روز ناپدید شدن پاختاکور در آسمان!

بر اساس گزارش کیک زون، ۴۷ سال از یکی از تلخ‌ترین حوادث تاریخ فوتبال آسیا می‌گذرد؛ اتفاقی که در چند ثانیه نه تنها یک تیم فوتبال، بلکه بخشی از آینده فوتبال ازبکستان را نابود کرد.

در صبح روز ۱۱ اوت ۱۹۷۹، بازیکنان پاختاکور تاشکند در حالی که مقصدشان مینسک بود، راهی سفر شده بودند. قرار بود چند روز بعد آن‌ها برابر دینامو مینسک به میدان بروند. هیچ‌کس نمی‌دانست این سفر، آخرین سفر یکی از مهم‌ترین نسل‌های فوتبال ازبکستان خواهد بود.

ساعت ۱۳:۳۵ و ۳۸ ثانیه به وقت تاشکند، دو فروند هواپیمای مسافربری TU-134 در ارتفاع حدود ۸۴۰۰ متری از سطح زمین با یکدیگر برخورد کردند. یکی از این هواپیماها در مسیر تاشکند ـ گوریف ـ دونتسک ـ مینسک در حرکت بود و دیگری از چلیابینسک به سوی کیشیناو پرواز می‌کرد. این برخورد در آسمان رخ داد و هر دو هواپیما سقوط کردند که منجر به جان باختن ۱۷۸ نفر شد.

در میان قربانیان، ۱۷ عضو پاختاکور حضور داشتند؛ بازیکنانی که در آن زمان، امید فوتبال ازبکستان برای آینده‌ای درخشان محسوب می‌شدند. روایت‌های تاریخی این حادثه را در آسمان دنیپرودزرژینسک ثبت کرده‌اند اما تراژدی برای پاختاکور فقط به از دست دادن ۱۷ نفر خلاصه نمی‌شد. این تیم در یکی از بهترین دوره‌های تاریخ خود قرار داشت و در حالی بود که به اوج دست می‌یافت.

پاختاکور فصل ۱۹۷۹ را با امید آغاز کرده بود. این تیم در رقابت‌های قهرمانی شوروی نمایش‌های خوبی ارائه می‌داد و حتی در مقطعی در میان تیم‌های بالای جدول قرار داشت.

فقط سه روز پیش از فاجعه، پاختاکور در تاشکند با نتیجه ۳ - ۱ برابر زوریا ووروشیلووگراد به پیروزی رسیده بود؛ مسابقه‌ای که بعدها به آخرین بازی آن نسل از بازیکنان تبدیل شد.

در آن روزها صحبت از آینده درخشان پاختاکور بود؛ تیمی که می‌توانست جایگاه بهتری در فوتبال شوروی کسب کند و حتی رؤیای شرکت در رقابت‌های اروپایی را دنبال کند اما فوتبال ازبکستان در یک روز، ناگهان با خلأیی بزرگ مواجه شد.

یک پیام کوتاه از سوی خدمه یک هواپیمای AN-2 اولین گزارش‌ها از حادثه را مخابره کرد. آن‌ها قطعات هواپیما را در منطقه کورلوفکا در حال سقوط مشاهده کردند و احتمال دادند که مربوط به یک TU-134 باشد. چند ساعت بعد، ابعاد فاجعه مشخص شد: برخورد دو هواپیما، ۱۷۸ قربانی و در میان آنها، ۱۷ عضو پاختاکور.

این حادثه بعدها به یکی از مهم‌ترین فجایع تاریخ هوانوردی شوروی تبدیل شد و در تاریخ فوتبال ازبکستان نیز به عنوان نقطه‌ای که «قبل» و «بعد» پاختاکور را از هم جدا کرد، باقی ماند. ۱۷ نفری که دیگر برنگشتند شامل مربی، پزشک، مدیر و ۱۴ بازیکن بودند: ایدگای تازتدینوف — مربی، ولادیمیر چوماکوف — پزشک، منصور طالب‌جانوف — مدیر، میخائیل آن — هافبک، ولادیمیر فیودوروف — مهاجم، اولیم آشیروف — مدافع، راویل آگیشف — مدافع، کنستانتین باکانوف — هافبک، یوری زاگومِننیخ — مدافع، الکساندر کورچنکوف — هافبک، نیکلای کولیکوف — مدافع، ولادیمیر ماکاروف — هافبک، سرگئی پوکاتیلوف — دروازه‌بان، ویکتور چورکین — مهاجم، سراج‌الدین بازاروف — مهاجم، شوخرت اشبوتایف — مهاجم، ولادیمیر صابروف. در میان این بازیکنان، میخائیل آن و ولادیمیر فیودوروف از چهره‌های شاخص و بین‌المللی ورزش شوروی بودند. پاختاکور پس از فاجعه چه شد؟ فوتبال شوروی اجازه نداد پاختاکور از مسابقات کنار برود. برای بازسازی تیم، بازیکنانی از باشگاه‌های مختلف به تاشکند فرستاده شدند و تیم دوباره شکل گرفت اما این تیم جدید هرگز نمی‌توانست جای آن ۱۷ نفر را پر کند. نام پاختاکور-۷۹ از آن روز به بعد فقط نام یک تیم فوتبال نبود؛ تبدیل شد به نمادی از یک نسل از دست‌رفته. سال‌ها گذشته، نسل‌ها عوض شده‌اند و فوتبال ازبکستان مسیر تازه‌ای پیدا کرده، اما ۱۱ اوت هنوز در تقویم فوتبال این کشور یک روز عادی نیست. هر سال در این روز، نام ۱۷ نفر تکرار می‌شود؛ ۱۷ فوتبالیستی که قرار بود برای پاختاکور بازی کنند، اما پروازشان هرگز به مینسک نرسید.