پاسخ بختیاریزاده و تارتار به یک پرسش قدیمی در فوتبال ایران
به نقل از گزارش کیک زون، دیدار استقلال و پرسپولیس در یکی از غیرمنتظرهترین شهرآوردهای سالهای اخیر با نتیجه یک بر یک به پایان رسید. این مسابقه برخلاف بسیاری از دربیهای پیشین، نه در سایه ترس از شکست قرار گرفت، نه به یک بازی کمحادثه و محتاطانه تبدیل شد و نه هیچیک از دو تیم را از ریسک کردن بازداشت. امشب در ورزشگاه نقش جهان اصفهان، سهراب بختیاریزاده و مهدی تارتار تیمهایی را به میدان فرستادند که هر دو برای پیروزی بازی میکردند و حاصل این فکر، یکی از مشتاقکنندهترین دربیهای سالهای اخیر بود. این اتفاق در شرایطی رخ داد که پیش از آغاز فصل، یکی از بحثهای همیشگی فوتبال ایران مجدداً مطرح شده بود؛ آیا مربیان ایرانی توانایی هدایت تیمهای بزرگ لیگ را دارند یا خیر؟ آیا آنها میتوانند فشار استقلال و پرسپولیس را تحمل کنند؟ آیا در مسابقهای با این حجم از فشار، حاضر به ریسک هستند یا در نهایت به همان نسخه همیشگی فوتبال نتیجهگرا و محافظهکارانه پناه میبرند؟ دربی امشب اما دستکم برای یک شب پاسخی متفاوت به این پرسش ارائه داد.
دو تیم تهاجمی با دو سرمربی ایرانی روی نیمکت، استقلال پیش از این بازی چهار هفته بدون شکست و بدون دریافت گل را پشت سر گذاشته بود؛ ۳ برد و یک تساوی و ۱۰ امتیاز، دستاورد سهراب بختیاریزاده و تیمش در ۴ هفته ابتدایی بود. پرسپولیس نیز با سه پیروزی و یک شکست، ۹ امتیازی بود و با ۹ گل زده یکی از موفقترین خطوط حمله لیگ را در اختیار داشت. به این ترتیب دو تیم با شرایطی متفاوت اما پرقدرت وارد دربی شدند؛ استقلال با دفاعی مستحکم و پرسپولیس با قدرت تهاجمی قابل توجه؛ با این حال آنچه در زمین اتفاق افتاد، از جنس یک دربی بسته نبود.
نیمه اول بدون گل به پایان رسید اما بدون موقعیت، نه؛ بازی سرشار از تعقیبات هیجانانگیز روی هر دو دروازه و لحظات پرتنش در جریان بازی بود. تیم مهدی تارتار نیمه دوم را نیز با همان انگیزه تهاجمی آغاز کرد اما استقلال خیلی زود خطرناک شد. هنوز چند دقیقه از آغاز نیمه نگذشته بود که سرخپوشان و آبیپوشان موقعیتهایی روی دروازه حریف خلق کردند. در نهایت و در دقیقه ۵۰، محمدمهدی محبی قفل بازی را گشود. در شلوغی پشت محوطه جریمه استقلال، یک اشتباه دفاعی از سوی رستم آشورماتوف به محبی اجازه داد وارد محوطه شود و ضربه زمینی و دقیق او به کنج دروازه از فرعباسی عبور کرد تا پرسپولیس یک - صفر جلو بیفتد. این گل، دویستمین گل تاریخ شهرآورد بود. اما واکنش استقلال دقیقاً همان چیزی بود که این دربی را از بسیاری از شهرآوردهای اخیر متمایز کرد. سهراب بختیاریزاده محمدحسین اسلامی را وارد زمین کرد و این بازیکن تعویضی یک دقیقه بعد و با اولین تماس توپ خود، گل تساوی را ساخت. او توپ را در اختیار یاسر آسانی قرار داد و وینگر آلبانیایی استقلال پس از یک کنترل دیدنی، ضربهای قدرتمند به زاویه موافق پیام نیازمند زد تا بازی در دقیقه ۶۰ دوباره مساوی شود.
جالب اینکه پس از یک- یک شدن مسابقه، بازهم چیزی از جذابیت بازی کم نشد. آسانی چند دقیقه بعد میتوانست گل دوم خود را بزند اما ضربهاش در دقیقه ۷۲ در اختیار نیازمند قرار گرفت. پیش از آن هم ضربه فنی او در دقیقه ۵۶ به تیرک دروازه پرسپولیس برخورد کرده بود.
در سمت مقابل شوت سنگین بیفوما از پشت محوطه تنها با اختلاف اندکی بیرون رفت و علیپور نیز در دقیقه ۷۱ ضربهای زد که با فاصلهای بسیار کم از کنار تیر دروازه استقلال عبور کرد. در ادامه و حتی وقتی بازی به دقیقههای پایانی رسید، دو تیم هنوز به دنبال زدن گل برتری بودند. در نهایت این دربی جذاب مساوی شد اما یکی از هیجانانگیزترین مساویهای تاریخ این رقابت به ثبت رسید.
سهراب و تارتار علیه محافظهکاری، بختیاریزاده پیش از بازی نیز صریحاً بیان کرده بود که تیمش نمیترسد و قرار است جسور و منطقی بازی کند. او حتی تأکید کرده بود که قرار نیست استقلال به خاطر حساسیت مسابقه سبک همیشگیاش را کنار بگذارد.
تارتار نیز ترکیبی را انتخاب کرد که از همان ابتدا نشانههای واضحی از نگاه تهاجمی داشت؛ علی علیپور و ایگور سرگیف در خط حمله قرار گرفتند و با حضور بیفوما و محبی در کنارهها، پرسپولیس با تمام نفرات اصلی تهاجمیاش وارد زمین نقش جهان شد. بلافاصله پس از پایان مسابقه، مهدی تارتار در گفتگو با خبرنگار تلویزیون مهمترین جمله این داستان را به زبان آورد: «از نظر من هر دو کادر جسور بودند و جرات بازی هجومی داشتند؛ بنابراین هردو تیم برای برد به زمین آمده بودند.»
پاسخ به یک پیشفرض قدیمی، سالهاست در فوتبال ایران هر زمان بحث انتخاب سرمربی برای استقلال و پرسپولیس مطرح میشود، یک گزاره تکراری به گوش میرسد؛ اینکه مربیان جوان ایرانی نمیتوانند فشار کار در این دو تیم بزرگ را تحمل کنند. جا افتادن این نظریه در سالهای اخیر هم البته بیدلیل نیست. فوتبال ایران نمونههای زیادی داشته که در آن مربیان داخلی در تیمهای بزرگ نتوانستهاند انتظارات را برآورده کنند اما مشکل اینجاست که این گزاره اغلب اوقات از یک تجربه به یک حکم کلی تبدیل میشود؛ در چنین شرایطی کیفیت بالای دربی ۱۰۷ علیه همین حکم کلی قد علم کرد. در شرایطی که این فصل به دلیل شرایط خاص کشور باشگاهها سراغ استخدام مربیان خارجی نرفتند و هر ۱۸ نیمکت لیگ برتری در اختیار مربیان ایرانی قرار گرفته، مهمترین مسابقه فصل با دو سرمربی ایرانی روی نیمکتهای دو تیم بزرگ کشور برگزار شد. در این شرایط بختیاریزاده و تارتار ثابت کردند که میتوان با شناسنامه ایرانی، روی نیمکت استقلال و پرسپولیس نشست و جسورانه ۹۰ دقیقه برای پیروزی بازی کرد.
