخ جام جهانی پیوند خورده است.

اخراجی که قوانین فوتبال را دگرگون کرد

در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلستان، راتین بازوبند کاپیتانی تیم ملی آرژانتین را بر دست داشت. در مسابقه پرحاشیه مقابل تیم میزبان، رودلف کرایتلاین، داور آلمانی بازی، او را از زمین اخراج کرد؛ این اتفاق در دورانی رخ داد که هنوز کارت‌های زرد و قرمز وارد قوانین فوتبال نشده بودند و وجود نداشتند.

راتین که بر این باور بود داور بی‌دلیل او را اخراج کرده است، هنگام خروج از زمین با خشم پرچم بریتانیا را که بر روی یکی از پرچم‌های کرنر نقش بسته بود، در دست خود فشرد و سپس استادیوم را ترک کرد. او سال‌ها بعد بارها روایت کرده است که ادامه بازی را با «احساسی از درماندگی مطلق، از پنجره کوچک رختکن» به تماشا نشسته بود.

این واقعه به یکی از نمادین‌ترین تصاویر در تاریخ رقابت‌های جام جهانی تبدیل گشت.

سال‌ها پس از آن، او در گفت‌وگویی فاش کرد که پس از اخراج، تقریباً پنج دقیقه روی فرش قرمزی که مخصوص خاندان سلطنتی انگلستان بود، نشست و در اعتراض به تصمیم داور از ترک محوطه امتناع ورزید.

او همچنین بیان کرده بود که در ابتدا، تماشاگران انگلیسی شکلات به سمت او پرتاب می‌کردند، اما پس از مدت کوتاهی، قوطی‌های نوشیدنی به سوی او پرتاب شد. هرچند از آن رویدادها در خارج از زمین مسابقه تصویری در دست نیست، اما همان بازی به یک نقطه عطف حیاتی در قوانین فوتبال مبدل شد و فیفا پس از آن تصمیم گرفت تا از جام جهانی ۱۹۷۰ مکزیک، استفاده از کارت‌های زرد و قرمز را به طور رسمی به اجرا درآورد.

بسیاری بر این باورند که همان دیدار، سرآغاز یکی از رقابت‌های تاریخی و فراموش‌نشدنی در فوتبال ملی میان آرژانتین و انگلستان بود.

راتین از پرورش‌یافتگان آکادمی بوکا جونیورز به شمار می‌رفت و نخستین بازی خود در تیم اصلی را در پیروزی دو بر یک برابر ریورپلاته تجربه کرد؛ مسابقه‌ای که در آن وظیفه مهار آنخل لابرونا، اسطوره ریور، را بر عهده داشت و نمایش موفقش باعث شد تا جایگاه ثابتی در ترکیب اصلی به دست آورد. او در طول چهارده سال حضورش در بوکا، در ۳۸۲ مسابقه رسمی به میدان رفت، بیست و هشت گل به ثمر رساند و شش عنوان قهرمانی کسب کرد؛ سه قهرمانی لیگ در سال‌های ۱۹۶۲، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵، قهرمانی جام حذفی آرژانتین در سال ۱۹۶۹ و همچنین عضویت در تیم قهرمان رقابت‌های ناسیونال در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰. او همچنین در سال ۱۹۶۳ به همراه بوکا به نایب‌قهرمانی کوپا لیبرتادورس دست یافت.

با وجود اینکه راتین یک هافبک دفاعی بود، در تیم ملی آرژانتین پیراهن شماره ۱۰ را به تن می‌کرد.

او در دو دوره از جام‌های جهانی، ۱۹۶۲ شیلی و ۱۹۶۶ انگلستان، برای تیم ملی آرژانتین به میدان رفت؛ یک بازی در اولین حضورش و چهار مسابقه در جام جهانی ۱۹۶۶.

راتین همچنین در دو دوره از مسابقات کوپا آمریکا، در سال‌های ۱۹۵۹ در اکوادور و ۱۹۶۷ در اروگوئه، به همراه آلبی‌سلسته به مقام نایب‌قهرمانی رسید. در مجموع، او سی و سه بار پیراهن تیم ملی آرژانتین را بر تن کرد و تنها یک گل ملی به ثمر رساند؛ این گل در چهاردهم اکتبر ۱۹۶۴ در تساوی یک بر یک مقابل شیلی به ثمر رسید.

پس از خاتمه دوران بازیگری، راتین وارد عرصه مربیگری شد، اگرچه مدت زمان حضورش روی نیمکت تیم‌ها چندان طولانی نبود.

او ابتدا در سال ۱۹۷۶ هدایت استودیانتس ریو کوارتو را بر عهده گرفت، سپس در سال ۱۹۷۹ مربی خیمناسیا لاپلاتا شد و در نهایت در سال ۱۹۸۰ سکان هدایت بوکا جونیورز را پذیرفت.

راتین در آن فصل موفق شد با تیم بوکا دوازده مسابقه پیاپی بدون شکست را در رقابت‌های متروپولیتانو به ثبت برساند، اما تیمش در پایان در رتبه هفتم قرار گرفت و در مرحله نخست رقابت‌های ناسیونال از دور مسابقات حذف شد.

پس از کناره‌گیری از دنیای فوتبال، راتین وارد عرصه سیاست شد و بار دیگر نامش بر سر زبان‌ها افتاد. او پس از پیوستن به حزب پرونیست، در فاصله سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ به عنوان نماینده مجلس ملی آرژانتین خدمت کرد و سپس از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ عضوی از شورای شهر ویسنته لوپس بود.

راتین تا واپسین سال‌های حضورش در جمع هواداران، همواره با افتخار این جمله را تکرار می‌کرد: «در تمام زندگی‌ام فقط پیراهن دو تیم را به تن کردم؛ بوکا جونیورز و تیم ملی آرژانتین.»

او آخرین حضورهای عمومی خود را در سال ۲۰۱۹ انجام داد، اما پس از همه‌گیری ویروس کرونا و بروز مشکلات جسمانی ناشی از کهولت سن، کمتر در مراسم‌ها و رویدادهای فوتبالی دیده شد.

وفاداری بی‌چون و چرایش به باشگاه بوکا و خاطره فراموش‌ناشدنی دیدار پرحاشیه ومبلی، باعث شده بود که هواداران فوتبال آرژانتین همواره از او به عنوان یکی از نمادهای ماندگار تاریخ این کشور یاد کنند. خود راتین بارها گفته بود که یکی از آرزوهایش این بود که روزی دوباره ورزشگاه ومبلی را از نزدیک ببیند؛ آرزویی که هرگز برآورده نشد.