فینال، تلهای برای اسپانیا و آرژانتین
در این رقابتی نفسگیر، یکی از دو تیم ناگزیر خواهد بود با روشی فاقد مالکیت توپ به میدان ادامه دهد، هرچند هر دو پیش از این اثبات کردهاند که قادرند بدون اتکا به مالکیت توپ نیز به بازی خود ادامه دهند.
اسپانیا در مرحله نیمهنfinal، علیرغم مالکیت کمتر نسبت به فرانسه، به پیروزی رسید و آرژانتین نیز طی این رقابتها بسته به حریف، ساختار بازیاش را تغییر داده است. با این وجود، هویت و رویکرد این دو تیم در زمان از دست دادن توپ کاملاً متفاوت است.
اسپانیا با سیستم ثابت ۲-۳-۲-۳ بازی میکند و از برنامهای کاملاً مشخص پیروی میکند. این تیم با شاخص PPDA (تعداد پاسهای مجاز حریف پیش از اقدام به پرس) ۸.۹۴، فعالترین و تهاجمیترین پرس را در میان تیمهای حاضر در این جام به اجرا میگذارد. تمرکز اصلی اسپانیا در پرس، بستن فضاهای مرکزی زمین و هدایت جریان بازی حریف به سمت کنارههاست؛ جایی که رودری مسئولیت قطع ارتباط احتمالی با لیونل مسی را بر عهده دارد.
در سوی دیگر، آرژانتین با اتکا به زوج هافبکی خود، لئاندرو پاردس و انزو فرناندز، بهترین عملکرد را در خروج از پرسهای حریف دارد و قادر است ۹۷.۶ درصد از پاسهای خود را تحت فشار بالا با موفقیت به مقصد برساند. نقطه ضعف آشکار آرژانتین، آمار ۶.۴۳ مورد از دست دادن توپ خطرناک در هر بازی است؛ رقمی که اسپانیا در بهرهبرداری از این اشتباهات مهارت ویژهای دارد.
در فاز هجومی، اسپانیا با استفاده از پاسهای بلند و نفوذی که توسط رودری، پائو کوبارسی و امریک لاپورته ارسال میشود، خطوط دفاعی حریفان را در هم میشکند. تحرک دائمی بازیکنان، اسپانیا را به دومین تیم برتر جام در استارتهای هجومی بدل کرده است. در مقابل، آرژانتین با تکیه بر پیشروی با توپ و شکستن خطوط از طریق حمل توپ، سبک بازی خود را پیاده میکند؛ سبکی که مسی با ۸۲ حمل توپ پیشبرنده و ۴۱ دریبل موفق، نماد اصلی آن است.
از آنجا که تنها نقطه ضعف دفاعی اسپانیا در این جام، در حرکات انفرادی شکل گرفته است، این ویژگی میتواند به برترین سلاح آرژانتین در برابر مدافعان اسپانیایی تبدیل شود. با این وجود، عبور از خط اول دفاعی اسپانیا کار آسانی نخواهد بود، زیرا این تیم در هفت بازی گذشته تنها یک گل دریافت کرده است. آلبیسلسته با بهرهگیری از کارایی بالای مهاجمان خود، از جمله لائوتارو مارتینز و مسی، از حداقل موقعیتها بیشترین استفاده را برای گلزنی میبرد.
از نظر آمادگی جسمانی، اسپانیا با طی مسافت ۷۳۱ کیلومتر در صدر جام قرار دارد و رودری با ۸۳.۸ کیلومتر، بیشترین میزان دوندگی را در میان بازیکنان حاضر در فینال به خود اختصاص داده است. در مقابل، آرژانتین در شاخصهای فیزیکی جزو ده تیم برتر نیست و علاوه بر این، دو بازی را در مراحل قبلی به وقتهای اضافه کشانده است. در نبردهای هوایی نیز، مدافعان بلندقامت اسپانیا از برتری محسوسی برخوردارند.
برنامه اسپانیا بر فشار آوردن به مدافعان کناری آرژانتین، ناهوئل مولینا و نیکولاس تگلیامفیکو، و استفاده از خلاقیت لامین یامال در برابر دفاع متراکم حریف متمرکز است. در سوی مقابل، آرژانتین قصد دارد با مدیریت زمان، کند کردن ریتم بازی و هدایت توپ توسط مسی به سمت منطقه حضور رودری، بازی را کنترل کند.
اولین گل در این دیدار پایانی نقش تعیینکنندهای خواهد داشت؛ اگر اسپانیا موفق به گلزنی شود، آرژانتین برای جبران، ساختار پرس بالای خود را قادر به اجرای مؤثر نخواهد بود و اگر آرژانتین پیش بیفتد، این تیم استاد مدیریت آرام بازی و حفظ نتیجه است. آمارهای موجود، شانس اسپانیا را به دلیل پرس قدرتمندتر و آمادگی جسمانی بالاتر، بیشتر ارزیابی میکنند، اما آرژانتین تیمی است که برای گلزنی تنها به نیمموقعیت نیاز دارد.
