دلپیرو؛ پیام رمزآلود به بارزی: «۳۹ بار متشکرم!»
در میان شمار بسیار پیامهای همدردی به مناسبت فوت فرانکو بارزی در روز جمعه، یکی از آنها نکتهای داشت که برای مخاطبان خارج از ایتالیا شاید مرموز و گیجکننده به نظر میرسید، اما در قلب مردمان این کشور طنینانداز شد. الساندرو دلپیرو، خداحافظی خود با افسونه باشگاه میلان را با عبارتی به پایان برد که شبیه به یک رمز درونی بود: «۳۹ بار از تو سپاسگزارم. هواداران یوونتوس این را درک خواهند کرد.»
روزنامه گاتزتا دلو اسپورت به نقل از دلپیرو گزارش داده است که این پیام، یادآور یکی از پایدارترین نشانههای احترام متقابل میان دو باشگاه رقیب در تاریخ فوتبال ایتالیا بوده است. مهاجم پیشین یوونتوس در پیام خود اینگونه نوشته بود: «فرانکو، از آنچه در طی دوران افسانهایات، چه در زمین و چه خارج از آن، به ما آموختی، سپاسگزارم. نماد یک باشگاه، جاودانه است.»
در ادامه، دلپیرو جملهای را افزود که این دو باشگاه بزرگ رقیب را در اندوهی مشترک به هم پیوند میداد. این رویداد به هفتم مارس ۱۹۹۰ برمیگردد. چند ساعت پیش از بازی مرحله یکچهارم نهایی جام باشگاههای اروپا میان تیمهای میلان و میشلین (اشاره به تیم حریف از بلژیک)، بارزی به همراه پائولو تاوجیا، مدیر وقت میلان، به سمت سکوی قدیمی «Z» در ورزشگاه هیسل رفتند؛ همان سکویی که در ۲۹ می ۱۹۸۵، پیش از بازی فینال جام باشگاههای اروپا مقابل لیورپول، شاهد جان باختن ۳۹ تماشاگر، عمدتاً هواداران یوونتوس، بود.
باشگاه میلان قصد داشت مراسم یادبودی رسمی در آن محل برگزار کند، اما مقامات بلژیکی با این درخواست موافقت نکردند. کاپیتان میلان، در سکوت و بدون هیچ مراسم و هیاهویی، دستهای شامل ۳۹ گل رز سرخ را که نماد هر یک از جانباختگان آن فاجعه تلخ بود، در پایین سکو قرار داد. این حرکت کاملاً خودجوش و از سوی خود بارزی صورت گرفت؛ لحظهای انسانی از سوی کاپیتان سرسختترین رقیب یوونتوس، در مکانی که شاهد تاریکترین شب تاریخ باشگاه بیانکونری بود.
خبر این اقدام به تورین رسید. در بازی خانگی بعدی یوونتوس در ورزشگاه کوموناله، هواداران حاضر در جایگاه طرفداران متعصب این تیم، با نصب بنری پاسخ دادند که از آن پس در حافظه جمعی باشگاه جای گرفت: «بارزی، ۳۹ بار از تو سپاسگزارم.»
سی و شش سال بعد، این الساندرو دلپیرو بود که دقیقاً با همین کلمات، با بارزی وداع کرد. او با این کار، به جامعه فوتبال ایتالیا که در سوگ فرو رفته بود، یادآوری کرد که چرا برای بارزی، فراتر از رنگهای سرخ و سیاه میلان، عزاداری میشود: نه تنها به عنوان یکی از شاخصترین مدافعان تاریخ فوتبال، بلکه به عنوان مردی که شرافت و اخلاقش از هرگونه رقابتی که معمولاً فوتبال را به دو قطب تقسیم میکند، والاتر بود.
