مایه افتخار است که با آرین رقابت میکنم، او نابغهای است!
عملکرد درخشان تیم ملی تکواندوی مردان در تورنمنت معتبر کره جنوبی، که بسیاری از قهرمانان جهان و المپیک در آن حضور داشتند، رخداد ویژهای را در خود جای داده بود. علی نجفی، تکواندوکار سنگینوزن ملیپوش ایران، که با آرین سلیمی، قهرمان المپیک پاریس، در یک وزن رقابت میکند، پس از کسب مدال برنز در این مسابقات، اعلام کرد که مدال خود را به ماکان نصیری، شهید مظلوم مدرسه میناب، تقدیم میکند.
در پی اتمام مسابقات آزاد کره جنوبی، با علی نجفی گفتگویی ترتیب دادیم تا درباره این پیکارها، مصدومیتش و اهدای مدال به ماکان نصیری صحبت کند. در ادامه، شرح کامل سخنان این تکواندوکار وزن ۸۷+ کیلوگرم ایران را از نظر میگذرانید: «بعد از یک یا دو سال دوری، خدا را شکر که با مدال بازگشتم و تورنمنت خوبی را پشت سر گذاشتیم. سطح فنی رقابتهای اوپن کره بر همگان آشکار است و همواره از دشوارترین تورنمنتهای سال به شمار میرود که قهرمانان جهانی و المپیکی در آن حضور دارند. بازگشت به تیم ملی پس از یک یا دو سال دوری، برای من کمی سخت بود، اما خدا را شکر میکنم که عملکرد خوبی داشتم و توانستم مدال بگیرم.»
«این تیم پتانسیل بالایی برای عرض اندام دارد؛ به نظر من، تورنمنت اوپن کره از نظر سطح فنی در میان تمامی تورنمنتهای تکواندو، رتبه یک را دارد. تیم ملی ایران نتیجه بسیار خوبی کسب کرد و همه بچهها فوقالعاده بودند. ما ۵ طلا و ۲ برنز به دست آوردیم و نشان دادیم که در عرصه جهانی حرفهای زیادی برای گفتن داریم. تیم ملی تکواندو در حال پرورش نسلی است که در آینده دستاوردهای بزرگی خواهد داشت، هرچند تاکنون نیز نتایج درخشانی به ثبت رسانده است.» «به دلیل مصدومیت، مقابل آرین بازی نکردم؛ من از قبل در پایم یک آسیبدیدگی کهنه داشتم و در مسابقه پای سکو با کره جنوبی، این آسیب تشدید شد. با وجود همان مصدومیت توانستم بازی با کره را ببرم و به مرحله نیمهنهایی صعود کنم، اما در بازی پیش از فینال دیگر قادر به حضور نبودم. البته آن بازی قرار بود مقابل آرین سلیمی باشد و خدا را شکر میکنم که یک ایرانی توانست به فینال برسد و مدال طلا را کسب کند. من هم خدا را شکر میکنم که به مدال برنز دست یافتم.» «با افتخار مدالم را تقدیم ماکان کردم؛ با افتخار مدال خود را به شهید ماکان نصیری تقدیم کردم. در واقع این افتخار نصیب من شد که اجازه چنین کاری را داشتم و توانستم مدالم را به یکی از مظلومترین شهدای تاریخ ایران اهدا کنم. دوست داشتم طلا بگیرم و آن را به روح ماکان نصیری تقدیم کنم، اما باز هم چون پرچم ایران در این وزن بالا رفت و مدال طلا نیز برای ایران بود، خدا را شکر میکنم. به هر حال امیدوارم خانواده ایشان این مدال را از من بپذیرند.»
«برای مسابقات بعدی آمادهام؛ من آماده هستم و مصدومیتم جدی نیست. برای مسابقات پیشرو، هر تصمیمی که کادر فنی بگیرد، تابع آن خواهم بود. سعی میکنم در هر مسابقهای که شرکت میکنم، بهترین نتیجه را کسب کرده و پرچم ایران را به اهتزاز درآورم.» «آرین یک نابغه است؛ اینکه من با آرین سلیمی، قهرمان المپیک، در یک وزن حضور دارم، واقعاً کارم را دشوار کرده است. آرین یکی از نوابغ تکواندو و الگویی در تلاش و کوشش است. طلای المپیک او نیز گواه این ادعای من است. من و آرین هم رفیق هستیم و هم رقیب. حتی در داخل زمین نیز مانند رفیق با یکدیگر مبارزه میکنیم. این رقابت برای من مایه افتخار است. هر دوی ما برای بالا بردن پرچم ایران تلاش میکنیم و میخواهیم در هر مسابقهای که اعزام میشویم، پرچم ایران به اهتزاز درآید، حالا فرقی نمیکند من باشم یا آرین.»
