ستاره لیگ برتر از روزهای تلخ مصدومیتش پرده برداشت: هفته‌ای بدون خوردن غذا!

نوشدار مصدومیت ژاوی سیمونز در تاریخ بیست و پنجم آوریل رقم خورد. در رقابت‌های لیگ برتر انگلیس میان تاتنهام و ولورهمپتون، او به شکلی ناگهانی و غیرمعمول چرخید که به پارگی رباط صلیبی زانوی راستش منجر شد. این آسیب‌دیدگی سنگین، شانس حضور سیمونز در جام جهانی با پیراهن تیم ملی هلند را از او سلب کرد. در آن مقطع، تاتنهام درگیر نبردی نفس‌گیر و پرتنش برای حفظ جایگاهش در لیگ بود و سیمونز با دشواری می‌توانست با این واقعیت کنار بیاید که نمی‌تواند از تیمش حمایت کند.

سیمونز آن لحظه را اینگونه شرح می‌دهد: «حرکتی بود که شاید در تمام عمرم ده هزار بار تکرارش کرده بودم. دقیقاً لحظه‌ای که قصد داشتم از بازیکن حریف رد شوم، او تصمیم گرفت مسیرم را ببندد. حس کردم پایهام به زمین چسبیده‌اند، در حالی که بدنم به سوی دیگری حرکت می‌کرد. با خودم گفتم: صبر کن ببینم چه اتفاقی افتاده، صبر کن بلند شوم. تلاش کردم برخیزم اما ناگهان متوجه شدم زانویم از جای خود خارج شده و فوراً به جای اولش بازگشته است. در همان لحظه فهمیدم بازی تمام است. پزشکان مرا صدا زدند و گفتند: ژاوی، متاسفیم، اما رباط صلیبی است. وقتی این کلمات را شنیدم، دنیای من فرو ریخت.»

پس از این حادثه، دری از اشک چشمانش گشوده شد. سیمونز بیان می‌کند: «البته که اشک ریختم، هم‌چون اعضای خانواده‌ام. روز بعد، مادرم به خانه ما آمد. یادم هست که صبح دور میز نشسته بودم و همچنان به این موضوع فکر می‌کردم که مهم‌ترین فرصت را از دست داده‌ام: یعنی یاری به تیم برای پرهیز از سقوط. او به من گفت: ژاوی، بس است. این اتفاق افتاده است. دیگر کاری از دست تو برنمی‌آید. این واقعیتی است که پیش آمده. باید آن را بپذیری و در مسیرت ادامه دهی.»

از آن پس، طرز فکر این بازیکن میانی دگرگون شد، هرچند که فرآیند بهبود از جنبه روانی بسیار طاقت‌فرسا بود. سیمونز تصریح می‌کند: «چهار روز اول، وحشتناک‌ترین روزهای عمرم بودند. نتوانستم بخوابم. به مدت یک هفته، حتی یک لقمه غذا هم به دهان نگذاشتم. درد بسیار شدیدی را تحمل می‌کردم، مجبور به استفراغ می‌شدم و دچار سرگیجه بودم. واقعاً هولناک بود. چنین دردی را برای هیچ‌کس آرزو نمی‌کنم.»

اکنون این ملی‌پوش هلندی در مسیر بازگشت به زمین‌های بازی قرار دارد، هرچند انتظار می‌رود تا سال آینده تقویمی به میادین بازگردد. او با لحنی پرامید می‌گوید: «حالم خوب است. در کنار خانواده‌ام هستیم و ما بسیار تلاش کرده‌ایم.他们在 این ده هفته اخیر اتفاقات زیادی را در کنار من تجربه کرده‌اند. حمایت باشگاه را نیز دارم و وقتی واکنش بدنم را می‌بینم، با خودم فکر می‌کنم: «خب، این روند در مسیر درستی در حال پیشرفت است.» هر روز می‌خواهم بهتر شوم و این انگیزه برایم ارزش زیادی دارد.»