خالق جذابترین حرکت جام جهانی: «باید متفاوت باشیم!»
جام جهانی برای تیم ملی نروژ تنها به دلیل گلهای هالند، بازگشت پس از ۲۸ سال یا ترساندن برزیل در مرحله یکهشتم نهایی در یادها نخواهد ماند، بلکه آنها جنبشی خاص را برای این تورنمنت خلق کردهاند. هزاران هوادار، چه در سکوها، چه در هواپیماها و چه حتی در میدان تایمز، با فریاد بلند «پارو بزن!»، به شکلی هماهنگ تکان میخوردند، گویی بر یک کشتی وایکینگها سوارند. نتیجه این شور و هیجان، میلیونها بازدید در شبکههای اجتماعی و تولد یک پدیده جهانی بود.
در پس این رقص گروهی عظیم، هوادار نروژی به نام «اوله فروستاد» قرار دارد، یک معلم مدرسه ابتدایی که اکنون در سراسر جهان با لقب «آقای پارو پارو» شناخته میشود. او پیش از رویارویی حساس تیمش با برزیل، درباره چگونگی شکلگیری این حرکت نمایشی در این رقابتها توضیحاتی ارائه داد.
فروستاد توضیح میدهد: «ایده این کار سالها پیش به ذهنم خطور کرد. من مشغول تماشای بازی تیم فوتبال نروژی روزنبورگ بودم. آنها شعاری دارند که در ورزشگاه روزنبورگ را فریاد میزنند، اما آن را به سه بخش تقسیم میکنند: رو-زن-بورگ! من همیشه بخش ‘رو’ را دوست داشتم و با خودم فکر کردم: چرا فقط همان ‘رو’ را انجام ندهیم و با آن کار جالبی نکنیم؟»
فروستاد با این ایده در سر، همزمان با نزدیک شدن به جام جهانی، به آن پر و بال داد. او با خنده در قلب منهتن توضیح میدهد: «واقعاً میخواستم نروژ پس از سالها غیبت، چیز جالبی به این تورنمنت بیاورد؛ چیزی فرهنگی، چیزی شبیه به وایکینگها. بنابراین شروع به گوش دادن به موسیقی و زمزمه کردن آهنگهای احتمالی کردم… پس از هفتهها آمادهسازی، ضبط و طراحی، ناگهان، بوم! الهام به سراغم آمد. و من این ایده را به «اولاوس من» (گروه رسمی هواداران نروژ) پیشنهاد دادم که آنها به همراه فدراسیون، شیپور وایکینگی و طبل بزرگ را به آن اضافه کردند. پس از آن همه چیز تاریخی شد.»
علیرغم شهرت ناگهانی و این واقعیت که ویدئوهایش بیش از ۳۸ میلیون بازدید در شبکههای اجتماعی داشتهاند، اوله همچنان خاکی و فروتن مانده است. خارج از محیط ورزشگاه، زندگی او همچنان حول محور کلاس درس میچرخد: «من معلم کودکان کلاسهای سوم و چهارم هستم، یعنی ۹ و ۱۰ سالهها… این بهترین شغلی است که تا به حال داشتهام. بچهها فوقالعادهاند.»
تأثیر این خلاقیت به اندازهای بوده که قانونگذاران در پارلمان نروژ، خلبانان جنگنده اف ۳۵ در کابینهای خود و حتی شاهزاده اسور مگنوس در حال «پارو زدن» در یکی از واگنهای متروی اسلو دیده شدهاند. حتی لرزهنگاران نروژی ریزلرزههایی را در اسلو و برگن تشخیص دادهاند که ناشی از حرکات موزون هزاران نفر در حال جشن گرفتن گلهای هالند مقابل عراق بوده است؛ چیزی فراتر از حد تصور.
به عقیده فروستاد، حرکت پارو زدن وایکینگی استعارهای کامل از کار تیمی است: «در ابتدا با هواداران کمی دشوار بود، اما بعد شروع به دوست داشتن آن کردند. این شعار پارو زدن بدون هواداران نروژی هیچ بود.»
تأثیر احساسی آن بر بازیکنان کاملاً مشهود بوده است. پس از پیروزی مقابل سنگال، کل تیم روی زمین نشستند تا همگام با هوادارانشان و با ریتم طبلنوازی اودگارد پارو بزنند. این معلم توضیح میدهد: «این یک اتحاد کامل بود. حقیقت این است که هیچ بازیکنی برای تبریک بابت این شعار به من پیام نداده است، اما میدانم که آن را دوست دارند، همانطور که پس از بازی مرحله یکشانزدهم دیده شد.»
او بار دیگر تأکید میکند که این شعاری برای اتحاد است که حتی به کشور خودش نیز کمک میکند. این معلم نروژی میگوید: «من عشق زیادی در شبکههای اجتماعی دریافت کردهام و این دشوار است زیرا معمولاً نفرت زیادی وجود دارد، اما با پارو زدن من فقط عشق از سراسر جهان دریافت کردهام.»
او در پایان میگوید: «در نهایت، باعث خوشحالی من است که مردم از چیزهایی که خلق میکنم لذت میبرند و متحد هستند. این اتفاق در کشور خودمان هم در حال رخ دادن است. ما مدتها بود که نروژیها را اینگونه ندیده بودیم و فکر میکنم این جام جهانی فرهنگ ما را کمی تغییر میدهد و ما را بیش از آنچه بودیم، متحد میکند.»
نروژ اکنون در مرحله یکهشتم نهایی به مصاف برزیل میرود. اوله پیش از رویارویی با قهرمان پنج دوره جام جهانی به وضوح میگوید: «من از برزیل نمیترسم. فکر میکنم نروژ آنها را شکست خواهد داد زیرا ما در فرم فوقالعادهای هستیم و تیم کاملاً با هواداران هماهنگ است. انگار سوار بر یک موج هستیم. ما با هم پارو خواهیم زد و آنها را شکست میدهیم.»
