رمزگشایی از عکسهای عجیب ستاره فرانسوی؛ داستانی که اینترنت ساخت!
بیش از صدهزار نظر برای رمزگشایی از عکسهای عجیب مایکل اولیسه منتشر شد. سوالاتی مانند «این دیگر چیست؟»، «عکاس دورکار» و «انگار با نوکیا گرفته شده» مطرح بود. اولیسه تمام عکسهای قبلی خود را در اینستاگرام حذف کرده و پروفایلش را با تصاویری تار، پیکسلی و به سختی قابل تشخیص پر کرده بود. برخی این عکسها را پیامی به رئال مادرید تعبیر کردند. عدهای دیگر، فلورنس پرنه، عکاسی که فیفا او را از جام جهانی کنار گذاشته بود و به گفته آنها از تلویزیون خانهاش عکس گرفته بود تا انتقام بگیرد را مقصر دانستند. این داستان غلبه بر سختیها کامل به نظر میرسید، اما یک مشکل وجود داشت: حقیقت نداشت.
فلورنس پرنه به دلیل رد شدن از سوی فیفا هیچ پاداشی دریافت نکرد، زیرا اصلاً برای دریافت اعتبارنامه درخواست نداده بود. او همچنین عکاس عکسهای اولیسه نبود و برای او کار هم نمیکرد. در حقیقت، عکاس واقعی لوکاس کورشان، عکاس آلمانی بود که در جام جهانی اولیسه را همراهی میکرد و از مجموعه کارهای هری گرویارت در سال ۱۹۷۲ الهام گرفته بود. دو پروژه هنری متفاوت در فضای مجازی با هم ادغام شدند و اینترنت آنها را یکی کرد، به این ترتیب یکی از پربازدیدترین داستانهای جام جهانی شکل گرفت.
چگونه داستانی که هرگز رخ نداده بود، به وجود آمد؟
فلورنس پرنه مجبور شد با توجه به خارج شدن داستان از کنترل، وارد عمل شود و بگوید: «من عکاس اولیسه نیستم». حجم پیامهای خصوصی دریافت شده آنقدر زیاد بود که او را ناچار به واکنش کرد. پرنه در استوری حساب رسمی خود نوشت: «من مطالب نادرست و داستانهای ساختگی زیادی در توییتر و حالا در اینستاگرام دیدهام. من هرگز نگفتم ویزا ندارم، فقط گفتم اعتبارنامه نداشتم، همانطور که در پستم نوشتم.» او در پایان موضع خود را قاطعانه مشخص کرد: «از همه برای حمایتشان ممنونم، اما من عکاس اولیسه نیستم. از همان ابتدا هم گفتهام. عکاس او لوکاس کورشان است.»
ریشه این سوءتفاهم به ما کمک میکند تا سرعت شکلگیری داستانها در دنیای امروز را بهتر درک کنیم. ماجرا از جایی شروع شد که پرنه چند عکس از جام جهانی را مستقیماً از صفحه تلویزیونش منتشر کرد. کار او به دلیل بافت تصویر، تار بودن، رنگهای تغییر یافته و پدیده شناخته شده «موآره» (تداخل حسگر دوربین با پیکسلهای تلویزیون) توجهها را جلب کرد. همزمان، اولیسه شروع به انتشار عکسهایی با زیباییشناسی بسیار شبیه به کارهای پرنه در اینستاگرامش کرد. اینترنت بقیه کار را انجام داد و این دو را به هم مرتبط ساخت.
لوکاس کورشان، عکاس آلمانی که سالها برای برندهای بزرگی چون آدیداس، نایکی، اپل، مرسدس بنز و پرادا کار کرده است، پشت پروژه بصری این فوتبالیست فرانسوی قرار دارد. او در طول جام جهانی اولیسه را همراهی میکرد و هویت بصری صفحات اجتماعی او را طراحی نمود. نکته جالب اینجاست که کورشان نیز این سبک عکاسی را ابداع نکرده است. او در مصاحبههای خود اعتراف کرده که یکی از تأثیرات اصلیاش، هری گرویارت، عکاس افسانهای مگنوم است که بیش از پنج دهه پیش نیز از پخشهای ورزشی تلویزیونی عکاسی میکرد.
و فلورنس پرنه کیست؟ او آن عکاس آماتور نیست که بسیاری تصور کردند. این عکاس فرانسوی حضوری همیشگی در رویدادهای ورزشی بینالمللی دارد و برای برندهایی چون آدیداس، نایکی، لاکوست، جردن و فدراسیون راگبی فرانسه کار کرده و مسابقاتی مثل المپیک پاریس، رولان گاروس و مسابقات قهرمانی اروپا را پوشش داده است. او ماهها پیش از جام جهانی توضیح داده بود که حتی قصد درخواست اعتبارنامه برای آن تورنمنت که بین سه کشور برگزار میشد را ندارد، زیرا ترجیح میداد آن را از زاویهای متفاوت تجربه کند. پرنه در شبکههای اجتماعی خود نوشت: «لازم نیست همیشه کنار زمین باشی تا فوتبال را به شکلی متفاوت ببینی.» و دقیقاً همین آزادی بود که در نهایت به پروژهای منجر شد که وایرال شد.
