بیرانوند و غلبه بر سیستمهای هوش مصنوعی!
به نقل از رسانه ورزشی سه، در ویدیوی منتشر شده با استفاده از یک زمانسنج، القا شده بود که بیرانوند با تلف کردن چند ثانیه از زمان پیش از هر ضربه دروازه، ریتم بازی را مختل میسازد. تیتر این مطلب این گونه بود: وقتکشی، حرفه من است.
شاید علیرضا بیرانوند به هر اتهامی متهم شده باشد، اما در فوتبال ایران کسی به یاد نمیآورد که این دروازهبان شماره یک تیم ملی، بخشی از استراتژی وقتکشی یک تیم باشگاهی بوده باشد؛ به ویژه که او تقریباً همیشه در رأس جدول قهرمانی ایران حضور داشته و عضو تیمهایی بوده که به دلیل بازی تهاجمی و مالکانه، در موقعیتهایی که نیاز به وقتکشی داشته باشند، قرار نمیگرفتند.
بیرانوند بازیکنی با ذاتی شیطنتآمیز و علاقهمند به حاشیه است و اخبار مربوط به خود را پیگیری میکند. او دوستانی دارد که تصاویر، پستهای اینستاگرامی و خبرهای مربوط به او را برایش واتسآپ میکنند و او معمولاً با یک ایموجی به آنها واکنش نشان میدهد. البته این بار موضوع برایش کمی غیرمنتظره بود. چرا که بیرانوند همیشه هوشیار است و نگاهش به داور و زمانی که از طرف قاضی میدان اعلام میشود، معطوف است. بیرو میگوید: «ردخور ندارد که در این زمینه اشتباه کنم. همیشه حواسم جمع است تا به موقع و قبل از مهلت ۶ ثانیه بازی را شروع کرده باشم.»
نکته جالب اینجاست که با توجه به علاقه گلر تراکتوریها به بازی با پا، او چندان از شوتهای بلند استفاده نمیکند و اغلب با مدافعان چپ و راست تیم، بازی را آغاز میکند. او به دلیل همین ویژگی و مهارت استفاده از پاهایش، دقت بالایی در ارسالها پیدا کرده و این به یکی از ویژگیهای متمایز او تبدیل شده است.
در نیمه اول مسابقه تراکتور- گلگهر، شرایط آنطور که میزبان آرزو داشت، پیش نرفت و مسیرهای گلزنی مسدود شده بود. تحلیل دقیق تیم رحمتی، فشردهسازی فضا و البته تکلهای خشن تراکتور را متوقف کرده بودند تا لحظهای فرا برسد که چند ثانیه بر تحلیلی که توسط AI آنالیزورهای گلگهر صیقل خورده بود، غلبه کرد.
بیرانوند در بازی تراکتور- گلگهر به خاطر همین مهارت پاسگلی استثنایی، در سطح فوتبال ایران خلق کرد. زمانی که سهیل صحرایی توپ را از بین پاهای محمد نادری عبور داد و کمکداور به اشتباه کرنر اعلام کرد، بیرانوند به سمت توپی که از خط عرضی رد شده بود، رفت. او در انتظار تصحیح اشتباه کمکداور، خیره به وخید زمانی، داور بازی ماند و در حالت کمین منتظر تصمیم نهایی ایستاد. وقتی داور اهل شهرکرد با دست نشان داد که توپ اوت شده و پرچم کمکداور نادرست بالا رفته، بیرانوند بلافاصله توپ را در کنج خط محوطه شش قدم کاشت و در حالیکه امیرحسین حسینزاده استارت خود را آغاز کرده بود، با ضربهای بلند توپ را به سمت بند کفش او فرستاد. توپ، دو بار به زمین خورد و امیرحسین با سرعت غیرقابل مهارش به داخل محوطه جریمه گلگهر رسید و با ضربهای قاطع به سمت چپ خودش، دروازه فرزین گروسیان را به تماشا گذاشت. نمایشی کمسابقه از هوشی که دستکم گرفته میشود.
بازیکنان گلگهر با حیرت این صحنه را دنبال میکردند و هنوز هضم نکرده بودند که در این چند ثانیه چه اتفاقی افتاده، اما بیرانوند اولین پاس گل مستقیم خود در لیگ برتر را به ثبت رسانده بود. کمی قبل از آنکه جنجالی بزرگ در اعتراض به تصمیم داور برای در اختیار قراردادن توپ به تراکتوریها شکل بگیرد و این مسئله به مقدمهای برای اتفاقات بیسابقه بعدی تبدیل شود.
بیرانوند با شوخی میگوید: «به محل فرود توپ دقت کنید. هیچ هافبکی در ایران دقت من را ندارد!» او با خنده این پاس درخشانش را دستکم میگیرد و خود را برای دیدار بعدی آماده میکند؛ مسابقهای که در ادامه رشته کلینشیتهای او در لیگ بیست و ششم خواهد بود.
شادی گل بیرانوند به صورت انفرادی و بدون حضور هیچ بازیکن دیگری انجام شد. او به آسمان پرید و حرکت سووووووووووووووی رونالدو را دور از جمع تراکتوریها اجرا کرد؛ گویی میخواست به تمایز، اثر منحصر به فرد و تفاوتش به عنوان شماره یک فوتبال ایران بیشتر اشاره کند.
