درخواست ستاره برجسته ورزش ایران: مجسمه ما را نسازید!

تیم ملی والیبال نشسته ایران نمادی درخشان از موفقیت در عرصه ورزشی کشورمان به شمار می‌رود. این تیم، که دوازده سال است طعم شکست را نچشیده و در سه دوره اخیر بازی‌های پارالمپیک و سه دوره متوالی مسابقات قهرمانی جهان مدال طلا را از آن خود کرده است، مدت‌هاست که به عنوان پرافتخارترین تیم ورزشی ایران شناخته می‌شود. با این حال، این عناوین و افتخارات نتوانسته‌اند توجه و دیده‌شدن کافی را برای این تیم و ستارگانش به ارمغان بیاورند. نهمین قهرمانی تیم ملی والیبال نشسته در رقابت‌های جهانی، که همزمان با روزهای پایانی جام جهانی فوتبال رخ داد و مجوز حضور در پارالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس را دو سال پیش از موعد برای ایران تضمین کرد، به گفته فوق‌ستاره این تیم، آن‌طور که باید مورد توجه قرار نگرفته است. مرتضی مهرزاد، غول ۲۴۳ سانتی‌متری تیم ملی والیبال نشسته ایران، که در طول یک دهه گذشته در تمامی دستاوردهای این تیم نقش داشته و به دلیل قامت بلندش همواره بیش از دیگران مورد توجه بوده، معتقد است که در ایران، به جز مردم، هیچ کس با این تیم پرافتخار مهربان نبوده است.

در پی قهرمانی اخیر، گفتگویی با مرتضی مهرزاد، فوق‌ستاره ۲۴۳ سانتی‌متری تیم ملی والیبال نشسته، ترتیب دادیم. در ادامه، سخنان این بازیکن ۳۹ ساله پارالمپیکی را خواهید خواند: *حتی یک بازی تدارکاتی هم نداشتیم! سال گذشته تا دی و بهمن اردو داشتیم، اما با شروع جنگ، مدتی فعالیت‌ها متوقف شدیم. از اردیبهشت ماه دوباره تمرینات را از سر گرفتیم. واقعاً کار در شرایط جنگی دشوار بود و شاید در مجموع ۶ یا ۷ اردو برای مسابقات جهانی برگزار کردیم. در واقع، می‌توانم این‌طور بگویم که از پارالمپیک پاریس تا مسابقات جهانی امسال، ما هیچ تورنمنت رسمی یا بازی تدارکاتی نداشتیم! *رقبا جلوی ما ۲۰۰ درصد توان خود را می‌گذارند. این دوره از مسابقات هم سخت بود و ما با تلاش فراوان و غیرت بازیکنان توانستیم قهرمان شویم. همانند همیشه، تیم‌ها در برابر ما نه ۱۰۰ بلکه ۲۰۰ درصد توانایی خود را به نمایش می‌گذارند و این بار نیز چنین بود. بالاخره ما سال‌هاست که قهرمان جهان و پارالمپیک هستیم و این موضوع کار ما را بسیار سخت‌تر می‌کند. به هر حال، تیم‌های دیگر هر سال می‌آیند و می‌روند تا به هر قیمتی شده ما را شکست دهند. *انگار در چالوس کسی مرا نمی‌شناسد! همان‌طور که گفتم، در دوران جنگ اردوهای ما برای ۲، ۳ ماه لغو شد. هم من و هم بقیه بچه‌ها حرفه‌ای هستیم و تمرینات شخصی خودمان را پیگیری کردیم. البته، در جایی که من زندگی می‌کنم، انگار اصلاً کسی مرا نمی‌شناسد. من اهل چالوس هستم، اما در طول سال هیچ‌یک از مسئولین را نمی‌بینم. حتی پس از قهرمانی جهان نیز استقبالی از من به عمل نمی‌آید؛ انگار که اصلاً من اهل چالوس نیستم! دیگر به این وضعیت عادت کرده‌ام.

*دیدید چگونه از تیم ملی فوتبال تجلیل شد؟ اصلاً دوست ندارم والیبال نشسته را با تیم‌های دیگر مقایسه کنم، اما تفاوت ما با سایر رشته‌ها در این است که همواره روی سکو هستیم. از سال ۲۰۱۴ تاکنون حتی یک باخت هم نداشته‌ایم و در تمامی دوره‌های پارالمپیک و مسابقات جهانی به سکوی قهرمانی دست یافته‌ایم. واقعاً فکر می‌کنم در حق بازیکنان این تیم کم‌لطفی می‌شود. در جام جهانی دیدید که تیم ملی فوتبال سه مساوی گرفت و چه تجلیلی از آنها به عمل آمد؟ اما ما قهرمان شدیم، آیا خبری از تجلیل از تیم ملی والیبال نشسته در جایی دیدید؟ *نمی‌خواهیم کسی مجسمه ما را بسازد. ما نمی‌خواهیم کسی مجسمه ما را بسازد. فقط می‌گوییم توجه بیشتری به این تیم کنند که همیشه قهرمان است. هر زمان هم که نزدیک مسابقات می‌شود، همه می‌گویند طلا را برای شما کنار گذاشته‌ایم! مگر طلا همین‌طور راحت به دست می‌آید؟ شاید نهایت افتخار رشته‌های تیمی دیگر این باشد که به جام جهانی بروند، اما همه از ما فقط طلا می‌خواهند. البته من خودم طرفدار فوتبال هستم و پرسپولیسی هم هستم. فوتبال را دنبال می‌کنم و دوستان فوتبالیست هم دارم. البته که تا به حال حتی نشده یک فوتبالیست پس از قهرمانی ما یک پیام تبریک بفرستد. حرف من این است که یک درصد آن پاداش فوتبالیست‌ها را هم برای والیبال نشسته بگذارید، کافی است. *کاش یک بار هم ببازیم و هشتم شویم! دو هفته است که از مسابقات جهانی برگشته‌ایم و همه بازیکنان انتظار داشتند این بار تجلیلی از آنها صورت بگیرد. من می‌گویم کاش یک بار هم تیم ما در جهانی و پارالمپیک ببازد و مثلاً هشتم شود! باید بگویم متاسفانه ما همیشه قهرمان می‌شویم و همه به این عادت کرده‌اند. نیاز به یک تلنگر هست، شاید کار از تلنگر هم گذشته باشد! وقتی یک بار ببازیم و دوره بعدی قهرمان شویم، شاید توجهات بیشتر باشد.

*پول توجیبی را به ما ریالی دادند. موضوع پول توجیبی بچه‌ها خیلی مورد خاصی نبود که درباره‌اش صحبت شد. همیشه ۲۰۰ دلار در سفرها به بازیکنان پول توجیبی می‌دهند و این بار به دلیل شرایط موجود، این مبلغ را به صورت ریالی به حساب ما واریز کردند. تقریباً ۳۵ تا ۳۶ میلیون تومان به حساب ما واریز شد و مشکلی هم نبود. *تیم ملی در جام جهانی خوب نبود. جام جهانی فوتبال را تا جایی که توانستم دیدم. البته بازی‌های ایران را که به طور کامل تماشا کردم. به عنوان یک بیننده نظر می‌دهم و از دیدگاه خودم می‌گویم که نتیجه خوبی نگرفتیم. باید یک مرحله بالاتر می‌رفتیم. دوره قبل ۳ امتیاز و دوره پیش از آن هم ۴ امتیاز کسب کردیم. پس این دوره هم کار خاصی نکردیم. البته همان‌طور که گفتم، خودم طرفدار فوتبال هستم، اما به عنوان یک بیننده نظر دادم. *تنها گزینه من والیبال نشسته است. من ۳۹ ساله هستم و والیبال نشسته هم سن و سال ندارد. تا زمانی که به درد تیم ملی بخورم، هستم و هر زمان که نتوانستم، کنار می‌روم. در کل زندگی‌ام، من فقط یک گزینه دارم و آن هم والیبال نشسته است و هیچ شغل دیگری هم ندارم. یک یا دو بار هم پیشنهاد بازیگری به من شد، اما گفتم من این کار را بلد نیستم و قبول نکردم. مردم خدا را شکر من و تیم ملی والیبال نشسته را دوست دارند و به خاطر همین مردم من دلسرد نمی‌شوم، اما ای کاش مسئولین هم مثل همین مردم بودند.