سیدعباسی: بختیاریزاده باید تا نیمفصل صبوری کند
استقلال با هدایت سهراب بختیاریزاده خود را برای آغاز فصل جدید رقابتها آماده میسازد. بسته بودن پنجره نقل و انتقالات، کمبود بازیکنان باتجربه در برخی پستها و استفاده از سیستم دفاع سهنفره، چالشهای اصلی این تیم در روزهای پیش از شروع فصل محسوب میشوند.
داوود سیدعباسی، پیشکسوت باشگاه استقلال، در مصاحبهای با کیک زون به بررسی وضعیت کنونی آبیپوشان، نیازهای فنی تیم، رویکرد جوانگرایانه سهراب بختیاریزاده، رقابت در لیگ پیش رو و عملکرد تیم ملی در جام جهانی پرداخت. در ادامه، متن کامل این گفتوگو را میخوانید:
در خصوص روند آمادهسازی استقلال در پیشفصل، با وجود اینکه دیدارهای دوستانه معیار دقیقی برای ارزیابی نیست، سهراب بختیاریزاده شناخت و اشراف کاملی بر تیمش دارد. او به عنوان بازیکنی با تجربه و مربی در استقلال، از انتظارات این باشگاه آگاه است و با علم به این مسائل، هدایت تیم را پذیرفته است. باید تا شروع مسابقات منتظر ماند و نتایج تیم را مشاهده کرد. بازیهای دوستانه بیشتر برای آمادهسازی بدنی بازیکنان، ایجاد هماهنگی تیمی و یافتن ترکیب مناسب صورت میگیرد. هرچند نتیجهگیری برای استقلال همواره اهمیت ویژهای دارد، اما برای قضاوت دقیقتر باید تا آغاز لیگ صبر کرد. سرمربی بیشترین آگاهی را از وضعیت تیم دارد و بر اساس نیازمندیها و دیدگاههای خود، تیم را مهیا میسازد. شروع فصل، میزان آمادگی استقلال را روشن خواهد کرد.
استفاده از سیستم سهدفاعه توسط سهراب بختیاریزاده در دو بازی دوستانه، اگر به درستی پیادهسازی شود، آرایش بسیار مؤثری است. این سیستم باعث تغییر شکل تیم در فاز دفاع و حمله میشود و پیستونها نیز در بازگشتها به دفاع یا پیشروی به حمله کمک میکنند. البته، هماهنگی میان سه مدافع میانی و پوشش متقابل آنها بسیار حیاتی است. تعداد مدافعان اهمیت دارد، اما دفاع تیمی اولویت بیشتری دارد؛ بدین معنی که تمامی بازیکنان در لحظه از دست دادن توپ باید وظایف دفاعی خود را انجام دهند. اگر این سیستم به خوبی تمرین و اجرا شود، ریسک آن چندان بالا نخواهد بود.
استقلال در حال حاضر عارف آقاسی، رستم آشورماتوف و سامان فلاح را در اختیار دارد و در زمینه جذب مدافعان باتجربه با محدودیت مواجه است. آیا تعداد مدافعان فعلی برای اجرای سیستم سهدفاعه کافی است؟ روزبه چشمی را نباید فراموش کرد. با این حال، این تعداد برای یک فصل طولانی، به خصوص با توجه به حضور استقلال در رقابتهای آسیایی، کم است. در صورتی که سه مدافع اصلی به طور همزمان در ترکیب باشند، مصدومیت یا محرومیت هر یک از آنها میتواند سرمربی را با چالش مواجه کند. با این وجود، استقلال بازیکنانی دارد که میتوانند در مواقع لزوم در خط دفاع بازی کنند. به نظر من، صالح حردانی در سمت راست خط دفاع سهنفره عملکرد خوبی دارد. او بازیکنی پویاست و میتواند در فضاهای خالی با توپ پیشروی کرده و به میانه میدان اضافه شود. صالح پیش از این نیز در دوران سرمربیگری جواد نکونام در این پست به کار گرفته شده بود. روزبه چشمی نیز توانایی بازی در مرکز خط دفاع سهنفره را دارد. در این سیستم، دو مدافع کناری باید قابلیت اضافه شدن به خط میانی را داشته باشند. با وجود این گزینهها، استقلال برای پوشش دادن نیازهای یک فصل طولانی به مدافعان بیشتری نیاز دارد.
بازگشت احتمالی محمد خلیفه به باشگاه آلومینیوم میتواند نشانهای از ادامه بسته بودن پنجره نقل و انتقالاتی استقلال باشد. در این شرایط، آبیپوشان با نفرات کنونی چه وضعیتی خواهند داشت؟ استقلال در سالهای گذشته، به جز دوران سرمربیگری فرهاد مجیدی، اغلب شروع فصل را با موفقیت پشت سر نگذاشته و بخشی از نیمفصل اول را از دست داده است. معمولاً تیم با گذشت زمان، به خصوص در نیمه دوم فصل، شرایط بهتری پیدا کرده و توان خود را به نمایش میگذارد. این روند از زمان حضور آندرهآ استراماچونی نیز مشاهده شده است. گاهی اوقات، استقلال به دلیل اتفاقات ابتدای فصل، قهرمانی را از دست داده است. تیم فرهاد مجیدی یک ریتم ثابت داشت و از ابتدا تا انتهای فصل آن را حفظ کرد، اما این ثبات در سالهای دیگر کمتر دیده شده است.
آیا استقلال با وجود بسته ماندن پنجره نقل و انتقالات، قادر خواهد بود تا نیمفصل خود را در میان مدعیان نگه دارد و پس از تقویت تیم، برای قهرمانی بجنگد؟ کادر فنی باید یک استراتژی روشن داشته باشد، اهداف خود را اولویتبندی کند و تیم را تا نیمفصل در کورس رقابت حفظ نماید. البته، انجام این کار بسیار دشوار خواهد بود. رقابتهای این فصل با حضور ۱۸ تیم و سقوط چهار تیم، شرایط ویژهای را ایجاد خواهد کرد. تیمهای قدرتمندی در لیگ حضور دارند و چهار یا پنج تیم میتوانند برای کسب رتبههای بالای جدول رقابت کنند. استقلال نیز یکی از این مدعیان است، اما برای باقی ماندن در این جمع تا زمان باز شدن پنجره، باید امتیازات دیدارهای ابتدایی را کسب کند.
استقلال در حال حاضر فاقد یک هافبک شماره هشت تخصصی با ویژگیهایی شبیه به جپاروف، جانواریو یا مجتبی جباری است که سالهاست احساس میشود. این تیم به دو هافبک میانی نیاز دارد که بتوانند بازیسازی کنند، توپ را به جلو منتقل کنند و در ایجاد موقعیتهای گلزنی مؤثر باشند. در سالهای اخیر بازیکنانی مانند ماشاریپوف تا حدودی این نقش را ایفا کردند، اما استقلال هنوز بازیکنی با تمامی خصوصیات مورد نیاز این پست را در اختیار نداشته است. حضور چنین بازیکنی میتواند کیفیت بازی استقلال در مرکز میدان را متحول سازد.
با وجود سعید سحرخیزان و محمدرضا آزادی به عنوان دو مهاجم تخصصی، آیا تعداد مهاجمان استقلال برای یک فصل کافی است؟ تعداد مهاجمان استقلال بسیار اندک است و این تیم در خط حمله به بازیکنان بیشتری نیاز دارد. استقلال در فصل گذشته نیز در به ثمر رساندن گل و تمام کردن موقعیتها با مشکل مواجه بود و نتوانست در لحظات حساس کار را تمام کند. شاید شیخ دیاباته را بتوان آخرین مهاجم تخصصی استقلال دانست که موقعیتها را به خوبی تبدیل به گل میکرد. امیرحسین حسینزاده نیز در فاز هجومی تأثیرگذار بود، هرچند او بیشتر یک مهاجم کاذب بود. استقلال در گذشته مهاجمان بزرگی مانند آرش برهانی و رضا عنایتی را به فوتبال ایران معرفی کرده و بارها آقای گل لیگ را داشته است. البته، کمبود مهاجم گلزن تنها مختص استقلال نیست و فوتبال ایران به طور کلی در این زمینه با مشکل روبروست.
با توجه به افزایش تعداد تیمها در لیگ امسال، رقابت برای قهرمانی بسیار دشوار خواهد بود. در انتهای جدول نیز به دلیل سقوط چهار تیم، شاهد رقابت بسیار شدیدی خواهیم بود. بعید است یک تیم بتواند به سرعت خود را از سایر مدعیان جدا کند. فاصله تیمها نزدیک خواهد بود و رقابت در هر دو بخش جدول تا پایان ادامه خواهد داشت.
در خصوص درخواست استقلال مبنی بر معرفی شدن به عنوان قهرمان لیگ نیمهتمام، نمیتوان از منظر فنی و کارشناسی به آن پرداخت، زیرا تجربه مشابهی وجود نداشته است. نیمهتمام ماندن مسابقات اتفاقی نادر بود و پیشبینی مشخصی برای آن وجود نداشت. فدراسیون برای تعیین نماینده ایران در آسیا مجبور به تصمیمگیری بود و میتوانست تیم اول یا گزینه دیگری را انتخاب کند، اما بحث قهرمانی مقولهای متفاوت است. در این زمینه نظر کارشناسی دقیقی ندارم، زیرا نمونهای برای قضاوت وجود نداشته است.
حضور بازیکنان جوان و اعتماد به آنها بسیار ارزشمند است. اگر شرایط مناسب برای بازی کردن این نفرات فراهم شود، استقلال میتواند سکوی پرتابی بزرگ برای آنها باشد. نگاههای زیادی به بازیکنان استقلال دوخته شده و حضور در این تیم همانند شمشیری دولبه است. کادر فنی باید اعتماد لازم را به جوانان نشان دهد و خود بازیکنان نیز باید به تواناییهایشان باور داشته باشند. آنها ابتدا باید اعتماد به نفس را در خود ایجاد کنند و سپس آن را به تیم منتقل نمایند. انرژی بازیکنان جوان میتواند عاملی محرک برای استقلال باشد.
همه ما آرزوی صعود تیم ملی از مرحله گروهی را داشتیم، اما این اتفاق رخ نداد. با این حال، اگر واقعبینانه قضاوت کنیم، عملکرد تیم ملی فاجعهآمیز نبود. فاصله بین صعود و حذف در برخی صحنهها بسیار ناچیز بود و احساس میکردیم پتانسیل پیروزی در هر سه بازی وجود داشت. پس از تساوی مقابل نیوزیلند، تصور میکردیم بازی را خواهیم برد و سپس برای دو مسابقه دیگر برنامهریزی میکردیم. شاید بهتر بود بازی با نیوزیلند در انتهای مرحله گروهی برگزار میشد. تیم ملی به دلیل اتفاقاتی که پیش از مسابقات رخ داد، از نظر ذهنی در شرایط ایدهآلی قرار نداشت. بازیکنان در شروع مسابقات تمرکز کافی را نداشتند و اگر شرایط متفاوت بود، میتوانستیم نیوزیلند را شکست دهیم. مقابل بلژیک نیز نمایش قابل قبولی داشتیم. بلژیک در بخشی از مسابقه ده نفره شد و امکان پیروزی وجود داشت. برابر مصر نیز تیم ملی عملکرد خوبی ارائه کرد و شایسته پیروزی بود، اما مجدداً اتفاقات غیرمنتظرهای مانع پیروزی شد.
تیم ملی با سه تساوی از دور رقابتها کنار رفت، اما برای اولین بار جام جهانی را بدون شکست به پایان رساند. هرچند صعود نکردیم و از این بابت ناراحت هستیم، اما نمایش تیم قابل قبول، آبرومندانه و قابل دفاع بود.
به باور من، فدراسیون تمام تلاش خود را برای آمادهسازی تیم ملی انجام داد. اگر امکان برگزاری دیدارهای تدارکاتی بیشتری وجود داشت، قطعاً این کار صورت میگرفت. همگان آگاه بودند که تیم ملی باید با آمادگی کامل وارد جام جهانی شود و فدراسیون نیز برای موفقیت تیم تلاش کرد. حتی در صورت امکان، برای یک بازی تدارکاتی در دورترین نقطه نیز اقدام میشد، اما برخی مسائل خارج از کنترل بودند. تیمهایی مانند ژاپن نیز با وجود امکانات و انتظاراتی که از آنها میرفت، نتوانستند عملکرد مورد انتظار را ارائه کنند و حتی مدعی قهرمانی محسوب میشدند. در مجموع، عملکرد تیم ملی و فوتبال ایران در جام جهانی را ضعیف نمیدانم. ما بدشانس بودیم که صعود نکردیم، اما عملکرد تیم ملی قابل دفاع بود.
