لوئیس دالفوئنته؛ مسیر تبدیل شدن به الگوی جدید مربیان جهان
بر اساس اخبار منتشر شده، اسپانیا با قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۶، بار دیگر برتری خود را بر فوتبال جهان تحمیل نمود. با این حال، بیشترین سود را از این موفقیت، لوئیس دالفوئنته، سرمربی تیم ملی، برد. او پس از کسب عنوان قهرمانی در جام ملتهای اروپا ۲۰۲۴، اکنون جام جهانی را نیز به دستاوردهایش افزود و جایگاهش را به عنوان پرافتخارترین مربی تیمهای ملی فوتبال در جهان تثبیت کرد.
نکته جالب اینجاست که تا چند هفته پیش، دالفوئنته با انتقادات فراوانی در داخل اسپانیا روبرو بود. در کشوری که اختلافات هواداران تیمهای باشگاهی همیشه بر حمایت از تیم ملی سایه انداخته، رسیدن به اجماع امری تقریباً غیرممکن به نظر میرسد. با وجود این، سرمربی لاروخا کاری کرد که اکنون تقریباً همه او را تحسین میکنند.
پیش از آغاز جام جهانی، یکی از بحثبرانگیزترین تصمیمات دالفوئنته، عدم دعوت حتی یک بازیکن از رئال مادرید به فهرست نهایی تیم ملی اسپانیا بود. این اقدام باعث شد هواداران رئال مادرید، که بخش قابل توجهی از طرفداران تیم ملی را تشکیل میدهند، او را به جانبداری از بارسلونا متهم کنند. همچنین، دعوت از گاوی نیز انتقادات زیادی را متوجه او ساخت و برخی معتقد بودند این هافبک نباید در فهرست نهایی قرار میگرفت.
اما پایان جام جهانی، تمامی این تردیدها را برطرف کرد.
تقریباً تمامی تصمیمات کلیدی دالفوئنته در طول مسابقات نتیجه بخش بود. یکی از مهمترین این تصمیمات، انتخاب اونای سیمون به عنوان دروازهبان اصلی بود؛ تصمیمی که در ابتدا با سیل انتقادات مواجه شد.
بسیاری بر این باور بودند که داوید رایا یا خوآن گارسیا، با توجه به فصل درخشانشان در سطح باشگاهی، شایستهتر از سیمون هستند، به ویژه آنکه دروازهبان اتلتیک بیلبائو فصل چندان موفقی را در باشگاهش سپری نکرده بود.
اما دالفوئنته به انتخاب خود ایمان داشت و نتیجه اعتمادش را دید. توانایی اونای سیمون در بازی با پا و پوشش فضاهای پشت خط دفاع، یکی از عوامل کلیدی در موفقیت سبک بازی اسپانیا در این جام بود.
سرمربی اسپانیا در طول جام جهانی بارها نشان داد که هیچ بازیکنی در تیم او از جایگاه تضمین شدهای برخوردار نیست.
او حتی پدری را نیمکتنشین کرد؛ تصمیمی که پیامی روشن برای تمام بازیکنان داشت: در تیم ملی اسپانیا خبری از جایگاه ویژه یا مصونیت نیست و همه باید برای حضور در ترکیب اصلی تلاش کنند. گاوی نیز پس از عملکرد نهچندان مطلوبش در بازی نخست، جایگاهش را از دست داد و نیمکتنشین شد؛ اقدامی که بار دیگر ثابت کرد دالفوئنته، برخلاف اتهامات مطرح شده، هیچ دیدگاه جانبدارانهای نسبت به بازیکنان بارسلونا ندارد.
یکی دیگر از نقاط قوت دالفوئنته، مدیریت ستارههای تیم بود. او توانست بازیکنانی را که در باشگاههای خود نقش محوری داشتند، متقاعد کند که در تیم ملی وظایف متفاوتی را بر عهده بگیرند.
لامین یامال، ستاره جوان بارسلونا، بهترین مثال است. او در سیستم اسپانیا از آزادی عمل همیشگی برخوردار نبود و مجبور بود بیش از پیش در وظایف دفاعی مشارکت کند و به بازیکنی کاملاً در خدمت سیستم تبدیل شود.
بازیکنان اسپانیا این فلسفه را پذیرفتند، زیرا به سرمربی خود اعتماد داشتند و باور داشتند اجرای دقیق دستورات او، شانس قهرمانی را به طور چشمگیری افزایش میدهد.
اگر در جام ملتهای اروپا ۲۰۲۴، نیکو ویلیامز و لامین یامال نقش اصلی را در قهرمانی اسپانیا ایفا کردند، در جام جهانی ۲۰۲۶ این تیم بود که قهرمان شد، نه یک یا دو ستاره.
جمله معروف دالفوئنته پس از پیروزی مقابل فرانسه، بیش از مورد توجه قرار گرفت: "بهترین تیم، بهترین بازیکنان را شکست داد."
این جمله به یکی از نمادهای قهرمانی اسپانیا تبدیل شد و بازتاب گستردهای در رسانههای این کشور داشت.
دالفوئنته در این جام نشان داد که وظیفه یک سرمربی تیم ملی صرفاً انتخاب بهترین بازیکنان نیست، بلکه او میتواند با تصمیمات تاکتیکی، تفاوت ایجاد کند.
تغییرات ظریفی مانند تشویق اونای سیمون به بازی جلوتر یا دادن آزادی کامل به دنی اولمو برای حرکت بین خطوط دفاعی، از جمله تصمیماتی بود که تأثیر بسزایی بر کیفیت بازی اسپانیا گذاشت.
در کنار مسائل فنی، رفتار دالفوئنته در خارج از زمین نیز تحسین بسیاری را برانگیخت. او در تمام نشستهای خبری با اعتماد به نفس صحبت میکرد، اما هرگز از چارچوب احترام خارج نشد و همیشه با آرامش و متانت به پرسشها پاسخ میداد؛ رویکردی که نه تنها رسانههای اسپانیایی، بلکه رسانهها و هواداران فوتبال در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار داد.
پس از قهرمانی در جام ملتهای اروپا و جام جهانی، کمتر کسی تردید دارد که لوئیس دالفوئنته استانداردهای جدیدی را برای مربیان تیمهای ملی تعریف کرده است. اسپانیا نه تنها قهرمان جهان شد، بلکه صاحب پروژهای شده که به نظر میرسد آیندهای روشن و موفق را برای فوتبال ملی خود رقم زده است.
