ترس از پنالتی به جام جهانی راه یافت!
به نقل از کیک زون، در حین دیدار مرحله یکهشتم نهایی برابر پاراگوئه، جاشوا کیمیش تلاش نمود تا همتیمیهایش را تشویق کند برای اجرای ضربه پنالتی خود را پیشنهاد دهند، اما همه او را رد کردند.
لئون گورتزکا با وجود داشتن سابقه ۶۱۴ بازی حرفهای، کنار بازیکنانی چون آنتون، براون و تیاو از پذیرش این مسئولیت طفره رفت که در نهایت به شکست و حذف تیم آلمان منجر گردید. این رفتار میتواند دو جنبه داشته باشد؛ جنبه مثبت و صادقانه مانند عدم آمادگی ذهنی یا خستگی و جنبه منفی که همان فرار از مسئولیت و واگذاری وظیفه به بازیکنان کمتجربهتر است.
این اضطراب تنها به بازیهای ملی یا مراحل حذفی محدود نمیشود و حتی در سطح باشگاهی و مسابقات محلی نیز قابل مشاهده است. برای مثال، در پیروزیهای دراماتیک رئال مادرید مقابل منچسترسیتی در لیگ قهرمانان اروپا، بعداً مشخص شد بازیکنانی چون فدریکو والورده به دلیل خستگی و ادری میلیتائو به این دلیل که دروازهبان حریف شناخت خوبی از او داشت، از زدن پنالتی خودداری کرده بودند.
در فوتبال غیرحرفهای و محلی نیز گاهی بازیکنان پیش از پایان بازی به مصدومیت یا گرمازدگی تظاهر میکنند تا نامشان در لیست پنالتیزنها قرار نگیرد، زیرا ترس از تبدیل شدن به فرد بازنده، بر رویای قهرمانی غلبه میکند.
بازیکنان فوتبال ربات نیستند و بار سنگین ملامتهای درونی و سرزنشهای بیرونی، تأثیر عمیقی بر آنان میگذارد. ویرجیل فندایک پس از عدم موفقیت در جام جهانی قطر مقابل آرژانتین اعتراف کرد که تا چند روز خواب به چشمانش نرسیده و برای مدتها توپ را پشت سر خود قرار نداده است.
با این وجود، نمونههای الهامبخشی چون لوی اولایا وجود دارند؛ مهاجم پیشین تیم ملی اسپانیا که با از دست دادن پنالتی خود در جام جهانی ۱۹۸۶ مقابل بلژیک باعث حذف تیمش شد، اما تنها چهار ماه بعد در فینال یورو زیر ۲۱ سال مقابل ایتالیا، شجاعانه خود را برای زدن پنالتی پیشنهاد داد. اولایا علت خراب شدن پنالتیاش در جام ۱۹۸۶ را تردید در تصمیمگیری در ثانیههای پایانی میداند و تأکید میکند که پنالتیزن باید ایده کاملاً واضحی در ذهن داشته باشد. او همچنین به کیفیت و هوشمندی بالای دروازهبانهای امروزی و قوانین جدیدی که به سود آنان است اشاره میکند.
از دیدگاه روانشناسی ورزشی، فرمول ثابتی برای همه بازیکنان وجود ندارد. رافائل ماتئوس، روانشناس ورزشی، معتقد است در شرایط فشار حداکثری، مهمترین عامل خودتنظیمی است؛ یعنی بازیکن وضعیت روانی خود را درک کرده و برنامه مشخصی مانند تنفس خاص یا تمرکز بر ضربه را اجرا کند.
هرچند تمرینات ذهنی موفقیت صددرصدی را تضمین نمیکنند، اما میتوانند مانع از تبدیل شدن استرس به پانیک و قفل شدن ذهن شوند. در ورزش حرفهای، هدف حذف فشار نیست، بلکه یادگیری نحوه عملکرد در حضور فشار است؛ توانایی ارزشمندی که مانند تکنیک شوتزنی، کاملاً قابل تمرین و بهبود است.
