ورزشگاه فینال: جهنمی که مسی توانست از آن فتح کند
فوتبال گاهی فرصتی برای تغییر سرنوشت فراهم میسازد و شاید هیچ بازیکنی به اندازه لیونل مسی عمق این واقعیت را درک نکرده باشد. بامداد دوشنبه، هنگامی که آرژانتین در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ با اسپانیا به رقابت میپردازد، کاپیتان آلبیسلسته بار دیگر پای به ورزشگاه متلایف در نیوجرسی میگذارد؛ مکانی که دقیقاً ده سال پیش، تلخترین شب دوران ملی خود را در آن سپری کرد.
در تابستان ۲۰۱۶، فینال کوپا آمهریکا سنتناریو با تساوی بدون گل آرژانتین مقابل شیلی و شکست در ضربات پنالتی به پایان رسید. این سومین فینال متوالی بود که مسی با تیم ملی از دست میداد و این ناکامی، انتقادها را به اوج رساند. مسی که بسیار ناامید و شکسته به نظر میرسید، اعلام کرد دیگر برای تیم ملی کشورش بازی نخواهد کرد؛ تصمیمی که جامعه فوتبال را در بهت فرو برد.
اما آن خداحافظی، هرگز پایان داستان لئو نشد.
چند ماه بعد، مسی در تصمیمی سرنوشتساز، از بازنشستگی ملی رویگردان شد و دوباره پیراهن آرژانتین را بر تن کرد؛ انتخابی که نه تنها مسیر زندگی فوتبالی او، بلکه تاریخ فوتبال آرژانتین و بیاغراق، تاریخ فوتبال جهان را دگرگون ساخت.
از آن پس، همه چیز برای فوقستاره آرژانتینی دگرگون شد. او همراه آلبیسلسته طعم قهرمانی در دو دوره کوپا آمهریکا را چشید، قهرمان فینالیسیما شد و مهمتر از همه، در جام جهانی ۲۰۲۲ جام قهرمانی را بالای سر برد تا بزرگترین حسرت دوران حرفهایاش از ذهن او و فوتبال پاک شود. اکنون، در ۳۹ سالگی، مسی دوباره تیمش را به فینال جام جهانی رسانده و این فرصت را دارد تا دومین قهرمانی پیاپی جهان را برای آرژانتین به ارمغان آورد.
این اتفاقات سبب شده که بازگشت مسی به متلایف، صرفاً یک مسابقه عادی نباشد؛ بلکه سفری باشد به مکانی که روزگاری گمان میکرد همه چیز در آنجا برایش پایان یافته است.
ورزشگاهی که شاهد اشکهای تلخ او بود، این بار میزبان بازیکنی است که با آرامش، اعتماد به نفس و لبخند به میدان بازمیگردد. مسی امروز دیگر آن ستاره تنها و تحت فشار سال ۲۰۱۶ نیست. او در تیمی بازی میکند که فضای خانوادگی و صمیمی دارد؛ بازیکنانی چون رودریگو دیپل، لئاندرو پاردس و لیساندرو مارتینز از نزدیکترین دوستانش هستند و در کنار او احساس امنیت و آرامش میکند.
البته، نقش لیونل اسکالونی در این تحول انکارناپذیر است. سرمربی آرژانتین در سالهای اخیر تیمی ساخته که تمام شرایط برای درخشش مسی در آن مهیا شده است؛ تیمی که هم از نظر فنی و هم از نظر روحی، بهترین نسخه از شماره ۱۰ را به نمایش گذاشته و باعث شده رابطه او با تیم ملی کاملاً با سالهای ابتدایی دوران حرفهایاش متفاوت باشد.
سرنوشت بار دیگر مسی را به ورزشگاهی کشانده که روزی بزرگترین شکست زندگی فوتبالیاش را در آن تجربه کرد. این بار اما در مقابل او اسپانیا قرار دارد؛ تیمی که لئو سالها در لالیگا با بازیکنانش رقابت کرده و شناخت کاملی از فوتبال این کشور دارد.
ده سال از آن شب تلخ گذشت؛ ده سالی که برای کاپیتان آرژانتین سرشار از افتخار، جام و خاطرات فراموشنشدنی بود. اگر او بتواند بار دیگر جام جهانی را بالای سر ببرد، داستان بازگشتش به متلایف کامل خواهد شد؛ داستان مردی که روزی در همین ورزشگاه از شدت ناامیدی فوتبال ملی را رها کرده بود، اما با بازگشتش ثابت کرد که گاهی بزرگترین شکستها، آغاز بزرگترین پیروزیها هستند.
