دلپیرو؛ پیام رمزگونه به بارزی: «۳۹ بار ممنون!»
در میان انبوه پیامهای تسلیت به مناسبت درگذشت فرانکو بارزی در روز جمعه، یکی از آنها حاوی نکتهای بود که برای مخاطبان خارج از ایتالیا شاید غریب و رازآلود به نظر میرسید، اما در دل مردم این کشور طنینانداز شد. الساندرو دلپیرو، خداحافظی خود با اسطوره باشگاه میلان را با عبارتی به پایان رساند که شبیه به یک کد درونی بود: «۳۹ بار از تو سپاسگزارم. هواداران یوونتوس این را خواهند فهمید.»
روزنامه گاتزتا دلو اسپورت به نقل از دلپیرو نوشته است که این پیام، یادآور یکی از ماندگارترین نشانههای احترام متقابل میان دو باشگاه رقیب در تاریخ فوتبال ایتالیا بوده است. مهاجم پیشین یوونتوس در پیام خود چنین نگاشته بود: «فرانکو، از آنچه در طول دوران حرفهای افسانهایات، چه در زمین و چه در خارج از آن، به ما آموختی، سپاسگزارم. نماد یک باشگاه، جاودانه است.»
در ادامه، دلپیرو جملهای را افزود که این دو باشگاه بزرگ رقیب را در اندوهی مشترک به هم پیوند میداد. این اتفاق به هفتم مارس ۱۹۹۰ بازمیگردد. چند ساعت پیش از دیدار مرحله یکچهارم نهایی جام باشگاههای اروپا میان تیمهای میلان و میشلین (اشاره به تیم حریف از بلژیک)، بارزی به همراه پائولو تاوجیا، مدیر وقت میلان، به سمت سکوی سابق «Z» در ورزشگاه هیسل رفتند؛ همان سکویی که در ۲۹ می ۱۹۸۵، پیش از بازی فینال جام باشگاههای اروپا مقابل لیورپول، شاهد جان باختن ۳۹ تماشاگر، عمدتاً هواداران یوونتوس، بود.
باشگاه میلان قصد داشت مراسم یادبودی رسمی در آن مکان برگزار کند، اما مقامات بلژیکی با این درخواست موافقت نکردند. کاپیتان میلان، در سکوت و بدون هیچ تشریفات و هیاهویی، دستهای شامل ۳۹ گل رز سرخ را که نمادی از هر یک از جانباختگان آن حادثه تلخ بود، در پایین سکو قرار داد. این حرکت کاملاً خودجوش و از سوی خود بارزی صورت گرفت؛ لحظهای انسانی از سوی کاپیتان سرسختترین رقیب یوونتوس، در مکانی که شاهد تاریکترین شب تاریخ باشگاه بیانکونری بود.
خبر این اقدام به تورین رسید. در بازی خانگی بعدی یوونتوس در ورزشگاه کوموناله، هواداران حاضر در جایگاه طرفداران متعصب این تیم، با نصب بنری پاسخ دادند که از آن پس در حافظه جمعی باشگاه نقش بست: «بارزی، ۳۹ بار از تو سپاسگزارم.»
سی و شش سال بعد، این الساندرو دلپیرو بود که دقیقاً با همین کلمات، با بارزی وداع کرد. او با این اقدام، به جامعه فوتبال ایتالیا که در سوگ فرو رفته بود، یادآوری کرد که چرا برای بارزی، فراتر از رنگهای سرخ و سیاه میلان، عزاداری میشود: نه تنها به عنوان یکی از برجستهترین مدافعان تاریخ فوتبال، بلکه به عنوان مردی که شرافت و اخلاقش از هرگونه رقابتی که معمولاً فوتبال را به دو قطب تقسیم میکند، والاتر بود.
