کابوس در متروپولیتانو؛ قهرمانی از رئال گریخت
کیک زون گزارش داد: رئال مادرید با وجود اینکه فاصله زیادی با صدر جدول لالیگا ندارد، شکست ۲ بر ۱ مقابل اتلتیکو مادرید در متروپولیتانو، اولین بحران جدی تیم ژوزه مورینیو در راه بازگشت به اوج فوتبال اسپانیا بود. رئال پس از پایان هفته هفتم با ۱۵ امتیاز در مکان سوم جدول قرار گرفته و فاصلهشان با بارسلونای صدرنشین به شش امتیاز افزایش یافته است؛ شکافی که البته در روزهای پایانی سپتامبر به تنهایی سرنوشت قهرمانی را تعیین نمیکند، اما با توجه به نمایشهای فنی و نتایج اخیر، زنگ خطر بزرگی برای غول پایتخت به صدا درآمده است.
بارسلونا فصل جدید لالیگا با قدرتی حیرتآور آغاز کرده و پس از پیروزی مقابل لوانته، به پنجمین برد پیاپی خود در لیگ دست یافته. تیم هانسی فلیک قبل از دربی مادرید سه امتیاز از رئال بیشتر داشت و بعد از زمینگیر شدن شاگردان مورینیو، این فاصله را به شش امتیاز گسترش داد. اتلتیکو با کسب این دربی حیثیتی، ۱۶ امتیازی شد و به جایگاه دوم صعود کرد تا بالاتر از رئال مادرید قرار گیرد.
در نگاه اول، فاصله شش امتیازی پس از گذشت تنها هفت هفته نگرانکننده به نظر میرسد، اما هنوز ۳۱ بازی و ۹۳ امتیاز پاک تا پایان فصل باقی مانده است. رئال برای جبران این فاصله لزوما به معجزهای شگفتانگیز نیاز ندارد؛ چند لغزش غیرمنتظره از بارسلونا به همراه یک سری پیروزیهای پیاپی از سوی سفیدپوشان میتواند معادلات جدول را تغییر دهد.
بنابراین از دید ریاضی و در این مرحله از فصل، صحبت از پایان زودهنگام رقابت قهرمانی در سپتامبر پیشداوری است. با این حال، سرنوشت فوتبال صرفا با محاسبات ریاضی مشخص نمیشود و واقعیت تلختر برای رئال این است که سقوط در متروپولیتانو، چالشهای ساختاری تیم مورینیو را آشکار کرد.
رئال هنوز راه کنترل بازی را پیدا نکرده
رئال مادرید پیش از دربی، با وجود شش پیروزی در هفت بازی ابتدای فصل در تمام رقابتها، عملی متزلزل و پرنوسان داشت. پیروزی پرتنش مقابل الچه گواهی روشن بر این مدعا بود؛ بازیای که رئال با دو گل پیش افتاد، برتریاش را از دست داد و در نهایت با گل دیرهنگام کارلوس اسپی به برد ۳ بر ۲ بسنده کرد.
مورینیو پیش از دربی به ناتوانی تیمش در دیکته کردن ریتم بازی اشاره کرده بود. آقای خاص در دومین دوره حضورش در مادرید، هنوز به ترکیب ایدهآل خط میانی، توازن خط حمله و دفاعی مستحکم نرسیده است. شکست مقابل اتلتیکو این تردید را تقویت کرد که آیا رئال قادر به مدیریت بازیهای بزرگ است یا نه. در نیمه اول دربی، رئال برتری مشخصی در خلق موقعیت نداشت و بازی با نبردهای فیزیکی و پراشتباه گذشت. با آغاز نیمه دوم، اتلتیکو فشار را دوچندان کرد تا نقطه عطف بازی با خطای دین هویسن روی جولیانو سیمئونه و کارت قرمز مستقیم مدافع جوان رئال رخ دهد.
میزبان با بهرهگیری از برتری فردی، دو بار دروازه کورتوا را تکان داد؛ ابتدا آلخاندرو گریمالدو از روی نقطه پنالتی و سپس جاناتان دیوید با یک حرکت سریع گلزنی کردند. تکگل دقیقه ۸۹ آنتونیو رودیگر هم برای تغییر سرنوشت کافی نبود.
مشکل بزرگتر از یک کارت قرمز است
اخراج زودهنگام هویسن بیتردید شیرازه رئال را در هم شکست و جریان بازی را تغییر داد، اما خلاصه کردن تمام ناکامی تیم مورینیو به این کارت قرمز تصویری گمراهکننده ارائه میدهد. پیش از اخراج هم تیم مورینیو در طراحی حملات تهاجمی ناکام بود و پس از دریافت گل دوم واکنش هجومی مؤثری نشان نداد. گل دیرهنگام رودیگر بیشتر ناشی از تلاشهای واپسین دقایق تیمی بود که بخش اعظم مسابقه را با سردرگمی سپری کرده بود.
در این شرایط مورینیو با پرسشهایی بیپاسخ روبروست: آیا کمربند میانی توانایی دیکته کردن قدرت در نبردهای سنگین را دارد؟ آیا فاصله هافبکها با مهاجمان بیش از حد معمول نیست؟ و آیا رئال بدون تکیه بر نبوغ انفرادی کیلیان امباپه، وینیسیوس جونیور یا جود بلینگام میتواند گره از کار خود بگشاید؟ پاسخ به این دغدغهها مسیر آینده رئال را رقم خواهد زد.
امباپه و وینیسیوس؛ ستارههایی که باید بیشتر وارد بازی شوند
کهکشانیها همچنان یکی از ترسناکترین و پرستارهترین تیمهای فوتبال جهان را در اختیار دارند. کیلیان امباپه با آماری خیرهکننده فصل را آغاز کرده و پیش از دربی، در هفت بازی رسمی هشت گل زده بود. وینیسیوس جونیور هم نبض سرعت و خلاقیت جناح چپ محسوب میشود. با این وجود، در جهنم متروپولیتانو پتانسیل مرگبار این دو ستاره خاموش ماند.
وینیسیوس شبی کمفروغ را پشت سر گذاشت و بلافاصله پس از اخراج هویسن تعویض شد. البته تا زمانی که خط میانی رئال در رساندن توپ سالم به یکسوم دفاعی حریف و خلق دوئلهای یکبهیک ناتوان باشد، مهار امباپه و وینیسیوس برای مدافعان حریف کار دشواری نخواهد بود. اتکای صرف به جرقههای فردی راه نجات نیست؛ رئال برای فتح لالیگا نیازمند بازیسازی منسجم، گردش توپ روان و ساختار دفاعی منظم در زمان انتقال منفی است.
بارسلونا و فشار یک شروع قوی
بارسلونا مدافع عنوان قهرمانی است و برای ثبت هتتریک قهرمانی پیاپی تلاش میکند. همین ذهنیت برنده، فشار روانی را روی دوش رئال دوچندان کرده است. بلوگرانا در هفتههای ابتدایی با موتور محرکهای چون لامین یامال و رافینیا تمام امتیازات را کسب کرده و بر صدر تکیه زده است.
البته حتی شروع آتشین بارسا تضمینی برای بقا در بالای جدول در یک ماراتن ۳۸ هفتهای نیست. فرسایش مسابقات اروپایی، مصدومیتها و افت مقطعی ستارهها میتواند ترمز هر تیمی را بکشد.
اما نکته بنیادین این است که شاگردان مورینیو نباید منتظر لغزش رقبا باشند؛ از دست دادن هر امتیاز جدید، به خصوص برابر رقبای بالانشین، فضا را برای رئال مسمومتر خواهد کرد.
دربی؛ شکست سنگین از نظر روانی
سقوط در دربی پایتخت تنها یک باخت ساده در هفته هفتم نبود، بلکه یک ضربه سنگین روحی و حیثیتی محسوب میشد. رئال بازی ۶ امتیازی را به رقیب سنتی خود واگذار کرد؛ تیمی که اکنون با یک امتیاز بیشتر بالاتر از کهکشانیها ایستاده است. در نقطه مقابل، اتلتیکو پس از شکستن اوساسونا و فتح دربی، به اوج هارمونی روانی بازگشته است.
این نتیجه نشان داد که پیروزیهای ابتدای فصل مقابل تیمهایی مانند الچه و باخت به رئال بتیس، زنگ خطرهایی جدی بودهاند که نادیده گرفته شدند. واکنش رختکن مادرید در اولین بازی پس از فیفادی و تصمیمات تاکتیکی مورینیو برای ترمیم تیم، مسیر نهایی فصل را مشخص خواهد کرد.
آیا رئال از همین سپتامبر قهرمانی را از دست داده است؟
پاسخ قاطعانه منفی است؛ جام قهرمانی در پایان سپتامبر به هیچ تیمی اهدا نمیشود، اما حاشیه امن رئال مادرید به حداقل ممکن رسیده است.
جبران شش امتیاز در طول ۳۱ بازی آینده کاملا امکانپذیر است. رئال فرصت رویارویی مستقیم با بارسلونا و شکار امتیاز از لغزشهای کاتالانها را در پیش دارد. با این حال اگر شاگردان مورینیو نتوانند مشکلات تاکتیکی، کنترل جریان بازی و حفظ پیروزیها را حل کنند، این شکاف شش امتیازی میتواند به درهای عمیق و غیرقابل جبران تبدیل شود. دربی مادرید سند شکست رئال در مسیر قهرمانی را امضا نکرد، اما به شکلی بیرحمانه به لوس بلانکوس یادآوری کرد که برای ادامه جاهطلبیها، فرصت اشتباه به پایان رسیده است.
