چه اشتباه بزرگی از توماس توخل، چه اشتباه بزرگی!
نمایش آرژانتین در این دیدار به هیچ عنوان قابل کماهمیت جلوه دادن نیست. استقامت تیمی که قهرمانی جهان را در کارنامه دارد و ممکن بود پس از این همه موفقیت، انگیزهاش را از دست بدهد، واقعاً ستودنی بود. پیروزی، پیروزی و باز هم پیروزی؛ همان شعار معروفی که سالها قبل لوئیس آراگونس، ملقب به «دان بالون»، بر زبان آورد. اما در مقابل، عملکرد توماس توخل یکی از آن اشتباهات فاحشی بود که تا سالها در خاطرها خواهد ماند. او تمام ابزارها را در اختیار داشت، اما در پایان دستش خالی ماند. توخل در انتخاب ترکیب اولیه و قرار دادن جد اسپنس و مورگان راجرز در ترکیب اصلی، تصمیم درستی گرفت و هر دو بازیکن نیز عملکرد خوبی از خود نشان دادند. اما از لحظهای که آنتونی گوردون گل نخست انگلیس را به ثمر رساند، سهشیرها کمکم از هم گسیختند، مسی وارد بازی شد، آرژانتین جان تازه گرفت و توخل عملاً تسلیم شد. تعویضهای سرمربی آلمانی به جایی رسید که همزمان شش مدافع را در زمین قرار داد و همین امر باعث شد انگلیس کاملاً در لاک دفاعی فرو برود و تا پایان بازی تنها رنج بکشد. در نهایت نیز در برابر فشار بیامان آرژانتین و حمایت پرشور هواداران آلبیسلسته، شکست برای انگلیس اجتنابناپذیر بود.
انزو فرناندز که پیش از این نیز با گلزنی دیرهنگام خود در برابر مصر در مرحله یکچهارم نهایی، نقش مهمی در صعود تیمش ایفا کرده بود، این بار نیز با به ثمر رساندن گل تساوی در مقابل انگلیس، ورق را به سود آرژانتین برگرداند. گلی که در دقیقه ۸۶ وارد دروازه شد، عملاً نتیجه بازی را دگرگون کرد؛ زیرا پس از آن، همه احساس میکردند که جریان مسابقه کاملاً به سمت آرژانتین متمایل شده است و بازگشت این تیم بدون نیاز به وقتهای اضافه انجام خواهد شد.
دقیقاً همین اتفاق رخ داد و دقایقی بعد، لائوتارو مارتینز روی پاس تماشایی لیونل مسی که گذر زمان و دقایق مسابقه هیچ تأثیری بر کیفیت بازیاش ندارد، گل برتری را به ثمر رساند. انزو فرناندز پس از گلزنی، با قرار دادن دستانش در کنار گوشهایش، پیامی آشکار برای تمام کسانی که پیش از بازی خواهان نیمکتنشینی او بودند، ارسال کرد. این مسابقه دقیقاً همان چیزی بود که همه انتظارش را داشتند؛ نه کمتر و نه بیشتر. یک نبرد تمامعیار؛ هرچند همانطور که لیونل اسکالونی اشاره کرده بود، استفاده از کلمه «جنگ» برای توصیف آن، اغراقآمیز است. در ورزشگاه مرسدس بنز که گویی به سنگر نبرد تبدیل شده بود، هر چند متر پیشروی به سمت دروازه حریف، دریافت یک کارت زرد از سوی بازیکنان حریف یا حتی وادار کردن دروازهبان حریف به مهار توپ پس از یک پرس موفق، به اندازه یک اتفاق بزرگ ارزش داشت. پس از هو شدن سرودهای ملی دو کشور در آغاز مسابقه، هواداران انگلیس و آرژانتین برای کوچکترین جزئیات بازی نیز جشن میگرفتند. از همان ابتدا مشخص بود که سرنوشت این دیدار با یک اشتباه، یک لحظه درخشش یا یک حماسه فوتبالی رقم خواهد خورد.
