بارتوش کورک از زمان احتمالی خداحافظی خود از دنیای والیبال سخن گفت

بارتوش کورک، ستاره نامدار و یکی از پرافتخارترین والیبالیست‌های تاریخ لهستان، طی مصاحبه‌ای جامع با یک کانال یوتیوبی، به تفصیل درباره فراز و نشیب‌های دوران حرفه‌ای‌اش، چالش‌های روانی، مصدومیت‌های کلیدی و برنامه بلندمدت خود برای آینده صحبت کرد. او اشاره کرد که این هدف می‌تواند به منزله نقطه پایانی بر کارنامه درخشان ورزشی‌اش باشد. کورک، که در این فصل از فهرست تیم ملی لهستان کنار گذاشته شده است، اقرار کرد که در طول سالیان متمادی آموخته است تا باخت را به مثابه جزئی جدایی‌ناپذیر از دنیای ورزش قبول کند. او توضیح داد که این طرز فکر را با مطالعه کتاب‌ها و مشورت با افراد کارآزموده کسب کرده و اکنون بیشتر از هر زمان دیگری بر "لحظه حال" تمرکز دارد. کاپیتان سابق تیم ملی لهستان بر این باور است که غرق شدن بیش از حد در اشتباهات گذشته، تمرکز بازیکن را برای امتیازهای بعدی مختل می‌کند. این پشت خط زن باتجربه همچنین در مورد هم‌تیمی‌های خود در تیم ملی سخن گفت و به نقش حیاتی شخصیت‌های تأثیرگذار در موفقیت یک تیم پرداخت. او توماش فورنال را به عنوان نمونه‌ای از بازیکنی معرفی کرد که با خصوصیات اخلاقی و انرژی منحصر به فرد خود، تأثیر بسزایی در اتمسفر تیم ملی دارد. کورک همچنین کمیل سمنیوک را الگوی تمام‌عیار حرفه‌ای‌گری دانست و از شیوه مدیریت آمادگی جسمانی و سبک زندگی ورزشی او ستایش کرد.

این چهره برجسته والیبال لهستان، در ادامه صحبت‌های خود به نقاط عطف اصلی کارنامه ورزشی‌اش پرداخت. او عمل جراحی کمر را یکی از دشوارترین وقایع عمرش برشمرد؛ آسیبی که با وجود فشارهای جسمانی، به او در درک عمیق‌تر لزوم مراقبت از بدن خود یاری رساند. کورک همچنین عدم دعوت به رقابت‌های قهرمانی جهان ۲۰۱۴ را به عنوان یکی از تلخ‌ترین خاطرات خود به یاد آورد؛ رویدادی که به دنبال آن، او تصمیم گرفت از پست دریافت‌کننده به قطر پاسور تغییر جایگاه دهد؛ انتخابی که مسیر ورزشی او را دگرگون ساخت. او همچنین در خصوص بحران روحی خود پس از المپیک ریو ۲۰۱۶ اظهار داشت: «آن دوره، سخت‌ترین مقطع زندگی حرفه‌ای من بود. با وجود اینکه می‌دانستم والیبال تمام زندگی‌ام را تشکیل می‌دهد، دیگر هیچ گونه علاقه‌ای به آن نداشتم و احساس خلأ عمیقی به من دست داده بود.» در نهایت، کورک بزرگ‌ترین آرزوی باقی‌مانده از دوران ورزشی خود را آشکار کرد و بیان داشت: «بسیار دوست دارم که این اتفاق رخ دهد. دروغ نمی‌گویم، این آرزوی من است. البته، من واقع‌بین هستم و ادعا نمی‌کنم که حتماً در المپیک لس‌آنجلس حضور خواهم یافت. فاکتورهای متعددی باید دست به دست هم دهند تا به آنجا برسم. اگر قرار باشد برای دو سال دیگر به بازی ادامه دهم، تنها هدفم المپیک خواهد بود. این بخش پایانی دوران حرفه‌ای من را رقم خواهد زد. مایلم برای کسب مدال طلا مبارزه کنم و یکی از عناصر کلیدی تیمم باشم. البته، تیم ملی ما آنقدر قدرتمند است که شاید خودشان مرا تا آن مرحله با خود ببرند.»