وفات سرمربی افسانهای فوتبال ایتالیا
اسوالدو بانیولی، سرمربی پرآوازه ایتالیایی که با هدایت هلاس ورونا به قهرمانی در اسکودتو در سال ۱۹۸۵، یکی از ماندگارترین داستانهای تاریخ فوتبال این سرزمین را رقم زد، درگذشت.
در دوران ورزشی خود، بانیولی اگرچه سوابق قابل توجهی داشت، اما آنچنان درخشانی نداشت – مسیر حرفهای فوتبالیاش با میلان آغاز شد و سپس برای تیمهایی مانند ورونا، اودینزه، کاتانزارو و اسپال به میدان رفت – اما در مقام مربی، با رساندن هلاس ورونا به اوج فوتبال ایتالیا، نامش را برای همیشه در تاریخ حک نمود.
سفر این موفقیت بزرگ از سال ۱۹۸۱ در سری بی آغاز شد. پس از صعود به سری آ، آنها طی چند سال به دو فینال جام حذفی ایتالیا راه یافتند که خود پیشبینیکننده معجزه بعدی بود. در فصل ۱۹۸۴-۸۵، ورونا تحت رهبری او با اتکا به یک سیستم دفاع منطقهای بینقص و چیدمان تاکتیکی منحصر به فرد، اولین و تنها قهرمانی تاریخ این باشگاه را به خانه برد.
بخش عمدهای از اعتبار این قهرمانی مرهون گلهای نانو گالدریسی، خلاقیت دی جنارو و تلاشهای بیوقفه پیرینو فانا بود؛ بازیکنانی که شاید در باشگاههای بزرگ آن زمان فرصتهای شایسته خود را نیافتند. بانیولی نقشی محوری در بهرهبرداری حداکثری از تواناییهای هر یک از آنها داشت و توانست پیوندی ویژه میان تیم و هواداران در ورزشگاه بنتگودی ایجاد کند. او با استراتژیهای تاکتیکی خود، تفاوتهای مالی و فنی را با رقبای بسیار قدرتمندتر جبران کرد. ورونای او با بهترین خط دفاعی لیگ به رهبری روبرتو تریچلا، فصل را به پایان رساند؛ تیمی که در ۳۰ بازی تنها ۱۹ گل خورد.
نیلس لیدهولم، بازیکن پیشین تیم ملی سوئد و سرمربی شناختهشده آن دوران، درباره او گفته بود: «قدرت هلاس تحت رهبری بانیولی در روحیه تیمی، ضدحملات ویرانگر و توانایی جنگیدن در هر شرایطی نهفته بود. اسوالدو بانیولی، علاوه بر همه اینها، ذاتاً یک مبارز است.»
پس از ۹ فصل حضور در ورونا که در سال ۱۹۹۰ با سقوط تلخ این تیم به دسته پایینتر پایان یافت، بانیولی برای دو فصل سرمربی جنوا شد. او در آنجا موفق شد تیم را به رتبه ششم سری آ و نیمهنهایی جام یوفا برساند. پیروزی تاریخی آنها بر لیورپول در ورزشگاه آنفیلد بسیار معروف است، زیرا این اولین برد یک تیم ایتالیایی در تاریخ این ورزشگاه محسوب میشد.
پس از آن، او برای یک سال و نیم روی نیمکت اینتر نشست و در سال ۱۹۹۳ به مقام نایبقهرمانی پس از میلانِ کاپلو دست یافت. با این حال، در سال ۱۹۹۴، در یکی از پیچیدهترین فصول تاریخ نراتزوری، از سمت خود برکنار شد. تصمیمی که پلگرینی، رئیس وقت باشگاه، بعدها در یکی از آخرین مصاحبههای خود از آن ابرام پشیمانی کرد.
پلگرینی در آن زمان اظهار داشت: «چه کاری را دوباره تکرار نمیکردم؟ پس از سی سال میتوانم برای اولین بار اقرار کنم که در اخراج بانیولی اشتباه کردم. او مردی شریف و مربی بزرگی بود؛ بهترین مربی من در کنار تراپاتونی.» بانیولی پس از این اتفاق تصمیم گرفت به حرفه مربیگری ادامه ندهد.
اسوالدو بانیولی در آن زمان گفت: «تصمیم گرفتم بیشتر وقت را در خانه بگذرانم و در کنار خانوادهام باشم.» اسوالدو بانیولی در سن ۹۱ سالگی در بیمارستان بورگو روما در شهر ورونا درگذشت.
