جدل پیرامون گفتگوی عجیب اولیسه: عقلانی یا توهینآمیز؟
به نقل از کیک زون، مایکل اولیسه در لیگ قهرمانان اروپا بار دیگر نمایشی درخشان ارائه کرد، اما بعد از آن در مصاحبه، خبرنگار را کاملاً نادیده گرفت. جای تاسف است که شخصیت واقعی اولیسه را نمیشناسیم. برای اینکه منظور به خوبی منتقل شود، ابتدا باید به دو نکته اشاره داشته باشیم.
نکته اول این است که از سال ۱۹۹۷، یعنی حدوداً ۳۰ سال است که بایرن مونیخ را دنبال میکنیم. مایکل اولیسه یکی از برترین فوتبالیستهایی است که تا به حال دیدهایم، حتی اگر هنوز خودش را در بزرگترین بازیها اثبات نکرده باشد. کافی است به سال ۲۰۲۶ نگاه کنیم؛ اولیسه در نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا مقابل پاریس، همراه با بایرن، و همچنین در نیمهنهایی جام جهانی مقابل اسپانیا، همراه با فرانسه، ناامیدکننده ظاهر شد.
نکته دوم این است که خیلیها از نحوه انجام مصاحبههای کمتعداد اولیسه تحسین میکنند و از عباراتی مانند «خونسرد» یا «افسانهای» برای توصیف او بهره میبرند و پستهای مربوط به این مصاحبهها در فضای مجازی دهها هزار لایک دریافت میکنند. اما اولیسه جلوی میکروفن نقش بازی نمیکند. او دقیقاً همان فردی است که هست. ترجیح میدهد به جای صحبت کردن، عمل کند. و وقتی هم صحبت میکند، دیدگاههایی کاملاً عملگرایانه مطرح میکند.
این موضوع ایرادی ندارد و حتی باعث میشود او متمایز شود و نوعی داستان پیرامونش شکل بگیرد، به همین دلیل است که در ارزیابیها دچار تردید میشویم. با این حال، رفتار اولیسه را تا حدی بیاحترامی میدانیم. در دیدار افتتاحیه بایرن در لیگ قهرمانان اروپا مقابل بودو گلیمت که با پیروزی ۵-۰ بایرن همراه بود، این بازیکن هجومی بار دیگر فوقالعاده عمل کرد. اولیسه که جایزه بهترین بازیکن این مسابقه را به دست آورده بود، پس از بازی در چند برنامه تلویزیونی حضور یافت، کاری که احتمالاً یکی از فعالیتهای مورد علاقه هیچ ورزشکاری نیست. این را میتوان درک کرد.
اما اگر کاملاً صادق باشیم، این کار مشقتبار نیست. این صرفاً بخشی از این حرفه است، دقیقاً به معنای واقعی کلمه. گاهی به نظر میرسد ستارههای فوتبال فراموش میکنند یا ترجیح میدهند نادیده بگیرند، یا شاید هر دو، که بخشی از دستمزدهای هنگفت آنها از کجا میآید. از مبالغ عظیم حق پخش تلویزیونی که به باشگاهها و اتحادیهها و سازمانهای فوتبالی سرازیر میشود. بنابراین صحبت از یک رابطه متقابل است.
اولیسه روز پنجشنبه دو گل به ثمر رساند که یکی از آنها ضربه کاتدار فوقالعادهای بود که به گوشه بالای دروازه رفت. وقتی یوخن اشتوتسکی، خبرنگار دازن، از این بازیکن فرانسوی پرسید گل زدن به این شکل تماشایی چه حسی دارد، اولیسه کوتاه و بدون هیچ حالت خاصی پاسخ داد: «نمیدانم.» اشتوتسکی سپس پرسید: «واقعاً نمیدانی؟» اولیسه فقط شانههایش را بالا انداخت.
اشتوتسکی بیشتر اصرار کرد و اولیسه گفت: «شوت میزنم و یا توپ وارد دروازه میشود یا نمیشود.» اشتوتسکی با لبخندی تلخ و شیرین گفت: «مصاحبه کردن را آسان نمیکنی.»
البته اوضاع واقعاً آنقدرها هم بد نیست، اما عالی هم نیست. در نهایت، چیزی که کمبودش را احساس میکنیم حداقل سطحی از رعایت ادب است، بالاخره خبرنگار هم درست مثل اولیسه که دقایقی قبل در زمین فوتبال وظیفهاش را انجام میداد، صرفاً دارد کار خودش را انجام میدهد. خب، چه میشود کرد. شاید راهحل این باشد که در درجه اول از آن دسته از کاربران و مفسران شبکههای اجتماعی انتقاد کنیم که معتقد هستند ما در حال ساختن یک فرقه اغراقآمیز پیرامون امتناع اولیسه از همکاری هستیم.
