راز تصاویر مرموز ستاره فرانسوی فاش شد!
دهها هزار کاربر برای کشف رمز این تصاویر تلاش کردند. عباراتی مانند «این تصاویر چیست؟»، «عکاس از راه دور» و «انگار با گوشی نوکیا گرفته شدهاند» در میان نظرات مشاهده میشدند. مایکل اولیسه، بازیکن تیم ملی فرانسه، صفحه اینستاگرامش را از تمامی عکسهای قبلی پاک کرده و آن را به مجموعهای از تصاویر مبهم، پیکسلی و تقریباً نامفهوم تبدیل نموده بود. برخی در این تصاویر پیامی برای رئال مادرید را تشخیص میدادند. گروهی دیگر، فلورنس پرنه را به عنوان خالق فرضی این آثار معرفی کردند؛ عکاسی که به دلیل عدم پذیرفته شدن از سوی فیفا، با ثبت تصاویر از تلویزیون خانهاش از آنها انتقام گرفته بود. این روایت درباره غلبه بر موانع، کامل به نظر میرسید، اما یک مشکل اساسی داشت: هیچکدام از اینها واقعیت نداشت.
فلورنس پرنه هرگز به خاطر رد شدن از سوی فیفا پاداشی دریافت نکرد، زیرا اصلاً برای دریافت مجوز خبرنگاری درخواستی ارسال نکرده بود. او نه تنها عکسهای اولیسه را گرفته نبود، بلکه برای او همکاری نداشت. عکاس واقعی در واقع لوکاس کورشان، یک عکاس آلمانی، بود که در حین برگزاری جام جهانی در کنار این بازیکن فرانسانی حضور داشت و از مجموعهای از آثار هری گرویارت در سال ۱۹۷۲ الهام گرفته بود. در این میان، دو پروژه کاملاً متفاوت در یک صفحه با هم ترکیب شدند و فضای مجازی آنها را به یکدیگر پیوند داد. به این شکل، یکی از داستانهای تکراری و پر بحث جام جهانی شکل گرفت.
چگونه داستانی که هرگز واقعیت نداشت، به این شکل گسترش پیدا کرد؟
زمانی که فلورنس پرنه مشاهده کرد که داستان از کنترل خارج شده است، مجبور به مداخله شده و اعلام کرد: «من عکاس اولیسه نیستم.» سرازیر شدن پیامهای خصوصی به حساب کاربری او، وی را ناگزیر به واکنش نمود. او در یک استوری که در صفحه رسمی خود منتشر کرد، نوشت: «من بسیاری از اطلاعات نادرست و روایتهای ساختگی را در توییتر و اکنون در اینستاگرام دیدهام. من هرگز نگفتم ویزا ندارم. فقط بیان کردم که اعتبارنامه نداشتم، همانطور که در پستم نوشته بودم.» اما جمله پایانی او، موضع قطعیاش را آشکار ساخت: «از همه شما به خاطر حمایتتان سپاسگزارم، اما من عکاس اولیسه نیستم. این را از همان ابتدا نیز گفتهام. عکاس او لوکاس کورشان است.»
ریشه این سوءتفاهم به درک بهتر سرعت ساخت و انتشار روایتها در دنیای امروز کمک میکند. این ماجرا از زمانی آغاز شد که پرنه تعدادی عکس از جام جهانی را مستقیماً از صفحه تلویزیون خود منتشر کرد. آثار او به دلیل بافت خاص تصویر، تار بودن، رنگهای دگرگون شده و پدیده شناختهشده موآره (که ناشی از تداخل میان حسگر دوربین و پیکسلهای تلویزیون است)، توجهها را به خود جلب کرد؛ حداقل این توضیحی است که کارشناسان ارائه میدهند. همزمان با این اتفاق، اولیسه نیز شروع به انتشار تصاویری با زیباییشناسی بسیار مشابه در صفحه اینستاگرام خود کرد. مابقی کار را اینترنت به انجام رساند.
در پس پروژه بصری این فوتبالیست فرانسوی، لوکاس کورشان قرار دارد که سالها برای برندهایی مانند آدیداس، نایکی، اپل، مرسدس بنز و پرادا فعالیت کرده است. او در طول جام جهانی در کنار اولیسه حضور داشت و هویت بصری صفحات اجتماعی این بازیکن را طراحی کرد. نکته جالب توجه این است که کورشان نیز این سبک عکاسی را ابداع نکرده است. وی در چندین مصاحبه اعتراف کرده که یکی از اصلیترین تأثیرات او هری گرویارت، عکاس افسانهای آژانس مگنوم، بوده است که بیش از پنجاه سال پیش نیز مشغول عکاسی از پخش مسابقات ورزشی روی تلویزیون بود…
و فلورنس پرنه کیست؟ او آن عکاس آماتوری نیست که بسیاری تصور کردند. او یک شهروند فرانسوی است و حضوری دائمی در رویدادهای ورزشی بینالمللی دارد. او برای شرکتهایی مانند آدیداس، نایکی، لاکوست، جردن و فدراسیون راگبی فرانسه کار کرده و رقابتهایی مانند المپیک پاریس، رولان گاروس و مسابقات قهرمانی اروپا را پوشش داده است. در واقع، ماهها پیش از آغاز جام جهانی، او توضیح داده بود که حتی برنامهای برای درخواست مجوز خبرنگاری برای این تورنمنت مشترک بین سه کشور ندارد، زیرا ترجیح میداد آن را از زاویهای متفاوت تجربه کند. او در شبکههای اجتماعی خود اینگونه خلاصه کرد: «همیشه لازم نیست کنار زمین باشی تا فوتبال را به شکلی متفاوت ببینی» و دقیقاً همین آزادی بود که در نهایت به پروژهای منجر شد که به شدت وایرال شد.
