اشتباه فاحش توخل، اشتباهی که فراموشنشدنی!
نمایش تیم آرژانتین در این ملاقات هرگز نباید دستکم گرفته شود. استقامتی که این تیم با عنوان قهرمان جهان در خود دارد و شاید پس از دستیابی به این همه افتخارات، انگیزهاش رو به کاهش میشد، واقعاً قابل تحسین بود. پیروزی، پیروزی و باز هم پیروزی؛ این شعار معروفی بود که سالها پیش توسط لوئیس آراگونس، لقبگرفته به «دان بالون»، به کار گرفته شد. اما در مقابل، عملکرد توماس توخل یکی از آن اشتباهات بزرگ بود که برای سالها در خاطرهها باقی خواهد ماند. او تمام ابزارها را در اختیار داشت، اما در پایان دستش خالی ماند. توchsel در انتخاب ترکیب اولیه و قرار دادن جد اسپنس و مورگان راجرز در ترکیب اصلی، تصمیم صحیحی گرفت و هر دو بازیکن نیز عملکرد درخشانی از خود به نمایش گذاشتند. اما از لحظهای که آنتونی گوردون گل نخست انگلیس را به ثمر رساند، سهشیرها کمکم از هم پاشیدند، مسی وارد بازی شد، آرژانتین جان تازه گرفت و توخل عملاً تسلیم شد. تعویضهای سرمربی آلمانی به جایی رسید که همزمان شش مدافع را در زمین قرار داد و همین امر باعث شد انگلیس کاملاً در لاک دفاعی فرو برود و تا پایان بازی تنها رنج بکشد. در نهایت نیز در برابر فpresión بیامان آرژانتین و حمایت پرشور هواداران آلبیسلسته، شکست برای انگلیس اجتنابناپذیر بود.
انزو فرناندز که پیش از این نیز با گلزنی دیرهنگام خود در مقابل مصر در مرحله یکچهارم نهایی، نقش کلیدی در صعود تیمش ایفا کرده بود، این بار نیز با به ثمر رساندن گل تساوی در مقابل انگلیس، ورق را به سود آرژانتین برگرداند. گلی که در دقیقه ۸۶ وارد دروازه شد، عملاً نتیجه بازی را دگرگون کرد؛ زیرا پس از آن، همه احساس میکردند که جریان مسابقه کاملاً به سمت آرژانتین متمایل شده است و بازگشت این تیم بدون نیاز به وقتهای اضافه انجام خواهد شد.
دقیقاً همین اتفاق رخ داد و دقایقی بعد، لائوتارو مارتینز روی پاس تماشایی لیونل مسی که گذر زمان و دقایق مسابقه هیچ تأثیری بر کیفیت بازیاش ندارد، گل برتری را به ثمر رساند. انزو فرناندز پس از گلزنی، با قرار دادن دستانش در کنار گوشهایش، پیامی آشکار برای تمام کسانی که پیش از بازی خواهان نیمکتنشینی او بودند، ارسال کرد. این مسابقه دقیقاً همان چیزی بود که همه انتظارش را داشتند؛ نه کمتر و نه بیشتر. یک نبرد تمامعیار؛ هرچند همانطور که لیونل اسکالونی اشاره کرده بود، استفاده از کلمه «جنگ» برای توصیف آن، اغراقآمیز است. در ورزشگاه مرسدس بنز که گویی به سنگر نبرد تبدیل شده بود، هر چند متر پیشروی به سمت دروازه حریف، دریافت یک کارت زرد از سوی بازیکنان حریف یا حتی وادار کردن دروازهبان حریف به مهار توپ پس از یک پرس موفق، به اندازه یک اتفاق بزرگ ارزش داشت. پس از هو شدن سرودهای ملی دو کشور در آغاز مسابقه، هواداران انگلیس و آرژانتین برای کوچکترین جزئیات بازی نیز جشن میگرفتند. از همان ابتدا مشخص بود که سرنوشت این دیدار با یک اشتباه، یک لحظه درخشان یا یک حماسه فوتبالی رقم خواهد خورد.
