برزیل تحت هدایت آنچلوتی در آستانه تحولی بزرگ قرار دارد
با وجود شایعاتی مبنی بر بازگشت کارلو آنچلوتی به فوتبال ایتالیا، فدراسیون فوتبال برزیل با تعهد به قرارداد او که تا سال ۲۰۳۰ اعتبار دارد، قصد دارد دورهای تازه از ثبات را بنا نهاده و پایههای آن را محکم کند.
جدایی نسل قدیمی بازیکنان همچون نیمار، کاسمیرو، دانیلو، ورتون، آلکس ساندرو و فابینیو قطعی به نظر میرسد. همچنین، احتمال خداحافظی آلیسون، ادرسون و مارکینوس از تیم ملی نیز مطرح است.
پنج بازیکن محوری، یعنی ادر میلیتائو، گابریل ماگالائش، برونو گیمارش، رافینیا و وینیسیوس جونیور، اسکلت و پایه اصلی ترکیب تازه آنچلوتی را شکل خواهند داد. در برنامههای میانمدت، بازوبند کاپیتانی به هافبک نیوکاسل سپرده خواهد شد و پس از او، ستارههای بارسلونا و رئال مادرید این مسئولیت را بر عهده خواهند گرفت.
در کنار این گروه اصلی، بازیکنانی با تجربه بیشتر مانند برمر، ماتئوس کونیا، گابریل مارتینلی و ایگور تیاگو نیز فرصت حضور در ترکیب را پیدا خواهند کرد تا نقش نسل واسط را ایفا نمایند.
در زمینه استعدادهای نوظهور، نسلی جدید متشکل از استوو، رایان، آندری سانتوس، ویتور ریس و اندریک به تدریج به تیم اصلی راه خواهند یافت. فدراسیون همچنین بازیکنان فعال در لیگهای اروپایی و داخلی برزیل را به دقت زیر نظر دارد.
بر اساس درخواست آنچلوتی، ساختار تیمهای پایه دستخوش تغییر شده تا با هدف هموارسازی مسیر انتقال بازیکنان از ردههای جوانان به تیم بزرگسالان، همگی از یک سیستم و سبک بازی واحد تبعیت کنند.
برزیل برای آینده خود اهدافی کاملاً واقعبینانه تعیین کرده است. آنها با الهام از برنامهریزیهای بلندمدت اسپانیا و آرژانتین پس از دورههای افت، در صدد تشکیل تیمی یکپارچه و مبتنی بر ساختار تیمی هستند، نه صرفاً متکی بر تواناییهای فردی.
با وجود اینکه کوپا آمریکا ۲۰۲۸ اولین محک جدی برای این نسل خواهد بود، اما هدف اصلی و غایی برزیل، دستیابی به آمادگی کامل برای کسب ششمین عنوان قهرمانی جهان در جام جهانی ۲۰۳۰ است. سمیر شاد، رئیس جدید فدراسیون نیز، با تجدید ساختارها و تربیت مربیان، بستر را برای این تغییر و تحول بزرگ فراهم میآورد.
