بررسی: الگوی عملکرد رئال مادرید زیر مدیریت ژوزه مورینیو چگونه شکل گرفته است؟
دو هفته از شروع تمرینات پیشفصل رئال مادرید زیر نظر ژوزه مورینیو میگذرد. در این بازه زمانی کوتاه و با برگزاری دو بازی دوستانه، جنبههای قابل توجهی در خصوص روشهای تاکتیکی سرمربی پرتغالی برای طرفداران و کارشناسان آشکار شده است.
تاکنون رئال مادرید دو مسابقه آمادهسازی برگزار کرده؛ ابتدا تیم آلکورکون را با نتیجه یک بر صفر شکست داد و سپس در دومین بازی که سهشنبه شب انجام شد، با عملکردی برتر، تیم لگانس حاضر در دسته دوم اسپانیا را با حساب چهار بر یک غلبه کرد.
این دو مسابقه فرصتی بود تا بازیکنان جوان و همچنین آن دسته از ورزشکارانی که خواهان جلب نظر کادر فنی هستند، تواناییهای خود را به نمایش بگذارند. فرانکو ماستانتونو یکی از این بازیکنان بود که برخلاف پیشبینیها، در دومین دیدار دوستانه نتوانست نمایش قابل قبولی ارائه دهد.
سیستم مورد علاقه مورینیو: ۴-۲-۳-۱ کلاسیک
همانطور که رسانههای اسپانیایی پیشبینی کرده بودند، مورینیو در حال حاضر تیم را با چینش کلاسیک ۴-۲-۳-۱ به میدان میفرستد.
در بازی مقابل لگانس، ادواردو کاماوینگا و فدریکو والورده مسئولیت پوشش خط میانی را بر عهده داشتند و آردا گولر در نقش هافبک هجومی، پشت سر مهاجم نوک قرار گرفت.
در زمان مالکیت توپ، رئال مادرید بیشتر حملات خود را از جناحین سازماندهی میکند. بالها و مدافعان کناری، عرض زمین را پوشش میدهند و فضایی برای بازیسازی ایجاد میکنند، در حالی که هافبک شماره ۱۰ آزادی عمل کامل برای جابهجایی در سراسر منطقه هجومی را دارد.
اگرچه در بازی اخیر این نقش بر عهده آردا گولر بود، اما به نظر میرسد مورینیو این جایگاه را برای جود بلینگام در نظر گرفته است. گولر با عملکرد درخشان خود مقابل لگانس، بیش از سایر بازیکنان حاضر در زمین مورد توجه قرار گرفت و یکی از بهترینهای میدان بود.
به جز بازیکن شماره ۱۰، سایر بازیکنان کاملاً به وظایف تاکتیکی خود پایبند بودند و جابهجاییهای مداوم یا خروج از منطقه تخصصی مشاهده نشد؛ این ویژگی همواره یکی از مشخصههای اصلی تیمهای مورینیو بوده است.
همان مورینیوی همیشگی: نظم، شدت و انتقال سریع
یکی دیگر از جنبههایی که چندان دور از انتظار نبود، گرایش رئال به انتقال سریع توپ از دفاع به حمله است.
مورینیو تیمی را ساخته که پس از به دست آوردن توپ، بلافاصله به سمت دروازه حریف حرکت میکند؛ سبکی مستقیم که احتمالاً با بازگشت بازیکنان اصلی هجومی رئال، کارایی بیشتری پیدا خواهد کرد. آنها بلافاصله پس از بازپسگیری توپ به جریان بازی اضافه میشوند و هیچ مهاجمی در دنیا از این سبک لذت نخواهد برد.
جالب است که کاماوینگا در بازی دیروز نمایشی قابل توجه داشت، در حالی که گزارشها حاکی از عدم قطعیت جایگاه او در برنامههای باشگاه و کادر فنی برای فصل آینده است.
رئال مادرید در این دو مسابقه، بدون توپ نیز چهرهای کاملاً متفاوت نسبت به سالهای اخیر نشان داده است. بازیکنان با تمرکز بالا، دوندگی زیاد و پرس شدید بازی میکنند. بخشی از این انرژی را میتوان به انگیزه ناشی از حضور سرمربی جدید نسبت داد، اما مورینیو از همان ابتدا پیام روشنی به تیم داده است؛ هیچ بازیکنی از وظایف دفاعی مستثنی نیست و همه باید در بازپسگیری توپ مشارکت کنند.
مورینیو در این دو بازی از پرس نسبتاً بالایی استفاده کرده است؛ پرسهایی که بیشتر بر اساس بستن خطوط پاس و پیشبینی حرکت حریف استوار است تا درگیریهای فیزیکی مستقیم. هدف اصلی این است که پس از قطع توپ، حملات با سرعت آغاز شوند.
برخلاف تصور بسیاری از طرفداران پیش از آغاز به کار مورینیو، حداقل بر اساس این دو دیدار دوستانه، به نظر نمیرسد رئال مادرید تیمی صرفاً دفاعی باشد؛ هرچند باید در نظر داشت که سطح حریفان چندان بالا نبوده است.
با این حال، آنچه به وضوح دیده میشود، بازگشت ویژگیهایی است که سالها پیش تیمهای مورینیو را به موفقیت رسانده بود؛ نظم تاکتیکی، تعهد کامل بازیکنان به وظایف محوله و شدت بالای بازی گروهی؛ خصوصیات که در سالهای اخیر جای خالی آنها بارها در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو احساس شده بود.
البته آزمون واقعی زمانی فرا خواهد رسید که بازیکنان کلیدی و ستارهها به ترکیب بازگردند و مشخص شود آیا همین میزان تعهد، دوندگی و انضباط تاکتیکی در حضور آنها نیز حفظ خواهد شد؟
رئال مادرید روز شنبه در دیداری دوستانه به مصاف فیورنتینا خواهد رفت؛ مسابقهای که فرصتی تازه برای مشاهده نسخه جدید تیم ژوزه مورینیو و بررسی دقیقتر ایدههای تاکتیکی سرمربی پرتغالی است.
