فداکاری ستاره آرژانتین: با درد طاقتفرسا به میدان رفتم!
طبق روال همیشگی، هیچ چیز غیرمنتظرهای رخ نداد و آرژانتین به رسم دیرینه خود وفادار ماند: پیش از هر فینال در دوران سرمربیگری اسکالونی، این امیلیانو مارتینز بود که در برابر اصحاب رسانه حاضر شد. داستانی که از کوپا آمهریکا آغاز شد، اکنون در آستانه فینال جام جهانی ۲۰۲۶ در نیویورک تکرار میشود. دروازهبان باشگاه استون ویلا یک کنفرانس مطبوعاتی پر از احساس برگزار کرد که در آن به میراث خود، غلبه بر جراحات و نقش کمترش در این رقابتهای جام جهانی پرداخت.
او اظهار داشت: «در درجه اول، ما باید پیروز شویم. تمام تمرکزم روی همین است و به چیزی فراتر از آن فکر نمیکنم. این موفقیت متعلق به تمامی اعضای تیم است. سالهاست که داریم چیزی را بنا میکنیم که توصیفش با کلمات بسیار دشوار است. گاهی اوقات تنها با یادآوری کارهایی که انجام دادهایم، اشک میریزم. اکنون باید از این لحظه نهایت لذت را ببریم. به عنوان یک بازیکن حرفهای، گاهی اوقات متوجه جایگاه واقعی خود نمیشوی. باید از این لحظه لذت ببریم. این لحظات برای همیشه در یادها خواهند ماند.»
حضور در یک فینال دیگر جام جهانی
مارتینز در ادامه افزود: «صادقانه بگویم، بسیار آرام هستم. اگر بازیهای مرحله مقدماتی را تماشا کرده باشید، این موضوع را درک میکنید. در نهایت، بسیاری تصور میکنند که دروازهبان فقط توپ را میگیرد. اما وظیفه ما بسیار فراتر از اینهاست: خروج برای دفع سانترها، حفظ خونسردی هنگام برگشت توپ. اینها جنبههای فوتبالی هستند که به همتیمیهایم نشان میدهد دیبو آرام است. باید از خط دفاعی به آنها امنیت بدهم. آنها بسیار عالی هستند و با این اطمینان خاطر میتوانند تنها روی حمله تمرکز کنند. من تلاش میکنم زمانی که بیشترین نیاز را به من دارند، به آنها کمک کنم، زیرا این وظیفه من است. خدا را شکر، در این جام جهانی ما در هر مسابقه سه گل به ثمر میرسانیم.»
او همچنین گفت: «دستم هنوز هم هر روز درد میکند. از عمل جراحی فرار کردم. میدانستم که درد زیادی خواهد داشت. تمامی متخصصانی که با آنها مشورت کردم، گفتند که باید جراحی کنم وگرنه نمیتوانم بازی کنم. در تمام مرحله گروهی نتوانستم با تیم تمرین کنم و این موضوع مرا آزار میداد، زیرا عاشق تمرین هستم. پس از آن، از بازی مقابل مصر به بعد، توانستم به صورت عادی تمرین کنم و اکنون بسیار بهتر شدهام.»
مارتینز بیان کرد: «مشاهده این که تعداد زیادی از کودکان میخواهند دروازهبان شوند، شگفتانگیز است. همیشه به والدین آنها میگویم که بهتر است فرزندانشان مهاجم شوند تا دروازهبان. این پست بسیار دشواری است. به آنها میگویم که سخت تلاش کنند و امیدوارم من را به عنوان نمونهای از فداکاری و غلبه بر مشکلات ببینند.»
در ادامه صحبتهایش گفت: «همانطور که درون دروازه گریه میکردم، حتماً همانطور هم گریه میکردم. وقتی کوچک بودم گریه میکردم. یادم میآید وقتی لمان (دروازهبان آلمان) پنالتی دوم را مهار کرد، در خانه اشک ریختم. همیشه هوادار تیم ملی بودهام. وقتی به انگلیس رفتم، همواره رویای دروازهبان تیم ملی آرژانتین شدن را در سر داشتم. برای تیمهای پایه بازی کردم و وقتی به تیم بزرگسالان راه یافتم، برایم چیز جدیدی نبود.»
او در پایان اضافه کرد: «نمیدانم قرار است ما را چگونه به خاطر بسپارند. آنچه مهم است، نحوه ارتباط ما با مردم است. آرژانتینی بودن، اجازه دادن به بازیمان در زمین که خود سخن بگوید، نه رفتارهایمان بیرون از زمین. بازیکنان تیم ملی از خانوادههای ساده و متواضع میآیند، از خانوادههایی که پدر و مادر هر دو کارگر هستند، مردمی زحمتکش… ما در گروه پیوند محکمی داریم، سال به سال رشد کردهایم و میخواهم مردم ما را مانند هر آرژانتینی دیگری به یاد بیاورند. ما سختکوش هستیم و حتی وقتی اوضاع دشوار میشود، همیشه از پس آن برمیآییم.»
