پایان زودرس وارث مسی و کریستیانو رونالدو
«تمرکز من بر روی تلاش بود، تمام تلاش خود را به کار گرفتم. اکنون این دوران به سر آمده. اینجا مسیرم را آغاز کردم و همینجا به پایان میرسانم.» این نقلقولها از زبان نیمار ۳۴ ساله است، همان بازیکنی که قرار بود جای خالی مسی و رونالدو را پر کند. او به عنوان وارث اصلی آن عصر بینظیر در فوتبال شناخته میشد؛ بازیکنی که پس از کنار رفتن آن دو افسانه، باید در مسیر آنها قدم مینهاد.
به نظر میرسد نیمار تنها ستارهای بود که نه تنها استعداد بینظیری داشت، بلکه از جذابیت لازم و ابعاد رسانهای کافی برای نشستن بر تخت پادشاهیای برخوردار بود که بیش از ۱۵ سال به طور مشترک در دستان فوقستاره آرژانتینی و ابرستاره پرتغالی قرار داشت. با این وجود، سرنوشت برای این بازیکن شماره ۱۰ برزیلی، پایانی متناقض و تلخ رقم زد.
برای سالهای متمادی، این پیشبینی اجتنابناپذیر به نظر میرسید. او با پیراهن بارسلونا به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا دست یافت، در کنار مسی درخشش فوقالعادهای داشت، در جوانی رهبری تیم ملی برزیل را بر عهده گرفت و بار سنگین انتظارات عظیمی را بر دوش کشید: اینکه باید ستاره اول دوران بعدی فوتبال باشد. این انتقال قدرت از پیش تعیینشده بود، اما هرگز به طور کامل محقق نگردید.
نیمار نتوانست در گذر زمان، آن مسیر رو به رشدی را که استعدادش نوید میداد، ادامه دهد. مجموعهای از مصدومیتها، تصمیمات حرفهای بحثبرانگیز، شکستهای پیدرپی با تیم ملی برزیل و بیثباتیهای گوناگون، به تدریج درخشش او را کمرنگ کرد و قدم به قدم او را از جایگاهی که برای برترینهای این ورزش رزرو شده بود، دور ساخت.
وارثی که پیش از موعد به خط پایان رسید.
در سوی دیگر، مسی و رونالدو، همان دو غول فوتبالی که قرار بود نیمار جانشینشان شود، از صحنه کنار نرفتند. این دو ستاره، با ۳۹ و ۴۱ سال سن، فوتبال خود را به شگفتانگیزی با اقتضائات زمان تطبیق دادند، همچنان در قامت همان بزرگان همیشگی به رقابت پرداختند و با حفظ اوج درخشان خود، به افسانهای دامن زدند که گویی تاریخ انقضایی برایش متصور نبود.
بزرگترین تناقض داستان دقیقاً در همین نقطه نمایان میشود. نیمار قرار بود آینده فوتبال باشد، اما آینده برای او زودتر از موعد به پایان رسید. بخش مهمی از این وضعیت ناشی از آن بود که مسی و رونالدو از ترک زمین امتناع ورزیدند تا واقعیتی را از بین ببرند که بر پایه آن، نیمار باید پس از خداحافظی آنها ظهور میکرد؛ اما در نهایت، دوران حضور آنها در میادین بسیار طولانیتر از نیمار شد.
اکنون، این بازیکن برزیلی با چشمانی اشکبار از آخرین حضور خود در جام جهانی وداع میکند، در حالی که مسی همچنان به یک جام جهانی دیگر فکر میکند و رونالدو نیز، هرچند او هم با گریزه از جام جهانی حذف شد، هرگز از ادامه دادن به دورانی که به نظر میرسید مدتها پیش به پایان رسیده، دست نکشیده است.
تیم ملی برزیل نیز در این تناقض گرفتار آمده است. برای بیش از یک دهه، سلسائو در انتظار آن بود که نیمار جام جهانی را که از سال ۲۰۰۲ در پی آن بودهاند، بار دیگر برایشان به ارمغان آورد. از او حمایت کردند، او را ستایش کردند و به نماد یک نسل تبدیلش کردند. اما قصه او با پیراهن طلایی برزیل، با درد، اشک و حس یک کار ناتمام به سرانجام رسید.
با این حال، نیمار هرگز یک بازنده یا فردی شکستخورده نبود، اما آخرین نمایش او با طعمی تلخ همراه است. جسم او برای مدتها بود که دیگر توانایی اجرای آنچه را که در ذهنش میپروراند، نداشت. به همین دلیل، این پرسش اجتنابناپذیر مطرح میشود: چگونه بازیکنی که برای جانشینی مسی و رونالدو برگزیده شده بود، در نهایت زودتر از آنها از دنیای فوتبال خداحافظی کرد؟
