درگذشت افسانه فوتبال آرژانتین در لحظه پیروزی بزرگ
آنتونیو اوبالدو راتین، از برجستهترین اسطورههای باشگاه بوکا جونیورز و کاپیتان پیشین تیم ملی آرژانتین، امروز در سن ۸۹ سالگی دیده از جهان فروبست.
راتین که در شانزدهم مه ۱۹۳۷ در شهر تیگره به دنیا آمد، نماد وفاداری در مستطیل سبز آرژانتین بود. او تمام دوران حرفهای فوتبالی خود را تنها با پیراهن بوکا جونیورز سپری کرد؛ از نخستین حضورش در میدان در سال ۱۹۵۶ که به صورت اتفاقی در مقابل ریورپلاته و در ورزشگاه بمبونرا رقم خورد، تا زمان خداحافظی از فوتبال در سال ۱۹۷۰.
این هافبک میانی بلندقد و قدرتمند بوکا، علاوه بر مهارتهای فنی برجسته، به خاطر شخصیت کاریزماتیک و روحیه جنگندگیاش نیز مشهور بود. با این حال، نام او بیشتر از هر چیز با یکی از بحثبرانگیزترین لحظات تاریخ جام جهانی گره خورده است.
اخراجی که قوانین فوتبال را تغییر داد
در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلستان، راتین بازوبند کاپیتانی تیم ملی آرژانتین را بر دست داشت. در بازی پرحاشیه مقابل میزبانان، رودلف کرایتلاین، داور آلمانی مسابقه، او را از زمین اخراج کرد؛ این اتفاق در دورانی رخ داد که هنوز کارتهای زرد و قرمز وارد قوانین فوتبال نشده بودند.
راتین که معتقد بود داور به ناحق او را اخراج کرده بود، هنگام ترک زمین با خشم پرچم بریتانیا که بر یکی از پرچمهای کرنر نقش بسته بود را در دست فشرد و سپس ورزشگاه را ترک کرد. او سالها بعد بارها روایت کرده که ادامه بازی را با «حسی از درماندگی مطلق، از پنجره کوچک رختکن» به نظاره نشسته بود.
این واقعه به یکی از بهیادماندنیترین تصاویر در تاریخ رقابتهای جام جهانی تبدیل شد.
سالها بعد، او در گفتوگویی افشا کرد که پس از اخراج، تقریباً پنج دقیقه روی فرش قرمزی که مخصوص خاندان سلطنتی انگلستان بود، نشست و در اعتراض به تصمیم داور از ترک محوطه امتناع کرد.
او همچنین بیان کرده بود که در ابتدا، تماشاگران انگلیسی شکلات به سمت او پرتاب میکردند، اما پس از مدت کوتاهی، قوطیهای نوشیدنی به سوی او پرتاب شد. هرچند از آن اتفاقات خارج از زمین مسابقه تصویری در دست نیست، اما همان بازی به یک نقطه عطف مهم در قوانین فوتبال تبدیل شد و فیفا پس از آن تصمیم گرفت تا از جام جهانی ۱۹۷۰ مکزیک، استفاده از کارتهای زرد و قرمز را به طور رسمی به اجرا درآورد.
برخی بر این باورند که آن دیدار، آغاز یکی از رقابتهای تاریخی و فراموشنشدنی در فوتبال ملی بین آرژانتین و انگلستان بود.
راتین از محصولات آکادمی بوکا جونیورز به شمار میرفت و نخستین بازی خود در تیم اصلی را در پیروزی دو بر یک برابر ریورپلاته تجربه کرد؛ مسابقهای که در آن وظیفه مهار آنخل لابرونا، اسطوره ریور، را بر عهده داشت و نمایش موفقش باعث شد تا جایگاه ثابتی در ترکیب اصلی به دست آورد. او در طول چهارده سال حضورش در بوکا، در ۳۸۲ مسابقه رسمی به میدان رفت، ۲۸ گل به ثمر رساند و شش عنوان قهرمانی کسب کرد؛ سه قهرمانی لیگ در سالهای ۱۹۶۲، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵، قهرمانی جام حذفی آرژانتین در سال ۱۹۶۹ و همچنین عضویت در تیم قهرمان رقابتهای ناسیونال در سالهای ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰. او همچنین در سال ۱۹۶۳ به همراه بوکا به نایبقهرمانی کوپا لیبرتادورس دست یافت.
با اینکه راتین یک هافبک دفاعی بود، در تیم ملی آرژانتین پیراهن شماره ۱۰ را به تن میکرد.
او در دو دوره از جامهای جهانی، ۱۹۶۲ شیلی و ۱۹۶۶ انگلستان، برای تیم ملی آرژانتین به میدان رفت؛ یک بازی در اولین حضورش و چهار مسابقه در جام جهانی ۱۹۶۶.
راتین همچنین در دو دوره از مسابقات کوپا آمریکا، در سالهای ۱۹۵۹ در اکوادور و ۱۹۶۷ در اروگوئه، به همراه آلبیسلسته به مقام نایبقهرمانی رسید. در مجموع، او ۳۳ بار پیراهن تیم ملی آرژانتین را بر تن کرد و تنها یک گل ملی به ثمر رساند؛ این گل در چهاردهم اکتبر ۱۹۶۴ در تساوی یک بر یک مقابل شیلی به ثمر رسید.
پس از پایان دوران بازیگری، راتین وارد عرصه مربیگری شد، اگرچه مدت زمان حضورش روی نیمکت تیمها چندان طولانی نبود.
او ابتدا در سال ۱۹۷۶ هدایت استودیانتس ریو کوارتو را بر عهده گرفت، سپس در سال ۱۹۷۹ مربی خیمناسیا لاپلاتا شد و در نهایت در سال ۱۹۸۰ سکان هدایت بوکا جونیورز را پذیرفت.
راتین در آن فصل موفق شد با تیم بوکا دوازده مسابقه پیاپی بدون شکست را در رقابتهای متروپولیتانو به ثبت برساند، اما تیمش در پایان در رتبه هفتم قرار گرفت و در مرحله نخست رقابتهای ناسیونال از دور مسابقات حذف شد.
پس از کنارهگیری از دنیای فوتبال، راتین وارد عرصه سیاست شد و بار دیگر نامش بر سر زبانها افتاد. او پس از پیوستن به حزب پرونیست، در فاصله سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ به عنوان نماینده مجلس ملی آرژانتین خدمت کرد و سپس از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ عضوی از شورای شهر ویسنته لوپس بود.
راتین تا واپسین سالهای حضورش در جمع هواداران، همواره با افتخار این جمله را تکرار میکرد: «در تمام زندگیام فقط پیراهن دو تیم را به تن کردم؛ بوکا جونیورز و تیم ملی آرژانتین.»
او آخرین حضورهای عمومی خود را در سال ۲۰۱۹ انجام داد، اما پس از همهگیری ویروس کرونا و بروز مشکلات جسمانی ناشی از کهولت سن، کمتر در مراسمها و رویدادهای فوتبالی دیده شد.
وفاداری بیچون و چرایش به باشگاه بوکا و خاطره فراموشناشدنی دیدار پرحاشیه ومبلی، باعث شده بود که هواداران فوتبال آرژانتین همواره از او به عنوان یکی از نمادهای ماندگار تاریخ این کشور یاد کنند. خود راتین بارها گفته بود که یکی از آرزوهایش این بود که روزی دوباره ورزشگاه ومبلی را از نزدیک ببیند؛ آرزویی که هرگز برآورده نشد.
