عزاداری غریب در بنگلادش به دنبال باخت آرژانتین

در فینال جام جهانی ۲۰۲۶، تصاویری فراتر از اشک‌های لیونل مسی که می‌دانست این دیدار شاید آخرین حضورش در بزرگترین آوردگاه فوتبال باشد، به ثبت رسید. علاوه بر چهره‌های پریشان هواداران آرژانتینی، آنچه کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد، مشاهده غم و اندوهی مشابه در میان هواداران بنگلادشی بود.

این وضعیت، پدیده‌ای است که درک و تشریح آن برای بسیاری همچنان دشوار به نظر می‌رسد. چگونه کشوری با هزاران کیلومتر فاصله جغرافیایی، تا این حد از نظر عاطفی به هر آنچه که برای تیم ملی آرژانتین و مسی رخ می‌دهد، به‌ویژه هنگام حضورشان در میدان، وابسته می‌شود؟ شبکه‌های اجتماعی به سرعت پر از فیلم‌هایی از طرفداران بنگلادشی شد که پس از شکست آرژانتین، با اندوهی عمیق اشک می‌ریختند؛ به گونه‌ای که بسیاری به شوخی عنوان کردند که رنج آن‌ها از این باخت، حتی از خود آرژانتینی‌ها نیز بیشتر بود.

این پرسشی است که سالیان متمادی ذهن دوستداران فوتبال را به خود مشغول کرده است. موفقیت‌های آرژانتین در کوپا آمه‌ریکا در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳، و سپس قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، مسی و آلبی‌سلسته را به مقام یک نماد جهانی رساند. اما در بنگلادش، این شیفتگی از مرزهای صرف فوتبال فراتر رفته است. جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر سطح بالایی از جانبداری و شور و اشتیاق را به نمایش گذاشت که کمتر در نقاط دیگر جهان، و حتی شاید در خود آرژانتین، مشاهده می‌شود.