درگذشت سرمربی اسطورهای فوتبال ایتالیا
اسوالدو بانیولی، مربی سرشناس ایتالیایی که داستان شگفتانگیز قهرمانی هلاس ورونا در اسکودتو سال ۱۹۸۵، یکی از باورنکردنیترین رویدادهای تاریخ فوتبال این کشور را رقم زده بود، دار فانی را وداع گفت.
هرچند بانیولی دوران بازیگری خوبی را پشت سر گذاشت که چندان برجسته نبود (او کار خود را در میلان شروع کرد و سپس برای ورونا، اودینزه، کاتانزارو و اسپال به میدان رفت)، اما در قامت سرمربی، با رساندن هلاس ورونا به اوج فوتبال ایتالیا، نام خود را برای همیشه در تاریخ جاودانه ساخت.
ماجرا از سال ۱۹۸۱ و حضور در سری بی شروع شد. پس از راهیابی به سری آ، این تیم طی چند سال به دو فینال جام حذفی ایتالیا راه یافت که خود پیشدرآمدی برای تحقق معجزهای بزرگتر بود. در فصل ۸۵-۱۹۸۴، ورونای تحت مربیگری او با اتکا به یک سیستم دفاع منطقهای بینظیر و سازماندهی تاکتیکی عالی، تنها و اولین عنوان اسکودتوی تاریخ این باشگاه را از آن خود کرد.
بخش عمدهای از افتخار این قهرمانی مدیون گلهای نانو گالدریسی، نبوغ دی جنارو و دوندگیهای خستگیناپذیر پیرینو فانا بود؛ بازیکنانی که شاید در تیمهای بزرگ آن دوره فرصت شایستهای پیدا نکرده بودند. بانیولی نقشی حیاتی در بهرهبرداری حداکثری از پتانسیل تکتک آنها ایفا کرد و توانست پیوندی خاص بین تیم و ورزشگاه بنتگودی برقرار سازد. او با تاکتیکهای خود، نابرابریهای مالی و فنی را در برابر رقبای بسیار قدرتمندتر از بین برد. تیم ورونای او فصل را با بهترین خط دفاعی لیگ، به رهبری روبرتو تریچلا، به اتمام رساند؛ تیمی که در مجموع ۳۰ بازی تنها ۱۹ گل دریافت کرده بود.
نیلس لیدهولم، بازیکن پیشین تیم ملی سوئد و مربی شناختهشده، در آن مقطع زمانی درباره وی چنین اظهار داشت: «قدرت هلاسِ تحت هدایت او در روحیه تیمی، ضد حملات کوبنده و توانایی مبارزه در هر شرایطی نهفته بود. اسوالدو بانیولی، علاوه بر تمام این خصوصیات، ذاتاً یک مبارز است.»
بعد از ۹ فصل حضور در ورونا که در سال ۱۹۹۰ با سقوط تلخ این تیم به دسته پایینتر خاتمه یافت، بانیولی برای دو فصل سرمربیگری جنوا را پذیرفت. او در آنجا موفق شد تیم را به رتبه ششم سری آ و نیمهنهایی جام یوفا برساند. پیروزی تاریخی جنوا مقابل لیورپول در آنفیلد شهرت فراوانی دارد، چرا که این اولین برد یک تیم ایتالیایی در این ورزشگاه در تمام طول تاریخ به شمار میرفت.
سپس بانیولی برای یک سال و نیم بر روی نیمکت اینتر نشست و در سال ۱۹۹۳، پس از میلانِ تحت هدایت کاپلو، به مقام نایبقهرمانی دست یافت. اما در سال ۱۹۹۴، در یکی از دشوارترین فصول تاریخ نراتزوری، از سمت خود برکنار شد. این تصمیم، چیزی بود که بعدها پلگرینی، رئیس وقت باشگاه، در یکی از آخرین مصاحبههایش از آن اظهار ندامت کرد.
پلگرینی در همان زمان بیان داشت: «چه کاری را دوباره تکرار نمیکردم؟ پس از سی سال، برای اولین بار میتوانم اقرار کنم که در برکناری بانیولی مرتکب خطا شدم. او انسانی با شرافت و مربی بزرگی بود؛ بهترین مربی من در کنار تراپاتونی.» پس از این واقعه، بانیولی تصمیم گرفت که دیگر به حرفه مربیگری ادامه ندهد.
بانیولی در آن مقطع زمانی چنین اظهار داشت: «تصمیم گرفتهام زمان بیشتری را در خانه سپری کنم و در کنار اعضای خانوادهام باشم.» اسوالدو بانیولی در سن ۹۱ سالگی در بیمارستان بورگو روما در شهر ورونا چشم از جهان فروبست.
