باید به وطن بازگردیم، ناجی وجود نداشت!
کیک زون با اطمینان گزارش میدهد که اوضاع کاملاً روشن است. شکاف عمیقی میان دو گروه وجود دارد. دستهای معتقدند بدشانس بودیم و دسته دیگر با سرزنش گروه اول، معتقدند وقتی از موقعیت همگروهی با نیوزلند (با پایینترین رتبه فیفا) و ده نفره شدن بلژیک (آسانترین گروه به جز سه میزبان) برای پیروزی استفاده نکردیم، دیگر حق شکایت از شانس را نداریم. حتی اگر در هر بازی گلهای مردود میلیمتری میزدیم، یا هر سه شانس گروههای دیگر برخلاف خواسته تیم قلعهنویی رقم میخورد. وابستگی به کارلوس کیروش در تیم غنا به سالها سرمربیگری تیم ملی ایران، یا ازبکستان به دلیل آسیایی بودن، یا حتی عراق و الجزایر به اسلام بودنشان، از آن دست مسائلی بود تا پایان بازی توسط داور مشخص نشود، نمیتوانست آن را با هر خوشبینی توضیح داد. در آخر چرا باید تصور کنیم دیگران در آن سوی جهان برای موفقیت ما همه تلاش میکنند؟! ما حتی اگر منافع مشترکی هم داشتیم، کسی حاضر نبود بیش از حد توانش کمک کند، چه برسد به جانفشانی. تیم ملی فوتبال ایران باید به خانه بازگردد. با خستگی و دل شکسته. اولین تیمی که به جام جهانی ۲۰۲۶ راه یافت و آخرین تیمی که در مرحله گروهی حذف شد، در حالی که روز قبل از پایان بازیها، هنوز نامش برای رویارویی با سوئیس در دور حذفی با مداد و به رنگ کمرنگ نوشته شده بود تا گلهای اتریشیها بلیت بازگشت زودهنگام از آمریکا یا شاید بهتر بگوییم مکزیک (که کمپ تیم در آنجا قرار داشت) را رزرو کرد.
تجربه تلخ اما درس بزرگی خواهد بود وقتی صعود و حذف به دست دیگران سپرده میشود و این ناخوشایندی را حس میکنی که چقدر ناراحتکننده است نداشتن اراده در سرنوشت خود و ماندن منتظر اقدامات و نتایج دیگران. صبح کاری روز یکشنبه ۷ تیر ۱۴۰۵ آغاز شده است. وضعیت ظاهراً عادی است، اما این آرامش و سکوت پایدار نخواهد ماند. ممکن است ملیپوشان پس از بازگشت به ایران، توپخانه انتقادات آنها را آماج حملات قرار دهد، یا شرایط داخلی به گونهای شود که تمام ۹۰ میلیون جمعیت کشور درگیر مسائل روزمره شوند و اسیر دغدغههای خود شوند و به همین زودی حذف تلخ از جام جهانی ۴۸ تیمی را فراموش کنند، چرا که باید بر واقعیات زندگی خود تمرکز کنند. هر چه که هست، جام بدون تیم ملی ایران ادامه خواهد داشت. تیمی که این بار کمترین فاصله را تا دور دوم داشت. تیم سیوسوم جام جهانی، اما چه فایده؟ مهدی بشکنی.
