ارلینگ هالند: پدیدهای فراتر از تصور!
در دنیای فوتبال، گاهی اتفاقات رخ میدهند که باورشان تقریباً غیرممکن است. دروازهبانانی وجود دارند که ناگهان به اسطورههای فوتبال تبدیل میشوند و مهاجمانی ظهور میکنند که بیشتر شبیه شخصیتهای تخیلی بازیهای ویدیویی هستند تا بازیکنان واقعی. ارلینگ برات هالند دقیقاً از همین دسته است؛ بازیکنی که گویی قوانین فوتبال برایش به طور متفاوتی نوشته شدهاند.
اکنون هیچ شک و تردیدی باقی نمانده؛ نروژ پتانسیل قهرمانی در جام جهانی را دارد. بله، درست شنیدید؛ نروژ اکنون به یکی از مدعیان اصلی برای کسب عنوان قهرمانی جام جهانی تبدیل شده است. صادقانه بگویم، هرگز انتظار نداشتم که چنین جملهای را بنویسم، اما نمایش شگفتانگیز این تیم در برابر برزیل، هیچ جای شک باقی نگذاشت.
در حالی که بازیکنان نروژ پس از پایان مسابقه با هوادارانشان به پایکوبی مشغول بودند، آهنگ معروف Take On Me در استادیوم پخش شده بود. این جشن دست کم تا بازی مرحله یکچهارم نهایی مقابل مکزیک یا انگلیس ادامه خواهد داشت.
اشکهای شوق، تحسین بیپایان و البته هالند؛ ستارهای که باز هم در مرکز تمام توجهات قرار داشت. چه کسی سزاوارتر از او بود؟ هالند پیشتر گفته بود: «من تنها گل زدن را بلدم؛ شاید هم خوششانس هستم.»
اما این دیگر صرفاً شانس نیست. او اکنون بهترین مهاجم فوتبال جهان است و ما نروژیها باید خود را خوششانس بدانیم. ابتدا گابریل، مدافع قدرتمند برزیل، در یک نبرد هوایی به هالند باخت و سپس، تنها لحظاتی بعد، هالند با شوت قدرتمند از پشت محوطه جریمه، توپ را زیبا وارد دروازه کرد. این حرکت، ساده، بیرحم و کاملاً متناسب با یک استعداد بینظیر بود.
این همان پیروزی بزرگ بود که سالها فوتبال نروژ منتظرش بود؛ غلبه بر یکی از قدرتهای بزرگ فوتبال جهان در مهمترین مسابقه ممکن. این شاید بزرگترین برد تاریخ فوتبال نروژ باشد؛ همانطور که میتواند یکی از تلخترین شبهای تاریخ فوتبال برزیل لقب گیرد.
شاید برزیل دیگر آن تیم شکستناپذیر سالهای دور نباشد، اما همچنان یکی از قدرتهای برتر فوتبال جهان و تیم پنجم ردهبندی فیفا محسوب میشود. این تیمی است که از سال ۱۹۹۰ تا به حال، هرگز در چنین مرحلهای زودتر از جام جهانی حذف نشده بود و نروژ بود که این سرنوشت را برای سلسائو رقم زد.
تیم تحت هدایت استاله سولباکن، پیش از این تنها یک بار توانسته بود یکی از ۱۰ تیم برتر جهان را شکست دهد، اما اکنون نشان داده که در برابر بزرگترین قدرتها نیز کم نمیآورد.
برزیل، به خصوص در جام جهانی، همیشه همان برزیل است. اما نروژ دیگر آن تیم عادی سابق نیست. تیمی که میتواند مقابل برزیل ۶۶ درصد مالکیت توپ داشته باشد، جریان بازی را به خوبی کنترل کند و حریف را به عقبنشینی وادار سازد. درست است که برزیل با ضدحملات خود خطرناک ظاهر شد و چند بار قلب هواداران نروژ را به لرزه درآورد، اما این تیم اکنون به بلوغ و پختگی کامل رسیده است.
مارتین اودگارد در حال سپری کردن یک جام جهانی فوقالعاده است. شاید او کاملاً بینقص ظاهر نشده باشد، اما بدون حضور او، نروژ هرگز نمیتوانست چنین نمایشی را ارائه دهد.
اسکار باب عملکردی عالی داشت و آندریاس شلدرپ با پاس گل هنرمندانهاش نقش کلیدی در این پیروزی ایفا کرد. و در پایان، نوبت به مردی رسید که در خط آخر ایستاده بود؛ اوریان نیلاند.
خطای کریستوفر آیر میتوانست همه چیز را به باد بدهد، اما نیلاند با مهار پنالتی، تیمش را نجات داد و در ادامه نیز با چند واکنش خیرهکننده دیگر، به قهرمان بلامنازع شب تبدیل شد.
در واقع، تمام بازیکنان این تیم، قهرمان هستند.
استاله سولباکن تیمی را ساخته که هر بخش از آن دقیقاً در جایگاه خود قرار گرفته؛ تیمی که حتی سرمربی آن نیز پس از پایان بازی، به اندازه بازیکنانش خسته و فرسوده به نظر میرسید. و اکنون، مقصد بعدی نروژ، میامی است.
