مارکا: بیرحمانهتر از این برای ایران نمیشد
بر اساس گزارش کیک زون، رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶ برای ایران بسیار بیرحمانه پیش رفت. امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی ایران در این جام جهانی، تجربه تیمش بلافاصله پس از اولین دیدار مقابل نیوزیلند را به عنوان «مظلومترین تیم تاریخ جام جهانی» توصیف کرد.
اکنون ایران بخشی از تاریخ جام جهانی ۲۰۲۶ است، به خاطر میلیمترهایی که گل شجاع خلیلزاده را مقابل مصر در دقیقه ۹۶ مردود کرد و به خاطر تساوی تیم ملی اتریش مقابل الجزایر در دقیقه ۹۶، پس از این که در دقیقه ۹۳ به لطف گل ریاض محرز، دوباره به مسیر صعود بازگشته بودند. وضعیتی از این بیرحمانهتر در حق یکی از ۴۸ تیم صعودکننده به جام جهانی ۲۰۲۶ غیرقابلباور است. تنها تیمی که در شرایطی برابر با سایر شرکتکنندگان رقابت نکرد.
یک دیوار نامرئی: محدودیتهای ویزا
حتی پیش از آغاز این تورنمنت، تیم ملی ایران با یک مسدودسازی اداری بیسابقه توسط کشور میزبان مواجه شد. در واقع، آمریکا به اولین میزبان جام جهانی تبدیل شد که در آغاز تورنمنت با یکی از تیمهای شرکتکننده در جنگ است. مشکلات از آنجا شروع شد. دولت آمریکا با استناد به دلایل امنیت ملی، از صدور ویزا برای ۱۵ عضو کلیدی کادر ایران، از جمله تحلیلگران تاکتیکی، پزشکان و تیم رسانهای خودداری کرد. این اتفاق کادر فنی ایران را مجبور کرد اقدامات عملیاتی را دو برابر کند. حتی رییس فدراسیون ایران، مهدی تاج، هم از ورود به این کشور منع شد.
آیا فیفا میتوانست به عنوان یک اقدام استثنایی، ایران را در کانادا یا مکزیک قرار دهد؟ شدیدترین محدودیت اعمال شده توسط آمریکا (به یاد داشته باشید، کشور میزبان) ممنوعیت اقامت شبانه این تیم در خاک این کشور بین بازیها بود. این امر ایران را مجبور کرد پایگاه تمرینی خود را از آریزونا، جایی که در ابتدا برنامهریزی کرده بودند، به تیخوانا در مکزیک منتقل کند و بازیکنان را مجبور ساخت تا در روز هر بازی، پروازهای رفت و برگشت انجام دهند.
این جابهجاییها با تأخیرهای مکرر همراه بود و در یک مورد، سفر ۳۰ دقیقهای به پنج ساعت انتظار در کنترلهای مهاجرتی پیش از یک بازی تبدیل شد. پس از آخرین بازیشان در سیاتل مقابل مصر، این تیم مجبور شد ساعت سه بامداد سوار هواپیما شود که هرگونه امکان ریکاوری فیزیکی پس از بازی را از بین برد. طارمی پس از بازی مقابل مصریها اظهار داشت: «آنها هر کاری توانستند انجام دادند تا ما را حذف کنند، این یک فاجعه است.»
نکته مثبت، دوستی عظیمی بود که ایران در تیخوانا یافت، شهری که بدون این که واقعاً میزبان جام جهانی باشد، به محل برگزاری آن تبدیل شده بود و ساکنانش آغوش خود را به روی - تکرار میکنیم - یکی از ۴۸ تیم شرکتکننده در جام جهانی ۲۰۲۶ باز کردند. آن محبت، بهترین خبر برای ایرانیان بود.
بدون لیگ داخلی و فوتبالیستی که با جنگ مختل شد
علاوه بر جنبههای لجستیکی، عملکرد ورزشی این تیم نیز به شدت تحت تأثیر عوامل داخلی و خارجی قرار گرفت. شروع درگیری نظامی بین ایران، آمریکا و اسراییل در فوریه ۲۰۲۶ منجر به تعلیق کامل لیگ داخلی ایران شد و بازیکنان داخلی (۱۷ نفر از ۲۶ نفر) را ماهها بدون ریتم رقابتی باقی گذاشت.
پایان تلخ: دو اتفاق در دقیقه ۹۶
علیرغم این انباشت مصائب، ایران با به پایان رساندن مرحله گروهی بدون شکست برای اولین بار در تاریخ خود به یک دستاورد بیسابقه دست یافت. با این حال، فوتبال یک سورپرایز تلخ دیگر برای آنها در چنته داشت، چرا که بدشانسی هم در دقیقه آخر بازی مقابل مصر نقش خود را ایفا کرد. گلی که شجاع خلیلزاده در وقتهای تلف شده به ثمر رساند و میتوانست صعود خودکار آنها را رقم بزند، توسط کمک داور ویدیویی به دلیل آفساید میلیمتری مردود شد.
روز بعد، همه چیز به این بستگی داشت که بازی الجزایر و اتریش مساوی نشود (نتیجهای که به نفع هر دو تیم بود) و با وجود این که مسابقهای بود که ۲۰ دقیقه گذشت و هیچ اتفاقی نیفتاد، گل محرز در دقیقه ۹۳ نتیجه را ۲-۳ به نفع الجزایر کرد و به طور اتفاقی، صعود را به ایران هدیه داد. با این وجود، کالادزیچ در دقیقه ۹۶ گل زد تا نتیجه را مساوی کند و بار دیگر، ایران را حذف کند.
تیم ملی ایران بدون این که شکست بخورد از جام جهانی ۲۰۲۶ حذف شد، اما با شواهد واضحی مبنی بر این که آنها در شرایط برابر با سایر شرکتکنندگان بازی نکردند. فوتبال با آنها بیرحم بوده است.
