شوک مورینیو: معرفی یک زوج تازه در مادرید

کیک زون گزارش داد، یکی از جاذبه‌های اصلی بازی شنبه، افشای اولین تیم اصلی ژوزه مورینیو در دومین دور حضورش در باشگاه مادریدی بود. هیجان و کنجکاوی در اوج بود و تقریباً همه یک امر را قطعی می‌دانستند: اینکه بسیار بعید است جود بلینگام 23 ساله و آردا گولر 21 ساله به صورت همزمان در خط اصلی قرار گیرند. اما دقیقاً همین اتفاق افتاد.

مورینیو موقعیت بلینگام را دست‌نخورده حفظ کرد و همان نقش مهاجم سایه و موج دوم را به او واگذار نمود که در جام جهانی پیشین در آن نگاه‌ها را مسحور کرده بود. بازیکنی که از شعاع حرکتی دائمی خود جابجا شد، گولر بود؛ مورینیو این ستاره ترکی‌ای را در نقش بال راست کاذب به کار گرفت. در واقع، این ملی‌پوش ترکیه‌ای معماران اصلی اغلب حملات تیم مادریدی بود و برناردو سیلوا بیشتر در عقب زمین توپ را می‌گرفت و لمس توپ کمتری نسبت به او داشت.

زوج گولر و بلینگام قفل دروازه حریف را شکستند؛ بازی که در نهایت با گل دقیقه ۹۰ اسپی، به یک پیروزی بسیار نفس‌گیر برای تیم مادریدی تبدیل گردید.

در ابتدا به نظر می‌رسید بازی روندی راحت‌تر داشته باشد، به‌ویژه وقتی آردا با یک ایستگاهی استادانه از سمت چپ خط حمله، توپی زیبا ارسال کرد. پاس بی‌نقص بازیکن ترکیه‌ای با یک سر ضربه‌ای چکشی و دقیق از بلینگام همراه شد تا نخستین گل تیم مادریدی در دقیقه ۹ به ثمر برسد. این گل پاداش شایسته‌ای برای آغاز طوفانی آن‌ها بود که تا حدود دقیقه ۲۰ حریف را کاملاً تسلیم کرده بودند، هرچند از اواسط نیمه نخست کمی پس روی کردند.

اسپانیول نیز واکنش نشان داد، گل تساوی را زد و بازی را تا واپسین لحظات پایاپای پیش برد؛ تا اینکه اسپی توپی را که نخستین سه امتیاز فصل ۲۷-۲۰۲۶ را به حساب تیم مادریدی واریز می‌کرد، به تور چسباند.

در صحنه گل پیروزی‌بخش مهاجم والنسیا، نه گولر در زمین حضور داشت و نه بلینگام، زیرا مورینیو قبلاً هر دو را تعویض کرده بود. خروج بازیکن ترکیه‌ای که نخستین تعویضی محسوب می‌شد، تصمیمی بحث‌برانگیز به شمار می‌آمد؛ چرا که تیم بدون چند نفوذ پراکنده برناردو، عملاً فاقد طراح بازی شده بود. سپس بلینگام نیز جای خود را داد تا تیم مادریدی بازی را با چهار مهاجم تخصصی به پایان رساند؛ یان دیومانده در بال راست و اسپی در کنار کیلیان امباپه (که در طول ۹۰ دقیقه بسیار ناهماهنگ و ناموفق بود) خط حمله دو نفره را تشکیل دادند.

مورینیو با این کار سیستم ۱-۳-۲-۴ اولیه خود را قربانی کرد تا در دقایق پایانی تنها با دو هافبک یعنی فده والورده و ادواردو کاماوینگا بازی کند. تغییرات مورینیو خط دفاعی را هم بی‌نصیب نگذاشت و هر دو مدافع کنار تعویض شدند. ترنت و کوکوریا به جای دومفریس (که نمایش خوبی داشت) و کارراس وارد زمین شدند.

اما در نهایت، این تعویض دیگر یعنی ورود اسپی بود که برد حاصل از همکاری آردا و جود یعنی بزرگ‌ترین غافلگیری ترکیب مورینیو را قطعی کرد.