نقش جهان میزبان یک دربی با پیشبینیهای نامعلوم
به گزارش کیک زون، ثانیهها برای طرفداران دو تیم بزرگ پایتخت با وقفهای طولانی میگذرند. استرس و هیجان بر جامعه هواداری استقلال و پرسپولیس حاکم شده و این بار، برخلاف اکثر دربیهای سالهای اخیر، هر دو تیم با دلایل متعددی برای پیروزی به زمین میآیند. هر دو در چهار هفته گذشته نمایشهای برجستهای داشتهاند و همین موضوع میتواند این مسابقه را به یکی از حیاتیترین دربیهای سالهای اخیر پایتخت تبدیل سازد. وقتی قرعه هفته پنجم، دربی پایتخت را به یکی از ابتداییترین هفتههای فصل رساند، شانس تماشای یک بازی سرد و محتاطانه بیشتر از هر سناریوی دیگری وجود داشت. طبیعت فوتبال در هفتههای اول همین است؛ تیمها هنوز با شرایط ایدهآل فاصله دارند و معمولاً برای رسیدن به فرم مطلوب زمان میبرند. اما قصه این دربی قرار نباید مطابق پیشبینیهای اولیه پیش برود. هر دو تیم در چهار هفته نخست نشانههای امیدوارکنندهای از خود بروز دادهاند. پرسپولیس با ۹ گل، یکی از قویترین خطوط حمله لیگ را در اختیار دارد و استقلال هنوز گلی دریافت نکرده و با تفاضل گل مثبت هفت، یکی از بهترین شروعهای فصل را پشت سر گذاشته است. پرسپولیس البته در این مسیر مقابل تراکتور، یکی از مدعیان اصلی، شکست خورده؛ اما در مجموع، هر دو تیم خیلی زودتر از انتظار به شرایط مطلوب رسیدهاند.
موجودیت بالای موقعیتهای گلزنی، تنوع در روش گلزنی، بازی رو به جلو و تمایل به حمله، استقلال و پرسپولیس را در کنار تراکتور تا پایان هفته چهارم از بسیاری از تیمهای دیگر متمایز کرده است. حالا همین ویژگیها دربی اصفهان را از جنس دیگری رقم میزند. دو تیم به اصفهان سفر میکنند تا یکی از متفاوتترین دربیهای سالهای اخیر را برگزار کنند؛ مسابقهای که استقلال سالهاست در جریان بازی موفق به شکست پرسپولیس نشده است. آبیها البته در دهه جدید دو بار توانستهاند پرسپولیس را در ضربات پنالتی جام حذفی از گردونه رقابتها حذف کنند، اما شکست در فینال جام حذفی دو سال قبل، زخم آخرین تقابلهای دو تیم را برای استقلالیها عمیقتر کرده و انگیزه آنها برای شکستن این طلسم را افزایش داده است. باورش دشوار است، اما وقتی استقلال آخرین بار در جریان بازی موفق به شکست پرسپولیس شد، رزاقینیا و قلیزاده، دو هافبک میانی این روزهای استقلال که حالا به ستارههای تیم تبدیل شدهاند و حسین عبدی، سرمربی تیم امید، حساب ویژهای روی آنها برای بازیهای آسیایی باز کرده است، تنها ۱۱ سال داشتند. دو نونهال که حتی هنوز وارد دوران نوجوانی نشده بودند، حالا به بخشی از امید هواداران استقلال برای پایان دادن به این انتظار طولانی تبدیل شدهاند؛ هوادارانی که از نمایش تیم سهراب بختیاریزاده در هفتههای ابتدایی فرضایت زیادی دارند.
آن سوی ماجرا هم داستانی کموبیش مشابهی وجود دارد. در پرسپولیس بازیکنانی حضور دارند که شاید حتی خاطرهای از آخرین شکست این تیم مقابل استقلال در جریان بازی نداشته باشند. شهرآبادی، دانیال ایری و لطیفیفر در میان همین بازیکنان قرار میگیرند؛ نسلی که سالهاست بردن استقلال را تجربه کرده و حالا باید در کنار بازیکنان باتجربهتر، این روند را ادامه دهد. دو تیم در فاز هجومی شرایط استثنایی دارند. سرعت انتقال از دفاع به حمله و ضدحملات سریع آنها در همین چند هفته، کمتر در دربیهای سالهای گذشته دیده شده است. قدرت دفاعی، آمادگی جسمانی و شدت پرس نیز این مسابقه را متفاوت از بسیاری از دربیهای اخیر میکند. هر تیمی که بازی باز کند، باید مراقب فضای پشت سرش باشد و هر تیمی که عقب بنشیند، خطر دریافت گل را بیشتر احساس خواهد کرد. پرس، یکی از ویژگیهای مشترک دو تیم است و حرکات ترکیبی آنها در چهار بازی گذشته بارها مشاهده شده. همین ویژگیهاست که کوچکترین اشتباه را به یک اتفاق بزرگ تبدیل میکند. هیچکس نمیتواند نتیجه این دربی را از حالا پیشبینی کند. یک اشتباه در جریان بازی ممکن است از سوی حریف بهشدت مجازات شود و همین احتمال، فضای این مسابقه را حساستر از همیشه کرده است. هر دو مربی در صورت شکست، هواداران خود را با تردیدهایی مواجه خواهند کرد؛ اما شاید کیفیت فنی این دربی آنقدر بالا باشد که حتی نخستین شکست نیز نتواند از اندوخته محبوبیت سرمربیان چیزی کم کند. حالا پرسش اصلی این است: کدام مربی میتواند از میان این همه فرصت، سرعت، پرس و ایده تاکتیکی، پیروز بیرون آید؟ محمدرضا تقیخانی
