بازخوانی دوباره تنش میان بکام و اسکالونی
با نزدیک شدن به یک نبرد تازه و فراموشنشدنی میان تیمهای ملی آرژانتین و انگلیس، بار دیگر خاطرات یکی از پرحاشیهترین رویاروییهای لیونل اسکالونی و دیوید بکهام در گذشته زنده شده است. سالها پیش از آنکه اسکالونی به عنوان معمار کنونی تیم ملی آرژانتین شناخته شود، در مسابقهای سرنوشتساز برای تعیین قهرمان لالیگا، با کاپیتان وقت تیم ملی انگلیس درگیری شدیدی پیدا کرد. این جدال که مملو از هیجان و تنش بود، در نهایت با هل دادن، درگیری فیزیکی و دخالت چندین همتیمی به منظور جلوگیری از شدت گرفتن بیشتر نزاع، به پایان رسید.
این اتفاق در دقایق پایانی رقابت بین رئال مادرید و دیپورتیوو لاکرونیا، در حالی که سرنوشت قهرمانی لالیگا به آن گره خورده بود، به وقوع پیوست. تیم رئال مادرید با گلزنی رائول، با نتیجه ۲ بر ۱ در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو پیش افتاده بود؛ گلی که عملاً قهرمانی را برای آنها تضمین میکرد و دیپورتیوو را در آستانه شکست قرار میداد. با اوجگیری هیجانات و در حالی که تنها چند دقیقه به اتمام بازی مانده بود، سرخوردگی به حداکثر خود رسید.
بلافاصله پس از گل تیم رئال مادرید، بکهام در مرکز زمین لیونل اسکالونی را بر زمین انداخت. هر دو بازیکن روی چمن به هم گلاویز شدند و بازیکن آرژانتینی فوراً واکنش نشان داد. اسکالونی که از نتیجه و خطای رخ داده خشمگین بود، برای مقابله با بازیکن انگلیسی از جا برخاست. بکهام نیز از موضع خود کوتاه نیامد و هر دو شروع به هل دادن یکدیگر کردند که بر میزان تنش افزود. این وضعیت به سرعت رو به وخامت گذاشت تا اینکه روبرتو کارلوس و چند بازیکن دیگر برای جدا کردن آنها پیش از آنکه درگیری از کنترل خارج شود، پا پیش گذاشتند. سرانجام، داور با نشان دادن کارت زرد به هر دو بازیکن، اوضاع را آرام کرد.
سالها بعد، پس از آنکه اسکالونی به مربیای تبدیل شد که تیم ملی آرژانتین را به قهرمانی جام جهانی رهنمون ساخت، او به آن واقعه اشاره کرد و اعتراف نمود که برخورد بکهام، تنها جرقهای بود که ناامیدیهای انباشتهشده را شعلهور ساخت. او گفت: «ما برای قهرمانی با آنها میجنگیدیم، در زمین خودشان و در حالی که فقط سه دقیقه به پایان بازی مانده بود، آنها گل دوم را به ثمر رساندند.»
این مربی آرژانتینی همچنین فاش کرد که خشم او با سوت پایان بازی فروکش نکرد. در حالی که بکهام مشغول جشن گرفتن با هواداران برنابئو بود، او همچنان با پذیرش یک شکست تلخ دست و پنجه نرم میکرد. به گفته خودش، این تنها نمادی از روحیه رقابتی بود که همواره در تمام دوران حرفهای او وجود داشته است.
