نبردی نفسگیر در راه فینال: اسپانیا بر فرانسه پیروز شد
تیم ملی فوتبال اسپانیا با نمایشی فراتر از انتظار مقابل فرانسه، بلیت حضور در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ را به دست آورد و پیامی روشن به رقیب خود در سوی دیگر جدول نیمهنهایی فرستاد: «آرژانتین، ما را در انتظار بگیر.» شاگردان لوئیس دلافوئنته، در حالی که بسیاری فرانسه را قطعی صعود میدانستند، با اعتماد به نفس چشمگیری حریف خود را شکست دادند و تنها یک قدم تا قهرمانی جهان فاصله دارند.
اگر اکنون در دل هیجان و شاید شاید هستید، ناخودآگاه به نسل طلایی فوتبال اسپانیا فکر میکنید؛ سسک فابرگاس و آن پنالتی تعیینکننده مقابل ایتالیا، ایکر کاسیاس، لوئیس آراگونس و ویسنته دلبوسکه. کسانی که مسیر فوتبال اسپانیا را برای همیشه تغییر دادند و این کشور را به تیمی عادتکرده به قهرمانی تبدیل ساختند.
این میراث ارزشمند امروز نیز ادامه یافته؛ به حدی که رسیدن به نیمهنهایی جام جهانی برای اسپانیا دیگر یک اتفاق غیرمنتظره نیست که باعث اضطراب بازیکنان تیم ملی شود، بلکه بخشی جداییناپذیر از هویت این تیم محسوب میشود.
در حالی که بیشتر کارشناسان و هواداران، فرانسه را شانس اول صعود به فینال میدانستند، بازیکنان اسپانیا لحظاتی پیش از ورود به میدان، با لبخند در تونل ورزشگاه دیده میشدند. آرامش و اطمینان آنها به حدی بود که گویی تنها قرار بود با یک بازی ساده مانند «سنگ، کاغذ، قیچی» مشخص شود کدام بازیکن پشت سر کاپیتان وارد زمین خواهد شد. همین اعتماد به نفس بالا، فرانسه را به سمت یک کابوس تمامعیار سوق داد.
اسپانیا برای فرانسه نقش شکنجهگر را ایفا کرد؛ شبیه به یک موزه وحشت. مانند قطرات آب که به طور مداوم بر سر ریخته میشوند. پاس، پاس، پاس... و تکرار پاس. فرانسویها تنها میدویدند و به دنبال توپ میگشتند. چهار ستاره بزرگی که پیش از مسابقه، همه از آنها حساب میبردند، در نهایت چیزی جز تسلیم و شکست نبودند.
تمام اعتبار این نمایش درخشان باید به حساب لوئیس دلافوئنته نوشته شود. او تیمی ساخته که مانند یک شاهکار هنری عمل میکند و برای این بازی نیز نقشهای بینقص طراحی کرده بود. هیچ نقطه ضعف قابل توجهی در ساختار تیم اسپانیا دیده نمیشد. کیلیان امباپه به طور کامل مهار شد، مایکل اولیسه مجبور بود دهها متر دورتر از دروازه به بازی بپردازد و بردلی بارکولا و عثمان دمبله در دستان پدرو پورو و مارک کوکوریا گرفتار شدند؛ دو مدافعی که سمت راست زمین خود را به منطقهای غیرقابل نفوذ تبدیل کرده بودند. پس از آن، تنها زمان لذت بردن از مالکیت توپ و رسیدن به فینال باقی مانده بود.
و اکنون... اسپانیاییها از خود میپرسند، آیا همه ما خواهان رویارویی با آرژانتین هستیم؟ حتی اگر بازی سختتر باشد. چون جذابتر است. چون انگلیس را همین اواخر در یورو دیدهایم. حالا نوبت لیونل مسی است، نوبت پرشورترین هواداران دنیا. همان فینالیسیمایی که قرار بود در ماه مارس برگزار شود و هرگز رنگ واقعیت به خود نگرفت. ۱۹ جولای در نیوجرسی، این مسابقه رویایی که همیشه آرزویش را داشتیم، میتواند به وقوع بپیوندد. اسپانیاییها خواهان فینال اسپانیا - آرژانتین هستند.
جام جهانی امسال در آمریکا، پدرو پورو را به یکی از برجستهترین مدافعان راست در سطح جهان تبدیل کرده است. او بیسروصدا و در سایه مارکوس یورنته به اردوی اسپانیا پیوست، اما از همان روزهای ابتدایی جام جهانی بارها شنیده شد که دلافوئنته نکتهای را در او میبیند که دیگران هنوز متوجه آن نشدهاند.
سرمربی اسپانیا از بازی مقابل عربستان بر روی پورو حساب باز کرد و این مدافع نیز به بهترین شکل پاسخگوی اعتماد او بود. او هم در وظایف دفاعی درخشیده و هم در حملات تیم نقش مؤثری ایفا کرده است. گویی کافوی برزیلی دوباره متولد شده، البته در نسخهای کاملتر؛ چرا که اسطوره برزیلی هرگز در جام جهانی گلزنی نکرد، اما پورو اکنون دو گل در این تورنمنت به ثمر رسانده است. در زادگاهش، دون بنیتو، صفحهای نمایشگر بزرگ برای تماشای بازیهای او نصب کردهاند و شاید گام بعدی، نامگذاری یکی از میادین شهر به نام او باشد.
وای بر حال پدر و مادر اویارزابال...
کمتر کسی میتواند تصور کند در لحظه ضربه پنالتی توسط میکل اویارزابال، چه فشار روانی بر خانواده او وارد شده است. دوربینها مادرش، دورلتا، را نشان دادند که پس از اعلام پنالتی، دستانش را بر روی صورتش گذاشته بود.
همه میدانند که ضربات پنالتی، هنر ذاتی میکل اویارزابال است. بازیکنی که در این لحظات حساس، گویی از یخ ساخته شده و ثابت میکند که پنالتی بیش از هر چیز به مهارت و آرامش ذهنی نیاز دارد. این بار نیز ضربهای فوقالعاده را روانه دروازه کرد. برخلاف همیشه که با ظرافت خاصی توپ را وارد دروازه میکرد، این بار با قدرت و دقت به گوشه بالای دروازه فرستاد. چه نفس راحتی برای آن خانواده کشیده شد.
هنگامی که از اونای سیمون درباره نیمکتنشینی پدری پرسیده شد، او تنها یک جمله کوتاه بیان کرد: «خب، فابیان روئیز بازی میکند.»
و واقعاً همین جمله کافی بود. فابیان روئیز بازیکنی استثنایی است؛ فوتبالیستی که مشخص نیست چرا در فوتبال اسپانیا آنطور که شایسته اوست، مورد قدردانی قرار نمیگیرد، در حالی که بدون شک یکی از بهترین هافبکهای جهان به شمار میرود.
چه هیاهویی به خاطر نیمکتنشینی پدری به پا شد، اما فابیان روئیز تنها وظیفه خود را انجام داد. او در بازی مقابل فرانسه فوقالعاده ظاهر شد؛ ریتم بازی را هر زمان که لازم بود، چه کند و چه تند، تنظیم کرد، مالکیت توپ را مدیریت نمود و حتی بدون توپ نیز با پرسهای مداوم و پوششهای دفاعی بینقص، در سراسر زمین حضور داشت. عملکردی شبیه به یک اختاپوس.
پنالتیای که در شأن یک نیمهنهایی جام جهانی نبود.
لامین یامال با زیرکی خود را جلو انداخت، اما واقعاً لوکا دینیه در آن لحظه چه میکرد؟ ضربهای که او به بازیکن اسپانیایی وارد کرد، اصلاً در حد و اندازه یک مسابقه در این سطح نبود. واضحترین پنالتی ممکن.
نکته عجیبتر اینکه، با وجود عدم وجود هیچ ابهامی و بدون نیاز به بازبینی VAR، بیش از سه دقیقه طول کشید تا ضربه پنالتی اعلام شود. فرانسویها تلاش کردند همان کاری را انجام دهند که پیش از این از پاراگوئه به خاطرش انتقاد کرده بودند؛ وقتکشی با اعتراضهای بیاساس و تأخیر در اجرای پنالتی. اتفاقی که اگر داور چند کارت زرد نشان میداد، به سرعت پایان مییافت. اما داور تنها پنالتی را اعلام کرد و کنار ایستاد تا در نهایت ضربه پنالتی زده شود.
دروازهبانی به سبک اونای سیمون کاری آسان نیست. باید تمام طول مسابقه متمرکز باقی بمانی، در هر شروع مجدد با پا ریسک کنی و گاهی تا سی متر از دروازه خارج شوی، در حالی که تمام اسپانیا فریاد میزنند: «به کجا میروی؟»
شاید در میان شور و هیجان صعود و مرور گلها، این صحنه به فراموشی سپرده شود، اما خروج فوقالعاده او در دقیقه ۴۲ برای قطع پاس عمقی به امباپه، شاید سرنوشت بازی را تغییر داد. امباپه در موقعیت آفساید قرار داشت و مستقیماً به سمت دروازه میرفت، اما اونای سیمون با سرعتی باورنکردنی خود را به توپ رساند و آن را مهار کرد. در دقیقه ۸۰ نیز یک خروج مهم دیگر داشت، هرچند در نهایت توپ به دزیره دوئه رسید. در حال حاضر، هیچ دروازهبانی در تیم ملی اسپانیا بهتر از اونای سیمون وجود ندارد.
اولیسه در مواجهه با رودری بیش از حد خشن عمل کرد.
فرانسه در این مسابقه رویکردی بسیار فیزیکی و خشن در پیش گرفت. ابتدا آدرین رابیو روی فابیان روئیز خطایی مرتکب شد که دریافت کارت زرد کاملاً شایسته او بود. کمی بعد نوبت مایکل اولیسه رسید که با تکلی خطرناک از پشت، پای رودری را هدف قرار داد؛ صحنهای که داور تنها یک خطای ساده در میانه میدان تشخیص داد، در حالی که بسیاری معتقد بودند حداقل باید با کارت زرد و شاید حتی محرومیت سنگینتری همراه میشد.
تکل از پشت، با کف استوک و بر روی مچ پا، شباهت زیادی به خطای جنجالی لیونل مسی مقابل الجزایر داشت؛ همان صحنهای که در آن نیز بسیاری خواهان کارت قرمز بودند. اما ظاهراً ستارهها همیشه از حاشیه امنیتی بیشتری برخوردارند.
