شکست، سکوت، گریز: سه مصیبت تلخ برای ملیپوشان والیبال
پس از ناکامی تیم ملی والیبال ایران مقابل ترکیه و پایان ناامیدکننده رقابتهای لیگ ملتها، رویدادی که بیش از خود نتیجه مسابقه جلب توجه کرد، خودداری تمام بازیکنان تیم ملی از ورود به میکسدزون و گفتگو با خبرنگاران بود. در حالی که رسانهها، از جمله خبرنگار اعزامی فدراسیون والیبال، طبق روال معمول مسابقات منتظر دریافت توضیحات و تحلیلهای بازیکنان بودند، هیچکدام از ملیپوشان حاضر به مصاحبه نشدند و بدون هیچ پاسخی ورزشگاه را ترک کردند. این رفتار از سوی بسیاری به عنوان نوعی بیمسئولیتی و شانه خالی کردن از زیر بار پاسخگویی تلقی میشود. در دنیای ورزش حرفهای، بازیکنان تنها در زمان پیروزی موظف به حضور در مقابل رسانهها نیستند، بلکه پس از شکست نیز باید در مورد عملکرد خود و تیم پاسخگو باشند. رسانهها نماینده افکار عمومی هستند و هوادارانی که در روزهای موفقیت تیم را همراهی کردهاند، این حق را دارند که پس از ناکامی نیز پاسخ بازیکنان را بشنوند. پاسخگویی به رسانهها یکی از پایهایترین وظایف یک ورزشکار حرفهای در تمام لیگها و تورنمنتهای معتبر جهانی به شمار میرود. بازیکنان تیمهای ملی و باشگاهی موظف هستند پس از مسابقات، چه در زمان برد و چه در زمان باخت، در میکسدزون حضور یابند و در مورد عملکرد خود صحبت کنند. سکوت و ترک محل مسابقه بدون گفتگو، نه تنها کمکی به فروکش کردن انتقادات نمیکند، بلکه تصویری غیرحرفهای از تیم ملی به نمایش میگذارد. بازیکنانی که قراردادهای کلان امضا میکنند، از امکانات حرفهای بهرهمند هستند و نماینده ورزش یک ملت محسوب میشوند، در کنار مسئولیت فنی، وظایف اجتماعی و رسانهای نیز بر عهده دارند. پذیرش مسئولیت پس از شکست، بخش جداییناپذیر حرفهایگری است و فرار از پاسخگویی، تنها شکاف میان تیم ملی و مردم را عمیقتر خواهد کرد.
