فداکاری ستاره آرژانتین: با وجود درد شدید در مسابقه حاضر شدم!
همانطور که همیشه اتفاق میافتد، هیچ چیز غیرمنتظرهای رخ نداد و آرژانتین به سنت همیشگی خود پایبند ماند: پیش از هر فینال در دوران مربیگری اسکالونی، این بار هم امیلیانو مارتینز بود که روبروی خبرنگاران حاضر شد. داستانی که از کوپا آمهریکا آغاز شده بود، اکنون در آستانه فینال جام جهانی ۲۰۲۶ در نیویورک تکرار میشود. دروازهبان باشگاه استون ویلا یک کنفرانس خبری پر از احساسات برگزار کرد که در آن به میراث خود، غلبه بر آسیبها و نقش محدودترش در این رقابتهای جام جهانی پرداخت.
او بیان کرد: «در ابتدا، ما باید برنده شویم. تمام تمرکزم روی همین موضوع است و به چیز فراتر از آن فکر نمیکنم. این موفقیت متعلق به تمام اعضای تیم است. سالهاست که چیزی را میسازیم که توصیف آن با کلمات بسیار دشوار است. گاهی فقط با یادآوری کارهایی که انجام دادهایم، اشک از چشمانم جاری میشود. اکنون باید از این لحظه نهایی لذت ببریم. به عنوان یک بازیکن حرفهای، گاهی جایگاه واقعی خود را متوجه نمیشویم. باید از این لحظه لذت ببریم. این لحظات برای همیشه در خاطرها باقی خواهند ماند.»
حضور در یک فینال دیگر جام جهانی
مارتینز در ادامه گفت: «راستش را بگویم، بسیار آرام هستم. اگر بازیهای مرحله گروهی را دیده باشید، این موضوع را درک میکنید. در نهایت، بسیاری تصور میکنند که دروازهبان فقط توپ را میگیرد. اما وظیفه ما بسیار فراتر از اینهاست: خروج برای دفع ارسالها، حفظ خونسردی هنگام برگشت توپ. اینها جنبههای فوتبالی هستند که به همتیمیهایم نشان میدهد دیبو آرام است. باید از خط دفاعی به آنها اطمینان بدهم. آنها بسیار عالی هستند و با این اعتماد به نفس میتوانند فقط روی حمله تمرکز کنند. من سعی میکنم زمانی که بیشترین نیاز را به من دارند، به آنها کمک کنم، زیرا این وظیفه من است. خدا را شکر، در این جام جهانی ما در هر بازی سه گل به ثمر میرسانیم.»
او همچنین افزود: «دستم هنوز هر روز درد میکند. از عمل جراحی فرار کردم. میدانستم که درد زیادی خواهد داشت. تمام متخصصانی که با آنها مشورت کردم، گفتند که باید جراحی کنم وگرنه نمیتوانم بازی کنم. در تمام دوران گروهی نتوانستم با تیم تمرین کنم و این موضوع مرا اذیت میکرد، زیرا عاشق تمرین هستم. بعد از آن، از بازی مقابل مصر به بعد، توانستم به طور کامل تمرین کنم و اکنون خیلی بهتر شدهام.»
مارتینز بیان کرد: «دیدن این که تعداد زیادی از کودکان میخواهند دروازهبان شوند، شگفتانگیز است. همیشه به والدینشان توصیه میکنم که فرزندانشان را مهاجم کنند تا دروازهبان. این پست بسیار سخت است. به آنها میگویم که تلاش کنند و امیدوارم من را به عنوان الگویی از فداکاری و غلبه بر مشکلات ببینند.»
در ادامه صحبتهایش گفت: «همانطور که درون دروازه گریه میکردم، حتماً همانطور هم گریه میکردم. وقتی بچه بودم گریه میکردم. یادم میآید وقتی لمان (دروازهبان آلمان) پنالتی دوم را مهار کرد، در خانه اشک ریختم. همیشه هوادار تیم ملی بودم. وقتی به انگلیس رفتم، همواره رویای دروازهبان تیم ملی آرژانتین شدن را در ذهن داشتم. برای تیمهای پایه بازی کردم و وقتی به تیم بزرگسالان راه یافتم، برایم چیز جدیدی نبود.»
او در پایان گفت: «نمیدانم چگونه ما را به خاطر خواهند سپرد. آنچه مهم است، نحوه ارتباط ما با مردم است. آرژانتینی بودن، اجازه دادن به بازیمان در زمین که خود حرف بزند، نه رفتارهایمان بیرون از زمین. بازیکنان تیم ملی از خانوادههای ساده و متواضع میآیند، از خانوادههایی که پدر و مادر هر دو کارگر هستند، مردمی زحمتکش… ما در گروه پیوند محکمی داریم، سال به سال رشد کردهایم و میخواهم مردم ما را مانند هر آرژانتینی دیگری به یاد بیاورند. ما سختکوش هستیم و حتی وقتی شرایط دشوار میشود، همیشه از پس آن برمیآییم.»
