وحید رضایی: دعوت سورگی، پایان راه نیست
به نقل از کیک زون، وحید رضایی، سرمربی شمسآذر، این رویداد را نه یک مقصد نهایی، بلکه نتیجهای از یک مسیر میداند که باید با اعتماد به بازیکنان جوان و حمایت بیشتر از تنها نماینده قزوین ادامه یابد. دعوت میلاد سورگی به تیم ملی، نخستین تجربه شمسآذر در معرفی بازیکن به تیم ملی بزرگسالان است. این اتفاق چه معنایی دارد؟ پیش از هر چیزی باید به خود میلاد تبریک گویم. هر بازیکنی که به تیم ملی میرسد، بخش عمدهای از این موفقیت را مدیون تلاش، انضباط و کیفیت شخصیاش است. میلاد در این دوره نشان داد که اگر به بازیکنی اعتماد شود و او نیز برای پیشرفت اشتیاق داشته باشد، میتواند در مدت زمان کوتاهی پلههای زیادی را طی کند. برای باشگاه شمسآذر نیز قطعاً رویداد مهمی است. اینکه یک باشگاه برای اولین بار در تاریخش بازیکنی را به تیم ملی بزرگسالان معرفی میکند، نشان میدهد مسیری که انتخاب شده، مسیر درستی بوده است. البته من دوست ندارم این اتفاق را فقط به نام یک فرد یا یک کادر ثبت کنیم. پشت این دعوت، مجموعهای از تلاشها وجود دارد؛ از خود بازیکن گرفته تا همتیمیهایش، کادرفنی، مجموعه باشگاه و تمام کسانی که برای حفظ این تیم تلاش کردهاند. میلاد سورگی پیش از این شاید تا این حد در کانون توجه نبود. چه اتفاقی افتاد که امروز به تیم ملی رسیده است؟ در فوتبال، صرفاً استعداد کافی نیست. بازیکن باید در یک ساختار مناسب قرار بگیرد، مسئولیت بپذیرد و بداند که اعتماد کادرفنی به معنای تضمین جایگاهش نیست. میلاد در این مسیر پیشرفت خوبی داشت. ما سعی کردیم ویژگیهایش را بشناسیم و از او در فضایی استفاده کنیم که بیشترین تأثیر را داشته باشد. برای من مهم است که بازیکن احساس کند میتواند بهتر شود. هیچ بازیکنی نباید تصور کند سقفش همین چیزی است که امروز میبیند. میلاد هنوز هم میتواند بسیار بهتر از این باشد. دعوت به تیم ملی باید برای او آغاز یک مرحله جدید باشد، نه نقطهای برای رضایت.
به نظر شما شمسآذر بازیکنان دیگری هم دارد که ظرفیت رسیدن به تیم ملی را داشته باشند؟ بدون شک. من معمولاً دوست ندارم بازیکنانم را زودتر از موعد تحت فشار رسانهای قرار بدهم، اما واقعیت این است که در این تیم چند بازیکن داریم که روند بسیار خوبی را طی میکنند. امیرمحمد محکمکار یکی از آنهاست. بازیکنی که در کنار وظایف تاکتیکی خودش توانسته در فاز هجومی هم تأثیرگذار باشد و دو پاس گل ثبت کند. برای یک مربی فقط عدد پاس گل مهم نیست؛ مهم این است که بازیکن درک درستی از فضا، زمان تصمیمگیری و مسئولیت تاکتیکی داشته باشد و امیرمحمد در حال پیشرفت در همین بخشهاست. سینا معظمیتبار هم در ۲۰ سالگی حضور ثابت و تأثیرگذاری در ترکیب دارد. بازی کردن در این سطح، آن هم بهصورت مستمر، برای یک بازیکن جوان اتفاق سادهای نیست. وقتی بازیکنی در این سن میتواند تحت فشار مسابقات لیگ برتر کیفیت خودش را حفظ کند، یعنی ظرفیت رشد بالایی دارد. رضا محمدی هم بازیکن توانمندی است و باید بیش از این قدر خودش را بداند و در مسیر پیشرفت قرار گیرد. بازیکنان جوان دیگری هم در تیم هستند که شاید امروز کمتر دربارهشان صحبت شود، اما اگر همین مسیر را با تمرکز ادامه دهند، میتوانند آینده بسیار خوبی داشته باشند. به نظر میرسد یکی از ویژگیهای اصلی شمسآذر در این فصل اعتماد به بازیکنان جوان و کمنامونشانتر بوده است. برای من اسم بازیکن هیچوقت قبل از عملکردش قرار نمیگیرد. فوتبال جای رزومه بازی کردن نیست. بازیکنی که در تمرین کیفیت داشته باشد، نظم تاکتیکی داشته باشد و برای تیم بجنگد، باید فرصت بگیرد؛ چه ۱۸ ساله باشد چه ۳۰ ساله. ممکن است یک باشگاه با سرمایه زیاد بتواند آمادهترین بازیکنان را بخرد، اما باشگاهی مثل شمسآذر باید علاوه بر نتیجه گرفتن، ارزش تولید کند. یعنی بازیکنی را بهتر کند، به او شخصیت بدهد و کاری کند که بعد از یک فصل، فوتبال ایران دربارهاش صحبت کند. اگر امروز یک بازیکن شمسآذر به تیم ملی رسیده، برای من مهمتر از خود این اتفاق، ایجاد این باور در بقیه بازیکنان است که آنها هم میتوانند به همان نقطه برسند. تیم ملی بالاترین سطح فوتبال کشور است و هیچ بازیکنی صرفاً با چند مسابقه خوب به آنجا نمیرسد. باید ثبات داشته باشد، شخصیت رقابت در سطح ملی را پیدا کند و در طول زمان کیفیتش را نشان دهد. استعداد داریم، انگیزه داریم، کادری داریم که به بازیکن جوان اعتماد میکند؛ حالا باید زیرساخت و حمایت هم در کنار این مجموعه قرار گیرد. وقتی از حمایت صحبت میکنید، مشخصاً منظورتان چه چیزی است؟ شمسآذر فقط متعلق به چند نفر در داخل باشگاه نیست. این تیم امروز تنها نماینده یک استان در سطح اول فوتبال کشور است. قزوین سالها منتظر بود دوباره تیمی در بالاترین سطح فوتبال ایران داشته باشد. امروز این اتفاق رخ داده و به اعتقاد من باید قدرش را بدانیم. رسیدن به لیگ برتر بسیار سخت است، اما ماندن، تثبیت شدن و ساختن یک باشگاه پایدار سختتر است. خیلی از استانهای بزرگ کشور، با جمعیت بیشتر، امکانات بیشتر و ظرفیتهای اقتصادی بالاتر، سالهاست آرزوی داشتن یک تیم ثابت در لیگ برتر را دارند. قزوین امروز این سرمایه را در اختیار دارد و حیف است که نسبت به آن بیتفاوت باشیم.
