ستاره لیگ برتر از روزهای تلخ مصدومیتش می‌گوید: یک هفته لب به غذا نزدم!

فاجعه مصدومیت ژاوی سیمونز در تاریخ بیست و پنجم آوریل به وقوع پیوست. در مسابقه لیگ برتر انگلیس بین تاتنهام و ولورهمپتون، او به شکلی ناگهانی و نامتعارف چرخید که منجر به پارگی رباط صلیبی زانوی راستش شد. این آسیب‌دیدگی شدید، فرصت حضور سیمونز در جام جهانی همراه با تیم ملی هلند را از او گرفت. در آن مقطع، تاتنهام درگیر مبارزه‌ای طاقت‌فرسا و پراسترس برای حفظ جایگاهش در لیگ بود و سیمونز به سختی می‌توانست با این حقیقت کنار بیاید که قادر به یاری رساندن به تیمش نیست.

سیمونز آن لحظه را چنین توصیف می‌کند: «این حرکتی بود که شاید ده هزار بار در طول عمرم آن را تکرار کرده بودم. دقیقاً زمانی که قصد داشتم از بازیکن حریف عبور کنم، او تصمیم گرفت جلوی من قرار بگیرد. حس کردم پاهایم به زمین چسبیده‌اند، در حالی که بدنم به سمتی دیگر حرکت کرد. با خودم گفتم: بگذار ببینم آیا اتفاقی افتاده است یا خیر، بگذار بلند شوم. تلاش کردم برخیزم اما ناگهان احساس کردم زانویم از جای خود بیرون آمد و فوراً به جایگاه قبلی‌اش بازگشت. در همان لحظه متوجه شدم که کارم تمام است. پزشکان مرا صدا زدند و گفتند: ژاوی، متاسفیم، اما رباط صلیبی است. وقتی این جمله را شنیدم، احساس کردم تمام وجودم فرو ریخت.»

پس از این واقعه، سیل اشک‌هایش جاری شد. سیمونز می‌گوید: «البته که اشک ریختم، درست مانند اعضای خانواده‌ام. فردای آن روز، مادرم به منزل ما آمد. به خاطر دارم که صبح دور میز نشسته بودیم و من مدام به این موضوع فکر می‌کردم که مهم‌ترین فرصت را از دست داده‌ام: یعنی کمک به باشگاه برای فرار از خطر سقوط. او به من گفت: ژاوی، کافی است. این اتفاق رخ داده است. اکنون دیگر کاری از دست تو برنمی‌آید. این واقعیتی است که پیش آمده. باید آن را بپذیری و به مسیرت ادامه دهی.»

از آن به بعد، طرز فکر این بازیکن میانی دستخوش تغییر شد، هرچند که روند توان‌بخشی از جنبه روانی بسیار طاقت‌فرسا بود. سیمونز اظهار می‌دارد: «چهار روز نخست، وحشتناک‌ترین روزهای عمرم بودند. قادر به خوابیدن نبودم. به مدت یک هفته، هیچ غذایی نخوردم. درد بسیار شدیدی را تجربه می‌کردم، مجبور به استفراغ می‌شدم و دچار سرگیجه بودم. واقعاً وحشتناک بود. چنین دردی را برای هیچ‌کس آرزو نمی‌کنم.»

اکنون این ملی‌پوش هلندی در مسیر بازگشت به میادین قرار گرفته است، اگرچه پیش‌بینی می‌شود تا سال تقویمی بعدی به زمین بازی بازنگردد. او با لحنی امیدوارانه می‌گوید: «حالم خوب است. در کنار خانواده‌ام هستم و ما بسیار سخت تلاش کرده‌ایم. آنها در این ده هفته اخیر اتفاقات زیادی را در کنار من تجربه کرده‌اند. حمایت باشگاه را نیز در اختیار دارم و وقتی واکنش بدنم را مشاهده می‌کنم، با خودم فکر می‌کنم: "بسیار خب، این روند در مسیر صحیحی در حال پیشرفت است." هر روز تمایل دارم بهتر شوم و این انگیزه برای من ارزش زیادی دارد.»