ارلینگ هالند، محصول یک تقلب است!
بر اساس گزارش کیک زون، برخی از لحظات آنقدر بزرگ هستند که درک و فهم آنها دشوار میشود. برخی دروازهبانها به یکباره به اسطوره تبدیل میشوند. در مقابل، برخی مهاجمان آنقدر شگفتانگیز هستند که بیشتر شبیه شخصیتهای یک بازی ویدیویی به نظر میرسند تا یک فوتبالیست واقعی. ارلینگ برات هالند از همان دسته بازیکنانی است که گویی قوانین فوتبال برایش کمی متفاوت نوشته شدهاند.
اکنون هیچ شک و تردیدی باقی نمانده؛ نروژ میتواند قهرمان جام جهانی شود. بله، درست شنیدید؛ نروژ اکنون یکی از مدعیان اصلی برای کسب جام جهانی محسوب میشود. صادقانه بگویم، هرگز تصور نمیکردم روزی چنین جملهای را بنویسم، اما نمایشی که این تیم مقابل برزیل ارائه داد، دیگر هیچ جای شک باقی نگذاشت.
زمانی که بازیکنان نروژ پس از پایان بازی با هوادارانشان جشن گرفتند، آهنگ مشهور Take On Me در ورزشگاه طنینانداز شده بود؛ جشنی که حداقل تا دیدار یکچهارم نهایی مقابل مکزیک یا انگلیس ادامه خواهد داشت.
اشک شادی، تحسین و البته هالند؛ ستارهای که بار دیگر در مرکز همه اتفاقات قرار داشت؛ و چه کسی شایستهتر از او؟ هالند پیش از این گفته بود: «فقط بلد هستم گل بزنم؛ شاید هم خوششانس باشم.»
اما این دیگر خوششانسی نیست. او بهترین مهاجم حال حاضر فوتبال جهان است و ما نروژیها باید خودمان را خوششانس بدانیم. ابتدا گابریل، مدافع قدرتمند برزیل، در نبرد هوایی مغلوب او شد و چند لحظه بعد، هالند با ضربهای محکم از پشت محوطه جریمه، توپ را به تور دروازه چسباند. ساده، بیرحمانه و در شأن یک استثنایی.
این همان پیروزی بزرگ بود که فوتبال نروژ سالها در انتظارش بود؛ شکست دادن یکی از غولهای فوتبال جهان در بزرگترین صحنه ممکن. شاید این، بزرگترین برد تاریخ فوتبال نروژ باشد؛ همزمان که میتواند یکی از تلخترین شبهای تاریخ برزیل لقب بگیرد.
برزیل شاید دیگر آن تیم شکستناپذیر سالهای گذشته نباشد، اما همچنان یکی از قدرتهای فوتبال جهان و تیم پنجم ردهبندی فیفاست؛ تیمی که از سال ۱۹۹۰ هرگز تا این حد زود از جام جهانی حذف نشده بود. و این نروژ بود که چنین سرنوشتی را برای سلسائو رقم زد.
تیم استاله سولباکن پیش از این تنها یک پیروزی مقابل تیمهای حاضر در جمع ۱۰ تیم برتر جهان داشت، اما حالا اثبات کرده که برابر بزرگترین قدرتها هم کم نمیآورد.
برزیل، برزیل است؛ بهویژه در جام جهانی. اما نروژ دیگر آن تیم معمولی گذشته نیست. تیمی که میتواند مقابل برزیل ۶۶ درصد مالکیت توپ داشته باشد، جریان بازی را کنترل کند و حریف را وادار به عقبنشینی کند. درست است که برزیل روی ضدحملهها خطرناک ظاهر شد و چند بار هم قلب هواداران نروژ را لرزاند، اما این تیم اکنون به بلوغ رسیده است.
مارتین اودگارد یک جام جهانی درخشان را پشت سر میگذارد. شاید بیاشتباه نبوده باشد، اما بدون او نروژ هرگز چنین بازیای ارائه نمیداد.
اسکار باب فوقالعاده بود و آندریاس شلدرپ با پاس گل هنرمندانهاش نقش مهمی در این پیروزی ایفا کرد. و در نهایت نوبت به مرد آخر رسید؛ اوریان نیلاند.
اشتباه کریستوفر آیر میتوانست همه چیز را به باد بدهد، اما نیلاند با مهار پنالتی، تیمش را نجات داد و در ادامه هم با چند واکنش تماشایی، قهرمان شب شد.
در واقع، همه اعضای این تیم قهرماناند.
استاله سولباکن تیمی ساخته که هر قطعهاش دقیقاً در جای خود قرار گرفته است؛ تیمی که حتی سرمربیاش هم پس از پایان مسابقه به اندازه بازیکنانش خسته و فرسوده به نظر میرسید. و اکنون، مقصد بعدی نروژ؛ میامی. ترد یوهانسن، گزارشگر جام جهانی، نیوجرسی
