واکنش ویژه قلعهنویی به گل طارمی
کیک زون گزارش میدهد در دنیای فوتبال، سرمربیان را میتوان به دو گروه اصلی تقسیم کرد؛ گروه اول مربیانی هستند که پس از هر گل با هیجان و شور خاصی از ناحیه فنی خارج میشوند و گروه دوم مربیانی که حتی در پرتنشترین لحظات نیز خونسردی خود را حفظ میکنند. امیر قلعهنویی در دیدار ایران و بلژیک بار دیگر به وضوح نشان داد که به گروه دوم تعلق دارد. در واقع در دنیای ورزش فوتبال، واکنش سرمربیان پس از گلزنی تیمشان، گاهی به اندازه خود گلها اهمیت دارد. برخی سرمربیان با به ثمر رسیدن هر گل، کنترل احساسات خود را از دست میدهند؛ مشتهای گرهکرده، دویدن در کنار زمین، فریادهای بلند و حتی پریدن در آغوش اعضای کادر فنی، بخشی از تصاویر همیشگی فوتبال مدرن است. بدون شک یکی از زیباترین صحنهها، دویدن ژوزه مورینیو سرمربی وقت پورتو به سمت حلقه شاگردانش با آن بارانی مشهور در ورزشگاه اولدترافورد است که هرگز از یاد تاریخ فوتبال نخواهد رفت. در نقطه مقابل نیز میتوان به هانس فلیک سرمربی موفق بارسلونا اشاره کرد که معمولاً واکنش خاصی نسبت به بازی خلاقانه شاگردان با استعدادش نشان نمیدهد. شاید اگر هر کسی جای فلیک بود نسبت به جادوی پدری، یامال و گابی نمیتوانست خودش را تا این حد کنترل کند. بدون شک تقابل این دو سرمربی با دو شخصیت متفاوت رفتاری در فقبل آینده میتواند یکی از جذابیتهای لالیگا به شمار بیاید.
از سوی دیگر، مربیانی وجود دارند که ترجیح میدهند حتی در حیاتیترین لحظات نیز آرامش خود را حفظ کنند و واکنشی متفاوت از خود نشان دهند که شاید سرآمد آنها در فوتبال ایران علی پروین باشد. گروه اول احساساتشان را بیپرده به نمایش میگذارند و گروه دوم که خونسردی را بخشی از شخصیت و فلسفه کاری خود میدانند. برای این دسته دوم، گل زدن پایان کار نیست، بلکه تنها بخشی از مسیری است که باید تا سوت پایان مسابقه ادامه پیدا کند. دیدار تیم ملی ایران مقابل بلژیک نیز صحنهای جالب از همین تفاوت رفتاری را به نمایش گذاشت. زمانی که مهدی طارمی موفق شد دروازه حریف را باز کند، بسیاری انتظار داشتند نیمکت ایران منفجر از شادی شود، اما دوربینها تصویری متفاوت را ثبت کردند؛ امیر قلعهنویی آرام و خونسرد روی نیمکت خود نشسته بود و برخلاف بسیاری از مربیان دنیا، واکنش احساسی خاصی از او دیده نشد.
البته برخی این احتمال را مطرح کردند که شاید سرمربی تیم ملی از همان لحظه نخست متوجه شده بود گل در موقعیت آفساید به ثمر رسیده است. فرضیهای که با توجه به فاصله زیاد نیمکتها تا محل صحنه و همچنین نور شدید آفتاب ورزشگاه لسآنجلس، چندان محتمل به نظر نمیرسد. تشخیص چنین صحنهای حتی برای بسیاری از تماشاگران، خبرنگاران و کارشناسان نیز در لحظه آسان نبود.
با این حال، رفتار قلعهنویی بیش از آنکه به تشخیص آفساید ارتباط داشته باشد، به شخصیت او روی نیمکت شباهت داشت. سرمربی تیم ملی در سالهای گذشته بارها نشان داده است که در جریان مسابقات، کمتر وارد نمایشهای احساسی میشود و ترجیح میدهد تمرکز خود را روی روند بازی حفظ کند. او برخلاف بسیاری از همتایانش، حتی در لحظات حساس و سرنوشتساز نیز معمولاً آرامش ظاهری خود را از دست نمیدهد. شاید احساسیترین واکنش او تا به امروز به بعد از غلبه بر ژاپن در جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ برمیگردد که منجر به صعود تیم ملی به جمع چهار تیم نهایی جام شد. در آن دیدار، قلعهنویی پس از به صدا درآمدن سوت پایان بازی، کنار محدوده سرمربیان، زانو زد و بابت این برد باارزش و شیرین سجده شکر به جا آورد، البته این واکنش او باعث اعتراض برخی از اهالی فوتبال شد. این عده معتقد بودند که بین این واکنش و دستاورد تیم ملی تعادلی وجود نداشت و به نوعی او شاید کار را تا پایان جام تمام شده فرض کرده بود.
شاید همین گونه اظهارات باعث شده باشد که صحنه گل طارمی نیز با واکنشی متفاوت از سوی او همراه شود؛ تصویری از یک سرمربی که حتی در یکی از مهمترین بازیهای تیمش، آرام روی نیمکت نشسته و منتظر ادامه مسابقه است. باید منتظر ماند و دید که آیا اولین صعود تیم ملی ایران از مرحله مقدماتی جامجهانی میتواند باعث یک واکنش احساسی و پرشور از امیر قلعهنویی شود یا خیر؟
