پرسشی بزرگ درباره قلعه‌نویی: چه سرنوشتی در انتظار تیم سخت‌کوش شد؟
بر اساس گزارش کیک زون، طولانی‌ترین دوره فیفا دی این فصل با دومین شکست پیاپی، این بار مقابل تیم ملی روسیه، به پایان رسید تا شاگردان امیر قلعه‌نویی با نتایجی ضعیف‌تر از گذشته به ایران بازگردند.
قطعاً با شنیدن صدای سوت پایان بازی توسط تانتاشف، داور معروف ازبکی، موجی از انتقادات و اعتراضات علیه عملکرد و نتایج ضعیف تیم ملی آغاز خواهد شد و این بار ممکن است حتی وضعیت پیچیده‌تر شود، زیرا در این دو دیدار شاید تنها ویژگی مثبت تیم ملی هم زیر سؤال رفته و به نظر می‌رسد هیچ جایگاهی برای دفاع، حتی از جانب هواداران جدی تیم ملی، وجود نداشته است.
با توجه به شناختی که از امیر قلعه‌نویی طی سومین دهه حضورش در مربیگری داریم، به خوبی می‌دانیم که تیم‌هایی که او هدایتشان را بر عهده داشته، معمولاً حتی اگر فوتبال جذابی ارائه ندهند، تیم‌های سخت‌بازی محسوب می‌شوند.
در واقع این تیم‌ها در صورتی که در یک مسابقه نتیجه را به حریفشان واگذار کنند، تا آخرین لحظه برای جلوگیری از شکست می‌جنگند و به بیان دیگر، تمام توان خود را به کار می‌گیرند.
ورزشگاه آزادی و نقش جهان در دوران حضور امیر قلعه‌نویی، بارها شاهد لحظاتی بوده‌اند که هواداران استقلال و سپاهان پس از شکست مقابل هر تیمی، به‌جای اعتراض و ترک ورزشگاه، یکصدا تیمشان را تشویق می‌کردند تا نشان دهند شاهد تمام تلاششان برای عدم واگذاری بوده‌اند.
این رفتار را در هر دو دوره حضور امیر قلعه‌نویی روی نیمکت تیم ملی نیز مشاهده کردیم که شاید نقطه عطف آن سه بازی تیم ملی در جام جهانی بود که با وجود همه مشکلات، بازنده زمین را ترک نکردند و همین امر باعث ماندن او در پست سرمربیگری تیم ملی شد.
او طی ۱۸ بازی در دوره اول حضورش در تیم ملی، بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷، هیچ مسابقه‌ای را در وقت قانونی واگذار نکرد تا با اولین شکست مقابل کره در مرحله یک‌چهارم نهایی جام ملتهای آسیا ۲۰۰۷ از تیم ملی کنار رفت.
دومین دوره حضور ژنرال در تیم ملی دقیقاً با بازی مقابل همین تیم روسیه آغاز شد.
از آن بازی که در تاریخ دوم خرداد ۱۴۰۲ برگزار شد تا مسابقه معروف مقابل قطر در جام ملتهای آسیا که مانع از صعود تیم ملی به فینال شد، ۱۸ بار به مصاف رقبایش رفت و در هیچ بازی بازنده زمین را ترک نکرد.
پس از آن، تیم ملی در دوازده مسابقه دیگر به هیچ تیمی باخت تا باز هم مقابل قطر در تاریخ ۱۵ خرداد ۱۴۰۴ با نتیجه یک بر صفر بازی را واگذار کرد.
پس از این دیدار، شاگردان قلعه‌نویی کره شمالی را با سه گل شکست دادند تا اینکه در تاریخ ۱۸ مهر ۱۴۰۴ دوباره این تیم روسیه را با نتیجه دو بر یک شکست دادند.
پس از این بازی، شاگردان قلعه‌نویی در سه مسابقه شکست نخوردند تا مقابل نیجریه در ترکیه بازی را واگذار کردند.
پس از این شکست، چهار بازی به ترتیب مقابل گامبیا، نیوزیلند، بلژیک و مصر را به تسایی رساندند تا اینکه در این فیفا دی برای اولین بار دو بازی را به راحتی مقابل دو حریف همیشگی، یعنی ازبکستان و روسیه، واگذار کردند، با این توضیح که برخلاف سه شکست قبلی، هیچ نشانی از تلاش برای جبران و نباختن در تیم دیده نشد، که معمولاً در تیم‌های قلعه‌نویی کمتر شاهدش بودیم.
متأسفانه پس از این دو بازی باید گفت گویا تیم ملی ایران یا به عبارتی تیم‌های امیر قلعه‌نویی که زمانی برای هر دری می‌زدند که لااقل قافیه را به رقبایشان ندهند، مقابل دو حریف همیشگی شکست خوردند و عملاً برای تغییر نتیجه تلاش همیشگی را نداشتند، امری که طی ۴۰ بازی گذشته، صرف‌نظر از قدرت حریفان، سابقه نداشت.
این دو شکست متوالی که برای اولین بار در بازه‌ای حدود چهار ساله پس از ۴۱ بازی اتفاق افتاد را نمی‌توان به اشتباهات فردی نسبت داد، همان ژست اشتباهی که قلعه‌نویی در این دو نشست خبری پس از بازی مقابل ازبکستان و روسیه گرفت و باخت را به اشتباهات بازیکنان ارتباط داد.
شاید نگران‌کننده‌ترین بخش ماجرا همین باشد که فوتبال ایران پیش از این هم شکست‌های تلخی را تجربه کرده، اما آنچه تیم قلعه‌نویی را از بسیاری از تیم‌های دیگر متمایز می‌کرد، مقاومت تا لحظه آخر و تسلیم نشدن در برابر نتیجه بود. حالا اما پس از دو شکست متوالی مقابل ازبکستان و روسیه، مسئله فقط از دست رفتن دو نتیجه نیست، بلکه زیر سؤال رفتن همان ویژگی‌ای است که سال‌ها به آن تکیه می‌کردیم. تیمی که حتی در روزهای بدش هم به‌سادگی تسلیم نمی‌شد، حالا باید به این پرسش پاسخ دهد که چه بر سر هویت مبارزه‌گرایش آمده است. شاید بازگشت به مسیر درست، پیش از هر تغییر تاکتیکی و فنی، به بازیابی همان روحیه‌ای نیاز داشته باشد که زمانی شکست دادن ایران را برای رقبا به کاری دشوار تبدیل می‌کرد. جام ملتهای آسیا نزدیک است و برای تیمی که دیگر حتی در نباختن هم قابل اتکا نیست، زمان پاسخ دادن به این پرسش‌ها به‌سرعت در حال تمام شدن است.
