تورنمنت مسترز کانادا در آستانه بحران
تصمیم ینیک سینر و نواک جوکوویچ برای کنارهگیری از مسابقات مسترز مونترال، بار دیگر توجهات را به یکی از قدیمیترین رویدادهای تنیس جهان جلب کرده است؛ رقابتی که این روزها بیش از هر زمان دیگری با کاهش حضور ستارگان بزرگ و سؤالاتی پیرامون جایگاهش در تقویم حرفهای تنیس روبرو است.
ینیک سینر، تنیسور مطرح ایتالیایی و نفر اول رنکینگ جهانی، با صدور بیانیهای اعلام کرد که برای حفظ آمادگی جسمانی خود در این رقابتها شرکت نخواهد کرد.
این ستاره تنیس ایتالیا اظهار داشت: «همیشه کنار گذاشتن چنین تورنمنت مهمی دشوار است، اما در شرایط فعلی معتقدیم بهترین تصمیم، تمرکز بر سلامت من است. مشتاقم تا در آینده دوباره در مونترال به میدان بروم.»
در سوی دیگر، نواک جوکوویچ بدون ارائه توضیحات رسمی، انصراف خود را از شرکت در این مسابقات اعلام کرد؛ اقدامی که با توجه به برنامه بازیهای او در سالهای اخیر، چندان دور از انتظار نبود.
مسترز کانادا یکی از کهنترین مسابقات تنیس در سراسر جهان به شمار میرود. این رقابتها برای نخستین بار در سال 1881 برگزار شدند و از نظر قدمت، تنها مسابقات ویمبلدون و اوپن آمریکا از آن سابقه طولانیتری دارند. با این حال، تاریخ پرافتخار این رویداد نتوانسته جلوی کاهش تدریجی اهمیت آن در میان ستارگان تنیس را بگیرد.
کنارهگیری سینر و جوکوویچ اولین ضربه بزرگ به جدول مسابقات امسال است، اما احتمالاً آخرین مورد نخواهد بود. کارلوس آلکاراس، نفر سوم رنکینگ ATP، همچنان دوره درمانی مصدومیت مچ دست خود را سپری میکند و حتی حضور او در مسترز سینسیناتی نیز قطعی نیست. از این رو، بسیاری از ناظران معتقدند فهرست غایبان مونترال ممکن است در روزهای آینده طولانیتر شود.
در چنین شرایطی، برگزارکنندگان مسابقات امیدوارند حضور بازیکنانی چون الکساندر زورف، دنیل مدودف، فلیکس اوژه-الیاسیم و سایر اعضای جمع 10 نفر برتر جهان بتواند بخشی از جذابیت رقابتها را حفظ کند، هرچند بدون شک غیبت دو چهره برجسته تنیس جهان از ارزش فنی و رسانهای مسابقات خواهد کاست.
در مورد جوکوویچ، این تصمیم اخیر در راستای روندی است که او طی چند فصل گذشته دنبال کرده است. قهرمان 24 دوره گرنداسلم دیگر مانند سالهای اوج دوران حرفهای خود در تمام مسابقات مسترز شرکت نمیکند و تمرکز اصلی خود را بر رقابتهای گرنداسلم گذاشته است. او در فصل 2026 تنها در ایندین ولز و رم حضور یافت و مسابقات میامی، مونتهکارلو و مادرید را از دست داد. با توجه به اینکه آخرین حضور او در کانادا به سال 2018 بازمیگردد، انصراف از مونترال تصمیمی قابل پیشبینی به نظر میرسید.
شرایط سینر متفاوت است. این ستاره ایتالیایی فصلی کمنظیر را پشت سر گذاشته و موفق شده هر پنج مسابقه مسترز ابتدایی سال 2026 را فتح کند؛ رکوردی که فشار جسمانی سنگینی نیز برای او به همراه داشته است.
این فشار در مسابقات رولان گاروس آشکار شد؛ جایی که سینر پس از تحمل گرمای شدید و مشکلات جسمانی، در دور دوم مغلوب خوان مانوئل سروندولو از آرژانتین شد. پیش از آن، او سه عنوان متوالی مسترز در مونتهکارلو، مادرید و رم را به دست آورده بود؛ موفقیتی که اگرچه جایگاه او را در صدر رنکینگ تثبیت کرد، اما هزینه بدنی قابل توجهی نیز برای او داشت.
به همین دلیل، تیم فنی سینر این بار رویکردی متفاوت را در پیش گرفته است. همانطور که او پیش از ویمبلدون بدون حضور در هیچ تورنمنت چمنی قهرمان شد، اکنون نیز قصد دارد تنها در مسترز سینسیناتی شرکت کند تا با آمادگی کامل راهی اوپن آمریکا شود.
چالشهای مسترز کانادا تنها به رقابتهای مردان محدود نمیشود. در بخش زنان نیز طی سالهای اخیر برخی از مهمترین ستارگان تور WTA ترجیح دادهاند این مسابقات را از برنامه خود حذف کنند.
آرینا سوبولنکو، نفر اول رنکینگ جهانی، سال گذشته در مسابقات کانادا حضور نداشت و هرچند هنوز تصمیم خود را برای دوره جدید اعلام نکرده است، اما با توجه به روند سالهای اخیر، غیبت دوباره او چندان دور از انتظار نخواهد بود.
در سوی دیگر، انتظار میرود بازیکنانی مانند کوکو گاف، ایگا اشویانتک، جسیکا پگولا و آماندا آنیسیموا راهی تورنتو شوند، اما عملکرد سال گذشته نشان داد که حتی حضور ستارهها نیز تضمینی برای رقابت در مراحل پایانی نیست. در دوره قبل، هیچیک از چهار مدعی اصلی نتوانستند از مرحله یکهشتم نهایی عبور کنند.
کاهش جذابیت مسابقات برای ستارگان بزرگ
نگاهی به نتایج دو فصل گذشته نیز از تغییر تدریجی جایگاه مسترز کانادا در تقویم حرفهای تنیس حکایت دارد.
در بخش مردان، الکسی پوپرین و بن شلتون با بهرهگیری از غیبت یا حذف زودهنگام مدعیان اصلی، موفق شدند عنوان قهرمانی را کسب کنند؛ اتفاقی که در سالهای گذشته کمتر در مسابقات مسترز مشاهده میشد.
در بخش زنان نیز ویکتوریا آزارنکا در سال 2025 با نمایشی فراتر از انتظار قهرمان شد، اما او به دلیل مصدومیت، فرصت دفاع از عنوان خود را در فصل جاری نخواهد داشت.
این نتایج نشان میدهد که مسترز کانادا بیش از گذشته به تورنمنتی تبدیل شده است که فرصت ظهور مدعیان جدید را فراهم میکند؛ موضوعی که از یک سو به افزایش رقابت در سطح تور کمک میکند، اما از سوی دیگر، غیبت مداوم ستارگان بزرگ از جذابیت رسانهای و فنی مسابقات میکاهد.
آیا فرمت مسابقات عامل اصلی بحران است؟
بسیاری از بازیکنان و کارشناسان، ریشه اصلی کاهش استقبال ستارگان تنیس از مسترز کانادا را نه در تاریخ و اعتبار این مسابقات، بلکه در ساختار تقویم حرفهای ATP و WTA میدانند.
در سالهای اخیر، تورنمنتهای مسترز 1000 و هزار امتیازی زنان به فرمت دو هفتهای تغییر یافتهاند؛ تصمیمی که اگرچه فرصت بیشتری برای برگزاری مسابقات و افزایش درآمدهای تجاری فراهم کرده، اما فشار مضاعفی را به بازیکنان تحمیل کرده است.
پس از پایان رقابتهای مونترال و تورنتو، بازیکنان باید بلافاصله راهی مسترز سینسیناتی شوند؛ مسابقهای که آن هم با فرمت دو هفتهای برگزار میشود. تنها چند روز بعد نیز اوپن آمریکا، آخرین گرنداسلم فصل، آغاز خواهد شد؛ تورنمنتی که تقریباً برای همه ستارههای تنیس، مهمترین هدف نیمفصل دوم به شمار میرود.
در چنین شرایطی، بسیاری از بازیکنان ترجیح میدهند به جای حضور در تمامی مسابقات، برنامه خود را مدیریت کنند تا با آمادگی کامل وارد گرنداسلمها شوند. تصمیم سینر و جوکوویچ نیز بیش از هر چیز در همین چارچوب قابل ارزیابی است.
البته این اولین بار نیست که چهرههای بزرگ مسترز کانادا را از برنامه خود حذف میکنند. پیت سمپراس در دوران حرفهای خود شش بار در این مسابقات شرکت نکرد و راجر فدرر نیز پس از سال 2011 تنها دو بار در این تورنمنت به میدان رفت. با این حال، تفاوت امروز در آن است که غیبت ستارهها دیگر یک استثناء نیست، بلکه به روندی تکرارشونده بدل شده است.
آیا جوایز مالی میتواند معادله را تغییر دهد؟
یکی دیگر از موضوعاتی که در سالهای اخیر بارها مطرح شده، میزان جوایز مالی مسابقات است. قهرمان مسترز کانادا اندکی بیش از یک میلیون دلار دریافت میکند؛ رقمی که در مقایسه با درآمد کلی ستارگان بزرگ و ارزش گرنداسلمها، انگیزه تعیینکنندهای برای پذیرش ریسک فشردگی تقویم ایجاد نمیکند.
سال گذشته نیز گزارشهایی منتشر شد مبنی بر اینکه ایلان ماسک، میلیاردر آمریکایی، به خرید امتیاز برگزاری این مسابقات و انتقال آنها از مونترال و تورنتو به شهر آستین در ایالت تگزاس علاقهمند است. بر اساس این گزارشها، هدف از این طرح، افزایش سرمایهگذاری و بهبود شرایط برگزاری رقابتها عنوان شده بود.
با این حال، از زمان انتشار آن خبر تاکنون هیچ اقدام رسمی یا پیشرفت ملموسی در این زمینه اعلام نشده و مسابقات همچنان در کانادا برگزار میشوند.
با وجود سابقه تاریخی و جایگاه ویژه این رقابتها، نشانهها حاکی از آن است که مسترز کانادا با یکی از حساسترین مقاطع تاریخ خود روبرو شده است. ادامه غیبت ستارگان بزرگ میتواند از جذابیت فنی، رسانهای و تجاری این مسابقات بکاهد؛ هرچند در مقابل، فرصت بیشتری برای درخشش نسل جدید و بازیکنان کمتر شناختهشده فراهم میکند.
بسیاری از کارشناسان معتقدند بازگشت به فرمت یکهفتهای میتواند بخشی از مشکلات فعلی را برطرف کند و بازیکنان را به حضور در این رقابتها ترغیب نماید، اما ATP و WTA که طی سالهای اخیر با هدف افزایش درآمدهای تجاری، مدت زمان برگزاری مسابقات را افزایش دادهاند، تاکنون نشانهای از تغییر این سیاست از خود بروز ندادهاند.
در نتیجه، انصراف ینیک سینر و نواک جوکوویچ را نمیتوان صرفاً به عنوان غیبت دو ستاره در یک تورنمنت تلقی کرد. این تصمیم، بازتاب تغییری بزرگتر در تنیس حرفهای است؛ تغییری که در آن، مدیریت انرژی و اولویتبندی مسابقات بیش از گذشته بر برنامهریزی بازیکنان تأثیر میگذارد. اگر این روند ادامه یابد، برگزارکنندگان مسترز کانادا ناچار خواهند بود برای حفظ جایگاه یکی از قدیمیترین تورنمنتهای جهان، راهکارهایی فراتر از اتکا به تاریخ و اعتبار این رقابتها بیابند.
