خداحافظی زودهنگام وارث مسی و رونالدو
«تلاشم را کردم، تلاشم را کردم. حالا دیگر تمام شد. اینجا شروع کردم و همینجا هم به پایان میرسانم.» این جملات از نیمار ۳۴ ساله، همان بازیکنی است که قرار بود جای مسی و رونالدو را بگیرد. او وارث برحق عصری بیهمتا در فوتبال محسوب میشد؛ فوتبالیستی که باید پس از کنار رفتن آن دو اسطوره، قدم در مسیر آنها مینهاد.
به نظر میرسید نیمار تنها ستارهای بود که هم از استعداد سرشار، هم از کاریزمای لازم و هم از ابعاد رسانهای کافی برای نشستن بر تخت پادشاهیای برخوردار بود که بیش از ۱۵ سال به طور مشترک در چنگ فوقستاره آرژانتینی و ابرستاره پرتغالی قرار داشت. با این وجود، سرنوشت فوتبال برای این بازیکن شماره ۱۰ برزیلی، پایانی متناقض و تلخ رقم زد.
برای سالیان متمادی، این پیشبینی اجتنابناپذیر به نظر میرسید. او با پیراهن بارسلونا به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا دست یافت، در کنار مسی درخشش فوقالعادهای داشت، در سنین بسیار پایین رهبری تیم ملی برزیل را عهدهدار شد و بار سنگین انتظاراتی عظیم را بر دوش کشید: اینکه باید ستاره اول دوران بعدی فوتبال باشد. این یک انتقال قدرتِ از پیش تعیینشده بود، اما هرگز به طور کامل به واقعیت نپیوست.
نیمار نتوانست در گذر زمان، آن مسیر رو به رشدی را که استعدادش نوید میداد، تداوم بخشد. مجموعهای از مصدومیتها، تصمیمات حرفهای بحثبرانگیز، ناکامیهای پیدرپی با تیم ملی برزیل و بیثباتیهای گوناگون، رفتهرفته فروغ او را کمرنگ کرد و قدم به قدم از جایگاهی که برای برگزیدگان این ورزش رزرو شده بود، دورش ساخت.
وارثی که زودتر از موعد به خط پایان رسید.
در سوی دیگر، مسی و رونالدو، همان دو غول فوتبالی که قرار بود نیمار جانشینشان شود، از صحنه کنار نرفتند. این دو ستاره، با ۳۹ و ۴۱ سال سن، فوتبال خود را به طرز شگفتانگیزی با اقتضائات زمانه تطبیق دادند، همچنان در قامت همان بزرگان همیشگی به رقابت پرداختند و با حفظ اوج درخشش خود، به افسانهای دامن زدند که گویی هیچ تاریخ انقضایی برایش متصور نبود.
بزرگترین تناقض داستان دقیقاً در همین نقطه نمایان میشود. نیمار قرار بود آینده فوتبال باشد، اما آینده برای او زودتر از موعد به پایان رسید. بخش مهمی از این وضعیت ناشی از آن بود که مسی و رونالدو از ترک زمین امتناع ورزیدند تا واقعیتی را از بین ببرند که بر پایه آن، نیمار باید پس از خداحافظی آنها ظهور میکرد؛ اما در نهایت، دوران حضور آنها در میادین بسیار طولانیتر از نیمار شد.
اکنون، این بازیکن برزیلی با چشمانی اشکبار از آخرین حضور خود در جام جهانی وداع میکند، در حالی که مسی همچنان به یک جام جهانی دیگر میاندیشد و رونالدو نیز، اگرچه او هم با گریه حذف شد، هرگز از ادامه دادن به دورانی که به نظر میرسید مدتها پیش به پایان رسیده، دست نکشیده است.
تیم ملی برزیل نیز در این تناقض گرفتار آمده است. برای بیش از یک دهه، سلسائو در انتظار آن بود که نیمار جام جهانی را که از سال ۲۰۰۲ در پی آن بودهاند، بار دیگر برایشان به ارمغان آورد. از او حمایت کردند، او را ستایش کردند و به نماد یک نسل تبدیلش کردند. اما قصه او با پیراهن طلایی برزیل، با درد، اشک و احساسی از یک کار نیمهتمام به سرانجام میرسد.
با این حال، نیمار هرگز یک بازنده یا فردی شکستخورده نبود، اما آخرین نمایش او با طعمی تلخ همراه است. جسم او برای مدتها بود که دیگر توانایی اجرای آنچه را که در ذهنش میپروراند، نداشت. به همین دلیل، این پرسش اجتنابناپذیر مطرح میشود: چگونه بازیکنی که برای جانشینی مسی و رونالدو برگزیده شده بود، در نهایت زودتر از آنها از دنیای فوتبال خداحافظی کرد؟
