چالش نهم و فضای پشت سر آریا در سپاهان
بازیهای دوستانه آغازین سپاهان با تساوی بیگل برابر فولاد و پیروزی یک بر صفر مقابل گلگهر به پایان رسید، اما تنها گل تیم اصفهان توسط احسان حاجصفی با یک شوت از راه دور به ثمر رسید. این آمار، یکی از بزرگترین چالشها در مورد ترکیب سپاهان تحت نظر محرم نویدکیا را آشکار کرده است: چه بازیکنی قرار است وظیفت مهاجم نوک طلاییپوشان را بر عهده بگیرد؟
در نخستین بازی مقابل فولاد، نویدکیا علی خدادادی را در نوک حمله قرار داد. خدادادی بازیکنی با سرعت و دوندگی بالا محسوب میشود، اما پست اصلی او وینگر است و فصل گذشته نیز به دلایل شرایط تیمی، در چند مقطع به صورت موقت در پست مهاجم به میدان رفت. در دومین بازی برابر گلگهر، رضا جعفری در سیستم ۴-۲-۳-۱، مهاجم نوک بود و نیمه اول را در این نقش سپری کرد.
رضا جعفری توانایی بازی در مرکز خط حمله را دارد، اما ویژگیهای فنی او با یک مهاجم هدف کلاسیک تفاوتهایی دارد. جعفری با قد ۱۷۷ سانتیمتری، بیشتر به عنوان یک مهاجم پویا شناخته میشود که قابلیت جابجایی به کنارهها، نفوذ پشت خط دفاعی، اجرای پرس و استفاده از فضاهای خالی را دارد. او از نوع مهاجمانی نیست که تمام طول بازی را پشت به دروازه و بین دو مدافع بایستد، در نبردهای هوایی پیروز شود و توپ را برای اضافه شدن سایر بازیکنان به حمله حفظ کند.
این تفاوتها به معنای نامناسب بودن جعفری برای پست مهاجم نوک نیست. استفاده از او در این جایگاه زمانی میتواند اثربخشتر باشد که وینگرها و هافبکهای هجومی سپاهان با حرکات بدون توپ، خلاء او در محوطه جریمه را پر کنند. در غیر این صورت، عقبنشینی جعفری برای دریافت پاس ممکن است باعث شود سپاهان هنگام ارسال از کنارهها یا رسیدن به یکسوم دفاعی حریف، با کمبود بازیکن در محوطه جریمه مواجه شود.
یک راهکار دیگر میتواند استفاده از سیستم ۴-۴-۲ باشد. در این چینش، کاوه رضایی به عنوان مهاجم اصلی در مرکز خط حمله حضور مییابد و رضا جعفری با آزادی عمل بیشتر در نقش مهاجم دوم در کنار او به میدان میرود. این نقش با خصوصیات جعفری همخوانی بیشتری دارد، زیرا او میتواند پیرامون کاوه حرکت کند، توپهای برگشتی را جمعآوری نماید و بدون درگیری مداوم با مدافعان میانی، به دروازه نزدیک شود.
در حال حاضر، کاوه رضایی باتجربهترین گزینه سپاهان برای ایفای نقش مهاجم هدف است. علی خدادادی نیز در مواقع لزوم میتواند در این پست به کار گرفته شود. طاها عالمی، مهاجم ۲۰ ساله سپاهان، یکی دیگر از گزینههای موجود است، اما عالمی هنوز تجربه کافی در سطح اول فوتبال کشور را ندارد و نمیتوان تمام بار گلزنی تیم مدعی سپاهان را بر دوش او گذاشت. سپاهان تا این لحظه مهاجم خارجی جدیدی هم به خدمت نگرفته و رقابت اصلی در خط حمله میان کاوه و جعفری شکل گرفته است.
علاوه بر مسئله مهاجم، نحوه عملکرد آریا یوسفی در سمت راست نیز یکی دیگر از نکات مهم برای کادر فنی سپاهان به شمار میرود. یوسفی یک مدافع راست کاملاً هجومی است و با نفوذهای سریع خود میتواند عرض و سرعت قابل توجهی به حملات سپاهان ببخشد، اما زمانی که بیپروا به جلو حرکت میکند، فضایی بزرگ در پشت سر او ایجاد میشود. در دیدارهای تدارکاتی، عارف حاجیعیدی و عباس حبیبی در مقاطعی برای پوشش این منطقه جابجا شدند، اما این هماهنگی باید به یک ساختار ثابت تبدیل شود.
محدود کردن نفوذهای یوسفی راهکار مناسبی نیست، چرا که بخش قابل توجهی از ارزش فنی او به حضور در فاز هجومی مربوط میشود. نویدکیا باید از هافبک سمت راست بخواهد هنگام پیشروی آریا، عقبتر بماند، یکی از هافبکهای میانی به کانال راست متمایل شود و مدافع میانی سمت راست نیز آمادگی پوشش فضای کناری را داشته باشد. یوسفی در اصل مدافع راست است و نفوذهای پرتعداد او باید با چنین پوششی همراه شود.
دو بازی دوستانه ابتدایی برای نتیجهگیری قطعی زود است، اما همین مسابقات دو چالش مشخص را پیش روی نویدکیا قرار دادهاند. سپاهان یا باید یک مهاجم هدف جدید جذب کند یا ساختار هجومی خود را با ویژگیهای رضا جعفری هماهنگ سازد. در سوی دیگر، لازم است تعادلی میان نفوذهای آریا یوسفی و استحکام دفاعی جناح راست برقرار شود؛ دو مسئلهای که حل شدن آنها میتواند شکل اصلی سپاهان در فصل پیش رو را ترسیم نماید.
