پیروزی فوتبال بر قلدرهای خشن و نفرتانگیز
تیم ملی اسپانیا اکنون دومین ستاره خود را بر سینه دارد. شانزده سال پس از کسب نخستین جام جهانی در ژوهانسبورگ، لاروخا در فینالی پرشور و جنجالی، تیم ملی آرژانتین را مغلوب کرد و فران تورس تک گل بازی را به ثمر رساند. پیروزی ماتادورها در این دیدار نهایی، بازتاب گستردهای در رسانههای بینالمللی داشت و اسپانیا را در صدر روزنامههای ورزشی جهان قرار داد.
روزنامه تلگراف با تیتر «اسپانیا قهرمان جام جهانی شد؛ پیروزی فوتبال بر قلدرهای آرژانتینی» این دیدار را پوشش داد.
مطبوعات انگلیسی که در مرحله نیمهنهایی از آرژانتین شکست خورده بودند، علیه آلبیسلسته موضع گرفتند و با حمایت از اسپانیا، پیام دادند: «فوتبال ۱-۰ قلدرها. وقت اضافه لازم بود تا به اینجا برسیم اما خوشبختانه، ورزش پیروز شد. اسپانیا قهرمان جام جهانی شد و همه ما سود بردیم. فوتبال به خاطر این پیروزی بهتر است. ما نیاز داشتیم که اسپانیا این فینال را ببرد.»
مسی و یارانش شایسته هیچ چیز نبودند زیرا هیچ کاری نکردند و به نخستین فینالیست تاریخ جام جهانی تبدیل شدند که حتی یک شوت در وقت قانونی به ثبت نرساندند. حاصل کارشان چیزی جز خطا، خطا و باز هم خطا نبود. در نیمه اول، آنها بیشتر از هشت پاس در یکسوم دفاعی حریف، مرتکب ۹ خطا شدند. این فوتبال رقتانگیز و افسردهکننده بود و آنها به سرنوشتی که لایقش بودند، دچار شدند.
روزنامه تایمز با عنوان «روش اسپانیا بر جنون آرژانتین در فینالی داغ غلبه کرد» به این بازی پرداخت.
«گل مهاجم بارسلونا در وقت اضافه، دومین عنوان جهانی کشورش را در فینالی پرتنش که با بیمیلی آرژانتین به حمله مشخص میشد، قطعی کرد.»
این نشریه انگلیسی فینال را با عبارت «نزاع برای جام» توصیف کرد؛ عبارتی که هم به رقابت برای عنوان قهرمانی اشاره دارد و هم به سختی و تنش حاکم بر مسابقه: «فینال جام جهانی با درگیری میان بازیکنان اسپانیا و آرژانتین در صحنههایی اسفناک، به خشونت کشیده شد. حتی مسی نیز از این بازی خشن برکنار نماند. برخی بازیکنان آرژانتینی کنترل خود را از دست دادند، زمانی که بازیکنان ذخیره و کادر فنی اسپانیا برای جشن گرفتن پیروزی ۱-۰ خود وارد زمین شدند. فران گل پیروزی را در دقیقه ۱۰۶ به ثمر رساند، پس از آنکه انزو در دقیقه ۹۳ اخراج شد.»
روزنامه گاردین با تیتر «اسپانیای مسلط، آرژانتین را از تخت پادشاهی پایین کشید» نتایج را تحلیل کرد.
گاردین نوشت: «این پیروزی، نماد یک ایده و یک هویت بود؛ ایمانی راسخ و صبورانه به آن. با پایان یافتن بازی، نسل جدید اسپانیا که تیم جام جهانی ۲۰۱۰ را با تمام ستارگان افسانهایاش تداعی میکرد، در شادی غرق شد. اسپانیا تنها تیمی بود که در این فینال جام جهانی، انتظارات را برآورده کرد. آرژانتین حتی پیش از اخراج انزو فرناندز در اواخر وقت قانونی، با فقدان جاهطلبی محکوم به شکست بود. اینکه مدافع عنوان قهرمانی به ندرت موفق به زدن حتی یک شوت در چارچوب شد، خارقالعاده بود. اسپانیا اجازه بازی به آنها نداد، درست همانطور که در طول تورنمنت به ندرت به حریفانشان اجازه بازی میداد. دفاع مستحکمشان کلید موفقیت بود. هیچ پیروزی افسانهای برای مسی رقم نخورد.»
بیبیسی با عنوان «اسپانیا شایسته قهرمانی در فینالی به شدت ناامیدکننده شد» به این بازی پرداخت.
این رسانه انگلیسی افزود: «اسپانیا شایسته قهرمانی در فینال به شدت ناامیدکننده جام جهانی شد، آن هم به لطف گل فران تورس در وقت اضافه که سرانجام مقاومت آرژانتین ۱۰ نفره را در هم شکست. اسپانیا دائماً از عدم قاطعیت داور، اسلاوکو وینچیچ، شکایت داشت و این پیروزی آنها را به نخستین ملت در تاریخ تبدیل میکند که همزمان در رده مردان و زنان قهرمان جهان هستند.»
یکی از منتقدین سرسخت آرژانتین، پیرس مورگان بود که پس از بازی ادعا کرد: «رفتار منزجرکننده آرژانتینیها در پایان بازی، به خصوص پارادس، مایه شرمساری فوتبال بود. هرگز اینقدر خوشحال نبودم که شاهد شکست تیمی باشم.»
اسکای اسپورت با تیتر «فران قهرمانی دوم جهان را برای اسپانیا تضمین کرد» به این پیروزی پرداخت.
اسکای نوشت: «پیروزی اسپانیا یادآور قهرمانی سال ۲۰۱۰ آنها بود که در نیمه دوم وقت اضافه و پس از تساوی بدون گل در وقت قانونی به دست آمد. آن زمان آندرس اینیستا در برابر هلند گلزنی کرد و اکنون، فران تورس، بازیکنی دیگر از بارسلونا، نام خود را در تاریخ جاودانه ساخت. این تورنمنتی به یاد ماندنی بود، از تساوی افتتاحیه مقابل کیپورد تا درخشش اسپانیا که فرانسه و آرژانتین را تیمهایی معمولی جلوه داد و جام قهرمانی را بالای سر برد.»
روزنامه اوله آرژانتین با تیتر «آرژانتین تمام تلاش خود را کرد و جنگنده شکست خورد: اسپانیا قهرمانی شایسته بود» نتایج را منعکس کرد.
در آرژانتین نیز برتری اسپانیا به رسمیت شناخته شد: «این تیم نتوانست از تاج و تخت خود در برابر اسپانیایی که بهتر بازی کرد، مسلط بود، از همه طرف حمله کرد و در نهایت قهرمانی شایسته را به دست آورد، دفاع کند. در مقاطعی، سلطه اسپانیا طاقتفرسا بود. انزو با دریافت دومین کارت زرد به دلیل انداختن کوبارسی به هوا، اخراج شد. آرژانتین لحن جام جهانیای را تعیین کرد که امیدواریم به عنوان آخرین تانگوی بزرگترین بازیکن تاریخ به یاد نماند.»
روزنامه کلارین با عنوان «آرژانتین به اسپانیای برتر باخت؛ آخرین رقص مسی با اشک پایان یافت» این بازی را تحلیل کرد.
این روزنامه آرژانتینی نوشت: «اسپانیا تیمی را که کاملاً خسته به فینال رسیده بود، شکست داد و قهرمان جدید جهان است: آخرین رقص مسی با اشک پایان یافت. مردان دلافوئنته به وضوح از تیم اسکالونی برتر بودند. انزو فرناندز اخراج شد. اسکالونی تا دقیقه اول نیمه دوم وقت اضافه که فران تورس تنها گل فینال را به ثمر رساند، مقاومت اسپانیا را تحمل کرد. مسابقه برای اسلاوکو وینچیچ بیش از حد بزرگ بود: دو خطای جدی در بازی که به وضوح فراتر از تواناییهای او بود. این داور اسلوونیایی به دلیل مردود اعلام کردن یک گل برای اسپانیا و اخراج انزو فرناندز تحت فشار است. فینال فشار سنگینی بر آرژانتین وارد کرد و رویای دومین قهرمانی متوالی برای بیشتر بازی، تقریباً از همان ابتدا، دستنیافتنی به نظر میرسید.»
روزنامه لاناسیون با تیتر «آرژانتین تا جایی که توانست مقاومت کرد» به این بازی پرداخت.
لاناسیون مدعی شد: «اسپانیا قهرمان جدید جهان است. از همان ابتدا، اسپانیا شرایط بازی را دیکته کرد. با مالکیت توپ و فشار بالا، آنها آرژانتین را مجبور به عقبنشینی و تمرکز بر دفاع کردند. سوت پایان اسلاوکو وینچیچ پیروزی اسپانیا را تأیید کرد، زیرا آنها پس از ۱۶ سال دوباره جام جهانی را بالای سر بردند. آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی، این تورنمنت را به عنوان نایبقهرمان به پایان رساند، پس از فینالی که در آن تقریباً تمام مسابقه مقاومت کردند اما در نهایت تسلیم حریفی شدند که در تمام طول بازی برتر بود و پاداش خود را در وقت اضافه گرفت.»
روزنامه بیلد آلمان با عنوان «شادی و وجد برای اسپانیا، درد و اشک برای مسی و آرژانتین» نتایج را پوشش داد.
در آلمان، به تقابل نسلها بین مسی و لامین یامال اشاره شد: «لامین یامال در نبرد نسلی مقابل مسی، که بیست سال از او بزرگتر است، پیروز شد. در سال ۲۰۰۷، مسی، آن زمان بیست ساله، یامال پنج ماهه را برای تقویم یونیسف در آغوش گرفت. نوزده سال بعد، یامال الگوی خود را شکست داد و قهرمان جهان را از تخت سلطنت پایین کشید. مسی، ضعیف و شکستخورده بود.»
روزنامه کیکر آلمان با تیتر «اسپانیا، قهرمان شایسته جهان» به این پیروزی پرداخت.
این روزنامه آلمانی اظهار داشت: «اسپانیا با مالکیت خود این بازی را تحت تأثیر قرار داد و خود را به عنوان نیروی مسلط در نیمه اول تثبیت کرد، اگرچه موقعیتهای مسلم برای لاروخا نیز کمیاب بود. ویلیامز سانتر پوررو را به سمت فران هدایت کرد که شوت قدرتمند او از فاصله نزدیک به تور دروازه چسبید و اسپانیا را در مسیر پیروزی قرار داد (دقیقه ۱۰۶). آرژانتین تا آن لحظه حتی یک شوت در چارچوب ثبت نکرده بود. مسی، رنگپریده بود.»
این روزنامه پرتغالی نوشت: «فینال جام جهانی نمایشی ناامیدکننده بود، عمدتاً به دلیل آرژانتین که تنها در دقیقه ۱۱۷ موفق به ثبت اولین شوت در چارچوب خود شد. فران تورس قهرمان تیم اسپانیا بود. برای آرژانتینیها، نتیجه البته به خوبی به یاد نخواهد ماند و حتی کمتر از آن، عملکرد تیمی که سعی داشت از عنوان خود دفاع کند. چنین نمایش ضعیفی بر حافظه جمعی که سالهای آینده باقی خواهد ماند نیز تأثیر خواهد گذاشت. عنوان جام جهانی به تیمی رسید که لایق آن بود. آرژانتین به سادگی آنقدر ضعیف بود که حتی شانسی برای حفظ آن نداشته باشد.»
روزنامه گاتزتا دلو اسپورت ایتالیا با تیتر «فران، آرژانتین را تمام کرد و اسپانیا را قهرمان جهان ساخت» نتایج را تحلیل کرد.
در ایتالیا نیز سبک بازی لاروخا مورد ستایش قرار گرفت: «اسپانیا. لزوماً اسپانیا. به ناچار اسپانیا. اسپانیا باید این فینال را میبرد، زیرا اگر آرژانتین پیروز میشد، توهین به فوتبال بود. گلی از فران تورس در آغاز وقت اضافه، جام را به کسانی داد که شایسته آن بودند و آن را میخواستند، بدون این که ذرهای از فلسفه پیروزی زیبای خود منحرف شوند؛ فلسفهای که در یک شب توسط رقیبی که تصمیم گرفت بازی نکند، خدشهدار شد. اسپانیا باشکوه بود، آرژانتین غیرقابل تحمل.»
آرژانتین تسلیم شد و از همان سوت آغاز، چشم به ضربات پنالتی داشت. ستاره مسی کمفروغ بود و حتی بدون غرور همیشگی برای بازپسگیری توپ و خلق معجزه، میدان را ترک کرد. این وداعی نبود که شایسته او باشد. دلافوئنته مربی فوقالعادهای در معمولی بودن خود است. اما آرژانتین مایوسکننده بود. فینالی که هرگز بازی نشد، عنوان مناسبی برای توصیف عدم حضور تیم آرژانتین است که بلافاصله استراتژی سطح جهانی خود را پیاده کرد: از دفاع عمیق تا بازی نکردن. آنها عملاً از عبور از خط میانی صرفنظر کردند و منتظر ماندند تا دیر یا زود شکافی در بازی اسپانیا ایجاد شود و اجازه حرکت به سمت دروازه را بدهد. این هرگز اتفاق نیفتاد.»
