سروش رفیعی: دیگر لبخندی بر لب نداشتم
سروش رفیعی امروز با انتشار یک ویدیو در صفحه شخصی خود، به دوران حضورش در باشگاه پرسپولیس خاتمه داد. این هافبک ۳۶ ساله تیم سرخپوشان، که در سه دوره متفاوت پیراهن این تیم را بر تن کرده بود، در این کلیپ با مرور بخشی از سابقه حضور خود در پرسپولیس، از هواداران این باشگاه خداحافظی کرد.
رفیعی در سالهای اخیر از بازیکنان کلیدی و تاثیرگذار پرسپولیس به شمار میرفت. او در طول دوران بازیاش برای سرخپوشان، در افتخارآفرینیها و قهرمانیهای این تیم نقش بسزایی ایفا کرد و در مجموع نزدیک به ۱۷۰ بار با پیراهن قرمز به میدان رفت. در آخرین مقطع حضورش نیز، طی چهار فصل گذشته همواره یکی از بازیکنان ثابت پرسپولیس بود و در مقاطعی نیز بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست. با این وجود، دو فصل پایانی حضور رفیعی در پرسپولیس با حاشیهها و انتقادات فراوانی همراه شد. بخشی از هواداران در فضای مجازی عملکرد او را زیر سوال میبردند و به دلیل بالا رفتن سنش، خواستار جدایی او از پرسپولیس بودند؛ نکتهای که این هافبک باتجربه در ویدیوی خداحافظی خود نیز به آن اشاره کرده و از فشارهایی که در این مدت متحمل شده است، سخن گفت.
رفیعی، که مقیم کانادا است، پس از آغاز جنگ به این کشور سفر کرد و در تمرینات پرسپولیس حاضر نشد. از همان ابتدای شروع تمرینات سرخپوشان، تا حدودی روشن بود که او جایی در برنامههای فصل آتی نخواهد داشت و در نهایت امروز جداییاش از جمع بازیکنان پرسپولیس قطعی شد. او اکنون با انتشار ویدیویی که از دوران کودکی تا سالهای حضورش در پرسپولیس را به تصویر میکشد، از تحقق آرزوی پوشیدن پیراهن این تیم، خاطراتش و همچنین روزهای سخت دو فصل اخیر سخن گفته و ضمن تشکر از هواداران، به سومین و به تعبیر خودش «شاید آخرین» مقطع حضورش در پرسپولیس پایان داده است. سروش در آغاز پیام خداحافظیاش خطاب به هواداران پرسپولیس میگوید: «هر آدمی یکبار به دنیا میآید، یکبار زندگی میکند و یکبار فرصت دارد که به آرزوهایش برسد و من، سروش رفیعی، آدم خوشبختی هستم که به اولین و بزرگترین آرزوی همه زندگیام رسیدم.» او سپس با نمایش تصویری از کودکی خود در کنار افشین پیروانی ادامه داد: «وقتی هنوز یک پسر بچه در مدرسه فوتبال افشین خان پیروانی بودم، آرزو کردم پیراهن قرمز پرسپولیس را بپوشم، در مهمترین ورزشگاه ایران قدم بزنم، جلوی تماشاگرانی که خودم یکی از آنها بودم بازی کنم و جشن قهرمانی بگیرم. من دو بار خواسته و ناخواسته از پرسپولیس جدا شدم و سه بار با تیمم قرارداد بستم. امروز وقت سومین و شاید آخرین جدایی رسیده است.»
سروش، که نخستین گل خود برای پرسپولیس را در مسابقه دربی به ثمر رسانده بود، در بخشی از ویدیوی خداحافظیاش به مرور خاطرات آن گل نیز پرداخته است. او در ادامه میافزاید: «جام بردن در فوتبال لذتبخش و قهرمانی با تیمی که همیشه عاشقش بودی، احتمالا بزرگترین لذت یک بازیکن است؛ لذتی که من بارها با پیراهن پرسپولیس نجربهاش کردم. ما با هم طلسم قهرمان نشدن را بعد از ۹ سال شکستیم، دو بار بردن سهگانه داخلی را جشن گرفتیم و معجزه فوتبال را لمس کردیم.» رفیعی با اشاره به مسابقات لیگ قهرمانان آسیا، رویارویی با ژاوی و السد و همچنین بازی با النصر در ورزشگاه آزادی خالی از تماشاگر، میگوید: «زمانی که بودید، از ژاوی هم نمیترسیدیم، حسرت خوردیم که پز داشتنتان را به رونالدو بدهیم. در قفسه من پر از افتخاراتی است که مدیون پرسپولیس هستم و در ذهنم پر از خاطراتی که با پیراهن پرسپولیس شکل گرفته است. در خانهام با همسرس زندگی میکنم که یک روز بعد از یکی از بازیهایمان به عنوان هوادار پرسپولیس با او آشنا شدم و بچههایی دارم که پرسپولیس جزو اولین کلماتی بوده که یاد گرفتند.»
سروش سپس به بررسی اتفاقات دو فصل گذشته و فشارهایی که از جانب برخی هواداران بر او وارد میشد، پرداخت. او با نمایش تصاویری محو از کامنتها و پستهایی که در فضای مجازی علیه او منتشر میشد، بیان کرد: «در دو سال گذشته انقدر فشار تجربه کردم که لبخندهای همیشگی روی صورتم کم کم محو شدند. فهمیدم کاراکترهای بی رحم و بی نام فضای مجازی چقدر راحت میتوانند حقیقت و دنیای واقعی را زیر سایه ببرند. مثل یک قاضی و وکیل و دادستان دادگاه برگزار کنند و همه آدمها را به چشم متهم ببینند. اما همیشه میگفتم خواهی نشوی همرنگ، رسوای جماعت شو. و من شاید همرنگی با این جماعت را بلد نبودم.»
ستاره سابق پرسپولیس در خاتمه سخنانش اظهار داشت: «بعد از سالها، سنگینی و افتخار پوشیدن شماره ۷ پرسپولیس از روی دوش من برداشته شده و حالا دوباره به گذشته برمیگردم؛ به دورانی که عشق به این رنگ و این هویت را یاد گرفتم. به این امید که چهرههای تازهای که حالا فرصت پیدا کردند، پرسپولیس جدیدی بسازند و دوران پرافتخاری رقم بزنند. افتخار پوشیدن پیراهن پرسپولیس را کلمات نمیتوانند توصیف کنند. از طرفداران پرسپولیس نفر به نفر بابت این سالها ممنونم. دوستتان دارم و یک لحظه اولویتی جز خوشحالی شما و موفقیت پیراهن تیممان نداشتم. امیدوارم به یاد تمام روزهای خوب و دشوارمان کنار هم، جایی در قلبتان داشته باشم.»
