در دقیقه 68 اثبات شد: رونالدو دیگر آن هیولا نیست!

کیک زون گزارش داد که در ورزشگاه هیوستن تگزاس، عقربه‌های ساعت به دقیقه شصت و هشتم رسیده بود و تابلوی نتایج همچنن تساوی یک بر یک را نمایش می‌داد. پرتغالی‌ها که با دریافت گل در لحظات پایانی نیمه اول در شوک فرو رفته بودند، با تمام توان برای رهایی از این کابوس تلاش می‌کردند. در این لحظات پرشور، تمام چشم‌ها به ساق‌های ستاره چهل و یک ساله دوخته شده بود تا شاید او بار دیگر به عنوان ناجی ظاهر شده و گره کور این دیدار را بگشاید.

همینکه این لحظات پرتنش در جریان بود، ژائو کانسلو با یک پاس عمقی و هوشمندانه، فرانسیسکو کونسیسائو را در فضای خالی محوطه جریمه تیم کنگو صاحب توپ کرد. وینجری که تازه به تیم اضافه شده و بین دو نیمه جانشین برناردو سیلوا شده بود، با فراری سریع از دام مدافعان حریف رهایی یافت. او بلافاصله پس از کنترل توپ، سرش را بالا آورد و بر اساس یک غریزه تیمی، به دنبال رهبر و کاپیتان تیمش گشت. وقتی بازیکن تیم ملی پرتغال هستید، به صورت ناخودآگاه در زمان حمله و پس از به دست آوردن توپ، سعی دارید کریستیانو را پیدا کنید. کونسیسائو با پاس رو به عقب دقیقی، رونالدو را یافت.

از مهاجمی که سال‌ها با حرکات آکروباتیک و واکنش‌های غیرقابل مهار خود، دنیا را مبهوت کرده بود، انتظار می‌رفت با یک حرکتی شگفت‌انگیز این توپ را به گل تبدیل کند. رونالدو تلاش کرد تا وضعیت بدنی خود را با مسیر توپ هماهنگ کرده و با یک چرخش سریع، ضربه‌اش را به سمت دروازه شلیک کند، اما توپ روی پای او جفت و جور نشد. رونالدو واقعاً ضربه‌ای ضعیف زد و آهی از نهاد دوست‌دارانش بلند شد.

این اولین و جدی‌ترین موقعیتی بود که رونالدو در طول مسابقه به دست آورد. موقعیتی که در دوران اوج جوانی‌اش به راحتی آن را به تور دروازه می‌زد، اما در این شب عجیب، گویی همه چیز دست به دست هم داده بود تا از درخشش او جلوگیری کند.

شاید اگر آن پاس کمی جلوتر ارسال می‌شد یا وضعیت بدنی رونالدو در آن صدم ثانیه به یاریش می‌آمد، تیتر روزنامه‌های فردا به جای توقف پرتغال، به آتش‌بازی دوباره پادشاه در ششمین جام جهانی‌اش اختصاص می‌یافت. شاید باید با واقعیت کنار آمد: رونالدو دیگر آن رونالدوی هیولا نیست.