مسترز کانادا در آستانه بحران
تصمیم یانیک سینر و نواک جوکوویچ برای کنارهگیری از مسترز مونترال، توجهها را دوباره به یکی از کهنترین تورنمنتهای تنیس جهان جلب کرده است؛ رقابتی که در سالهای اخیر بیش از هر زمان دیگری با کاهش حضور ستارگان بزرگ و سوالاتی درباره جایگاهش در تقویم حرفهای تنیس روبرو شده است.
یانیک سینر، نفر اول ردهبندی جهانی تنیس، با انتشار بیانیهای اعلام کرد که برای حفظ آمادگی جسمانی خود در این مسابقات شرکت نخواهد کرد.
این ستاره ایتالیایی در این باره گفت: «همیشه کنار گذاشتن چنین تورنمنت مهمی سخت است، اما در شرایط فعلی معتقدیم بهترین تصمیم، تمرکز بر سلامت من است. مشتاقم در آینده دوباره در مونترال به میدان بروم.»
در سوی دیگر، نواک جوکوویچ بدون ارائه هیچ توضیح رسمی، از حضور در این رقابتها انصراف داد؛ تصمیمی که با توجه به برنامه مسابقاتی او در سالهای اخیر، چندان غیرمنتظره نبود.
مسترز کانادا به عنوان یکی از قدیمیترین رقابتهای تاریخ تنیس شناخته میشود. اولین دوره این مسابقات در سال ۱۸۸۱ برگزار شد و تنها ویمبلدون و اوپن آمریکا از نظر قدمت، سابقه بیشتری دارند. با این حال، تاریخ پرافتخار این رویداد نتوانسته جلوی کاهش تدریجی اهمیت آن در میان ستارههای تنیس را بگیرد.
انصراف سینر و جوکوویچ اولین ضربه بزرگ به جدول مسابقات امسال است، اما احتمالاً آخرین مورد نخواهد بود. کارلوس آلکاراس، نفر سوم ردهبندی ATP، همچنان دوران درمان مصدومیت مچ دست خود را سپری میکند و حتی حضور او در مسترز سینسیناتی نیز قطعی نیست. از این رو، بسیاری از ناظران معتقدند فهرست غایبان مونترال ممکن است در روزهای آینده طولانیتر شود.
در چنین شرایطی، مسئولان برگزاری امیدوارند حضور بازیکنانی مانند الکساندر زورف، دانیل مدودف، فلیکس اوژه-آلیاسیم و دیگر اعضای ۱۰ نفر برتر جهان بتواند بخشی از جذابیت رقابتها را حفظ کند، هرچند بدون شک غیبت دو چهره برجسته تنیس جهان از ارزش فنی و رسانهای مسابقات خواهد کاست.
در مورد جوکوویچ، این تصمیم اخیر ادامهدهنده روندی است که او طی چند فصل گذشته در پیش گرفته است. قهرمان ۲۴ دوره گرند اسلم دیگر مانند سالهای اوج دوران حرفهای خود در تمامی مسترزها شرکت نمیکند و تمرکز اصلی خود را بر گرند اسلمها گذاشته است. او در فصل ۲۰۲۶ تنها در ایندین ولز و رم به میدان رفت و مسابقات میامی، مونتهکارلو و مادرید را از دست داد. با توجه به اینکه آخرین حضور او در کانادا به سال ۲۰۱۸ بازمیگردد، انصراف از مونترال تصمیمی قابل پیشبینی به نظر میرسید.
شرایط سینر اما متفاوت است. ستاره ایتالیایی فصلی کمنظیر را پشت سر گذاشته و موفق شده هر پنج مسترز ابتدایی سال ۲۰۲۶ را فتح کند؛ رکوردی که فشار جسمانی سنگینی را نیز برای او به همراه داشته است.
این فشار در رولان گاروس آشکار شد؛ جایی که سینر پس از تحمل گرمای شدید و مشکلات جسمانی، در دور دوم مغلوب خوان مانوئل سروندولو از آرژانتین شد. پیش از آن، او سه عنوان متوالی مسترز در مونتهکارلو، مادرید و رم را به دست آورده بود؛ موفقیتی که اگرچه جایگاه او را در صدر ردهبندی تثبیت کرد، اما هزینه بدنی قابل توجهی نیز برایش داشت.
به همین دلیل، تیم فنی سینر این بار رویکردی متفاوت را در پیش گرفته است. همانطور که او پیش از ویمبلدون و بدون حضور در هیچ تورنمنت چمنی، قهرمان شد، اکنون نیز قصد دارد تنها در مسترز سینسیناتی شرکت کند تا با آمادگی کامل راهی اوپن آمریکا شود.
چالشهای مسترز کانادا تنها به رقابتهای مردان محدود نمیشود. در بخش زنان نیز طی سالهای اخیر، برخی از مهمترین ستارههای تور WTA ترجیح دادهاند این مسابقات را از برنامه خود حذف کنند.
آرینا سوبولنکو، نفر اول ردهبندی جهانی، سال گذشته در مسابقات کانادا حضور نداشت و هرچند هنوز تصمیم خود را برای دوره جدید اعلام نکرده است، اما با توجه به روند سالهای اخیر، غیبت دوباره او چندان دور از انتظار نخواهد بود.
در سوی دیگر، انتظار میرود بازیکنانی مانند کوکو گاف، ایگا اشویانتک، جسیکا پگولا و آماندا آنیسیموا راهی تورنتو شوند، اما عملکرد سال گذشته نشان داد که حتی حضور ستارهها نیز تضمینی برای رقابت در مراحل پایانی نیست. در دوره قبل، هیچکدام از چهار مدعی اصلی نتوانستند از مرحله یکهشتم نهایی عبور کنند.
کاهش جذابیت مسابقات برای ستارگان بزرگ
نگاهی به نتایج دو فصل گذشته نیز از تغییر تدریجی جایگاه مسترز کانادا در تقویم حرفهای تنیس حکایت دارد.
در بخش مردان، الکسی پوپرین و بن شلتون با استفاده از غیبت یا حذف زودهنگام مدعیان اصلی، موفق شدند عنوان قهرمانی را به دست آورند؛ اتفاقی که در سالهای گذشته کمتر در مسابقات مسترز مشاهده میشد.
در بخش زنان نیز ویکتوریا آزارنکا در سال ۲۰۲۵ با نمایشی فراتر از انتظار قهرمان شد، اما او به دلیل مصدومیت، فرصت دفاع از عنوان خود را در فصل جاری نخواهد داشت.
این نتایج نشان میدهد که مسترز کانادا بیش از گذشته به تورنمنتی تبدیل شده است که فرصت ظهور مدعیان جدید را فراهم میکند؛ موضوعی که از یک سو به افزایش رقابت در سطح تور کمک میکند، اما از سوی دیگر، غیبت مداوم ستارگان بزرگ از جذابیت رسانهای و فنی مسابقات میکاهد.
آیا فرمت مسابقات عامل اصلی بحران است؟
بسیاری از بازیکنان و کارشناسان، ریشه اصلی کاهش استقبال ستارههای تنیس از مسترز کانادا را نه در تاریخ و اعتبار این مسابقات، بلکه در ساختار تقویم حرفهای ATP و WTA میدانند.
در سالهای اخیر، تورنمنتهای مسترز ۱۰۰۰ و هزار امتیازی زنان به فرمت دو هفتهای تغییر یافتهاند؛ تصمیمی که اگرچه فرصت بیشتری برای برگزاری مسابقات و افزایش درآمدهای تجاری فراهم کرده، اما فشار مضاعفی را بر بازیکنان تحمیل کرده است.
پس از پایان رقابتهای مونترال و تورنتو، بازیکنان باید بلافاصله راهی مسترز سینسیناتی شوند؛ مسابقهای که آن هم با فرمت دو هفتهای برگزار میشود. تنها چند روز بعد نیز اوپن آمریکا، آخرین گرند اسلم فصل، آغاز خواهد شد؛ تورنمنتی که تقریباً برای همه ستارههای تنیس، مهمترین هدف نیمفصل دوم محسوب میشود.
در چنین شرایطی، بسیاری از بازیکنان ترجیح میدهند به جای حضور در تمامی مسابقات، برنامه خود را مدیریت کنند تا با آمادگی کامل وارد گرند اسلمها شوند. تصمیم سینر و جوکوویچ نیز بیش از هر چیز در همین چارچوب قابل ارزیابی است.
البته این اولین بار نیست که چهرههای بزرگ مسترز کانادا را از برنامه خود حذف میکنند. پیت سمپراس در دوران حرفهای خود شش بار در این مسابقات شرکت نکرد و راجر فدرر نیز پس از سال ۲۰۱۱ تنها دو بار در این تورنمنت به میدان رفت. با این حال، تفاوت امروز در آن است که غیبت ستارهها دیگر به یک استثنا تبدیل نشده، بلکه به روندی تکرارشونده بدل گشته است.
آیا جوایز مالی میتواند معادله را تغییر دهد؟
یکی دیگر از موضوعاتی که در سالهای اخیر بارها مطرح شده، میزان جوایز مالی مسابقات است. قهرمان مسترز کانادا اندکی بیش از یک میلیون دلار دریافت میکند؛ رقمی که در مقایسه با درآمد کلی ستارههای بزرگ و ارزش گرند اسلمها، انگیزه تعیینکنندهای برای پذیرش ریسک فشردگی تقویم ایجاد نمیکند.
سال گذشته نیز گزارشهایی منتشر شد مبنی بر اینکه ایلان ماسک، میلیاردر آمریکایی، به خرید امتیاز برگزاری این مسابقات و انتقال آنها از مونترال و تورنتو به شهر آستین در ایالت تگزاس علاقهمند است. بر اساس این گزارشها، هدف از این طرح، افزایش سرمایهگذاری و بهبود شرایط برگزاری رقابتها عنوان شده بود.
با این حال، از زمان انتشار آن تاکنون هیچ اقدام رسمی یا پیشرفت ملموسی در این زمینه اعلام نشده و مسابقات همچنان در کانادا برگزار میشوند.
با وجود سابقه تاریخی و جایگاه ویژه این رقابتها، نشانهها حاکی از آن است که مسترز کانادا با یکی از حساسترین مقاطع تاریخ خود روبرو شده است. ادامه غیبت ستارههای بزرگ میتواند جذابیت فنی، رسانهای و تجاری این مسابقات را بکاهد؛ هرچند در مقابل، فرصت بیشتری برای درخشش نسل جدید و بازیکنان کمتر شناختهشده فراهم میکند.
بسیاری از کارشناسان معتقدند بازگشت به فرمت یکهفتهای میتواند بخشی از مشکلات فعلی را برطرف کند و بازیکنان را به حضور در این رقابتها ترغیب نماید، اما ATP و WTA که طی سالهای اخیر با هدف افزایش درآمدهای تجاری، مدت زمان برگزاری مسابقات را افزایش دادهاند، تاکنون نشانهای از تغییر این سیاست بروز ندادهاند.
در نتیجه، انصراف یانیک سینر و نواک جوکوویچ را نمیتوان صرفاً غیبت دو ستاره در یک تورنمنت دانست. این تصمیم، بازتاب تغییری بزرگتر در تنیس حرفهای است؛ تغییری که در آن، مدیریت انرژی و اولویتبندی مسابقات بیش از گذشته بر برنامهریزی بازیکنان تأثیر میگذارد. اگر این روند ادامه یابد، برگزارکنندگان مسترز کانادا ناچار خواهند بود برای حفظ جایگاه یکی از قدیمیترین تورنمنتهای جهان، راهکارهایی فراتر از اتکا به تاریخ و اعتبار این رقابتها بیابند.
