درون قلعه مستحکم مخوفترین تیم جهان
این جمله که «انتخاب هتلی مناسب به تنهایی شما را قهرمان جام جهانی نمیکند، اما انتخاب اشتباه قطعاً میتواند فرصت قهرمانی را از شما بگیرد»، بنا بر گفته همراهان تیم ملی فرانسه، سالیان متمادی است که توسط دیدیه دشان تکرار میشود. شاید همین نگرش بود که کادر فنی تیم ملی فرانسه را نسبت به صدرنشینی در گروهشان دچار وسواس کرده بود. آنها هیچ تمایلی به ترک هتل فور سیزنز واقع در مرکز شهر بوستون یا زمینهای چمن بینظیر و با دقت نگهداری شده دانشگاه بنتلی نداشتند. برای بیش از یک ماه، همان برنامه روزانه، همان محیطها، همان تختها و همان غذا حفظ خواهد شد. این مکان، ستاد اصلی فرانسه برای جام جهانی جاری است.
این اقامتگاه، که در خیابان بویلستون و دقیقاً روبهروی باغ عمومی، قلب سبز شهر بوستون، قرار دارد، تقریباً تمامی طبقاتش را برای اقامت تیم فرانسه اختصاص داده و طی هفتههای اخیر به یک مرکز تمرینی پیشرفته تبدیل گشته است. نکته جالب توجه اینجاست که فدراسیون فرانسه، شور و هیجان خیابانهای اصلی شهر را به زمینهای تمرین واقع در جنگلهای حومه ترجیح داد، در حالی که دشان قاطعانه اظهار داشت: «این نسل به مرکز شهر نیاز دارد.»
قدم زدن بازیکنان در محدوده هتل کاملاً تحت کنترل است، اما در صورت لزوم، با همراهی یکی از اعضای تیم امنیتی، امکان خروج از هتل را دارند. این اقامتگاه دارای حیاطها و تراسهای وسیعی است و از پنجرههای تمام سوئیتهایی که بازیکنان در آن اقامت دارند، میتوانند به تماشای ساختمانهای مرتفع بوستون بپردازند. با این حال، هرگاه فرصتی دست دهد، بازیکنان به بیرون از هتل قدم میگذارند. به عنوان مثال، پس از پیروزی تیم فرانسه مقابل نروژ، شهروندان بوستون مشاهده کردند که دزیره دوئه، بردلی بارکولا و مالو گوستو در یک فستفود در نزدیکی هتل حضور داشتند.
دسترسی عموم مردم به مجموعه تمرینی تیم ملی فرانسه، به دلیل محدودیتهای اعمال شده از سوی فیفا، دشوار است. سالن اصلی هتل، که معمولاً میزبان انواع مراسم و ضیافتهاست، اکنون به یک باشگاه بدنسازی وسیع و مجهز تبدیل شده که بازیکنان بخش قابل توجهی از زمان خود را در آنجا سپری میکنند.
طبقه هشتم به عنوان «منطقه ریکاوری» شناخته میشود. در این بخش، بازیکنان به استخرهای آب گرم و سرد، اتاقهای سرما درمانی و فضاهای مخصوص فیزیوتراپی دسترسی دارند. تمامی امکانات به گونهای مهیا شده که بازیکنان تنها برای انجام تمرینات در زمین یا شرکت در مسابقات از هتل خارج شوند. سوئیتها ساختاری آپارتمانی دارند، شامل چندین اتاق، یک کاناپه راحتی و پنجرهای بزرگ با چشمانداز باغ عمومی. شخصیسازی فضا تا کوچکترین جزئیات ادامه دارد: پوسترهای اختصاصی با عکس هر بازیکن بر روی هر در، پیراهنهای تیمهای بوستون سلتیکس، نیو انگلند پاتریوتس و بوستون رد ساکس در هر کمد، روپوشهای حمام با شماره و حروف اول نام هر بازیکن، و مدال افتخار شهر.
اکثر اوقات بازیکنان در سالن غذاخوری سپری میشود. روز آنها در این مکان، با صرف صبحانهای گروهی که تا ساعت ۹:۳۰ صبح ادامه دارد، آغاز میگردد. هر بازیکن صندلی مشخصی برای خود دارد؛ امباپه، دمبله و اولیسه در یک سمت، و کوناته، سالیبا و اوپامکانو (که همگی از مهرههای کلیدی رختکن به شمار میروند) در سمت دیگر مینشینند. شوامنی و کنده، که در لالیگا رقبای یکدیگر هستند، همواره در کنار هم مینشینند و خاطرات مشترکشان را مرور میکنند. برنامهریزی دقیق وعدههای غذایی آنها نیز حاصل همکاری پاتریس مارتینو، سرآشپز هتل، و خاویر روسو، آشپز ثابت تیم ملی فرانسه است.
بعد از صرف اولین وعده غذایی روز، زمان استفاده از باشگاه بدنسازی یا شرکت در جلسات تاکتیکی و آنالیز ویدیویی فرا میرسد که توسط کادر فنی با بازیکنان خاصی در اتاقهای مختلف برنامهریزی شده است. ساعت ۱۲:۳۰، و پیش از یک استراحت کوتاه، دوباره به سالن غذاخوری بازمیگردند. بعدازظهر به زمین تمرین دانشگاه بنتلی اختصاص دارد که با اتوبوس تقریباً نیم ساعت از هتل فاصله دارد. آنها به مدت یک تا دو ساعت در آنجا تمرین میکنند و از آرامش دانشگاه در دوران پایان ترم دانشجویان بهرهمند میشوند. چمن زمین اصلی، دقیقاً شرایط ورزشگاه فاکسبورو را که تیم فرانسه دو بازی خود را در آن انجام داده، شبیهسازی میکند.
پس از تمرین، به هتل بازمیگردند تا ماساژ دریافت کنند و حرکات کششی انجام دهند. ساعت هشت و نیم شب، شام میل میکنند و از آن زمان تا لحظه خوابیدن، چند ساعتی فرصت استراحت دارند. این زمان برای برقراری تماس با اعضای خانواده، تماشای مسابقات در حال پخش جام جهانی، سرگرم شدن با بازی کارت اونو یا انجام چند دست بازی ویدیویی (که معمولاً شامل بازیهای فوتبالی میشود) مورد استفاده قرار میگیرد.
لوکاس هرناندز در این باره اظهار داشت: «هرکس برنامه روزانه مخصوص به خود را دارد و واقعیت این است که ما فضای بسیار زیادی در اختیار داریم. اتاقهایی برای بازیهای کارتی، تلویزیونهای بزرگ برای پلیاستیشن… اینجا واقعاً یک کمپ پایه فوقالعاده است.» شوامنی نیز این موضوع را تأیید کرد و گفت: «چشمانداز ساختمانها اهمیت دارد، آنها به ما حس آرامش میدهند.»
