امیر قلعه‌نویی: از مردم ایران و ملی‌پوشان شرمسارم

پس از پشت سر گذاشتن ماه‌هایی پرفشار و پر از اضطراب که امیر قلعه‌نویی به عنوان سرمربی تیم ملی تجربه کرد، او اینک با بازگشت به تهران فرصتی برای بازیابی قوای روحی و جسمی خود یافته است. اگرچه مرور رویدادهای این جام جهانی حسرت‌بار برای سرمربی ایران دشوار است، اما این امر باعث نمی‌شود که قلعه‌نویی تلاش‌های بازیکنان و پشتیبانی ملت ایران را نادیده بگیرد. یک هفته پس از مراجعت اعضای تیم ملی به کشور، در حالی که هنوز بحث‌های متعددی پیرامون عملکرد ملی‌پوشان در جام جهانی در جریان است، قلعه‌نویی در صفحه شخصی خود متنی طولانی و سرشار از احساسات منتشر کرد. این نوشتار به ستایش از مردم، بازیکنان و تمامی حامیان تیم ملی اختصاص یافته بود.

متن کامل منتشر شده توسط قلعه‌نویی به شرح زیر است:

«ای کاش قدرتی داشتم که پس از گل شجاع، زمان را در همان لحظه متوقف می‌کردم؛ تا آن شادی همیشگی بر لبان مردم ایران باقی بماند. کاش می‌توانستم چند سانتی‌متر آفساید را از بین ببرم، یا توپ‌هایی که به تیر دروازه خوردند را به گل تبدیل کنم. ای کاش این جام جهانی، صعودی را به مردم ایران بدهکار نمی‌ماند. باور کنید این تیم شایسته صعود بود، همان‌گونه که جهان نیز ما را باور کرده بود. آن هنگام که در اوج نبرد، بچه‌ها را به اردو فراخواندم، با خود گفتم شاید بسیاری به دلیل ترک خانواده، مخاطرات جنگ، و دشواری‌های راه حاضر نشوند. اما همگی با عشق کامل به میهن آمدند؛ اغلب آن‌ها نزدیک به چهل ساعت را زمینی در راه بودند. با این وجود، هیچ‌کس تسلیم نشد و هیچ‌کس ناتوانی خود را ابراز نکرد.

تک‌تک آن‌ها با دلهره و نگرانی از عزیزانشان به تمرین پرداختند. بسیاری شب‌ها با صدای اخبار به خواب رفتند و صبح‌ها با دلواپسی از احوال خانواده‌هایشان بیدار شدند، اما وقتی نوبت به کار می‌رسید، تنها چیزی که به چشم می‌خورد، غیرت، تعهد و عشقی بی‌حد به پیراهن ایران بود. آن‌ها آموختند که دردهای شخصی خود را پشت در زمین تمرین بگذارند و تنها برای مردم سرزمینشان بجنگند، همان‌طور که بی‌ریا و خالصانه دوشادوش مردم، پرچم سه‌رنگ مقدس ایران را در قلب میدان و در خانه حریف به اهتزاز درآوردند. و افسوس… افسوس که شرایط نیز با ما همراه نبود. جنگ، تعطیلی مسابقات لیگ، لغو دیدارهای دوستانه، مسائل مربوط به ویزا و مشکلات فراوانی که میزبان بیش از هر کس دیگری برای ما تدارک دیده بود، همگی دست به دست هم دادند تا در شروع جام، تیمی نباشیم که ماه‌ها برای ساختنش تلاش کرده بودیم. این‌ها بهانه نیست؛ فقط می‌خواستم مردم ایران بدانند این تیم از چه مسیری به جام جهانی راه یافت. هیچ‌کس از خارج، خستگی این مسیر را درک نکرد. کسی اشک‌هایی را که پس از تمرین‌ها ریخته شد، ندید. هیچ‌کس شب‌هایی را که بازیکنان با وجود خستگی باز هم برای بهبود وضعیت خود کوشیدند، مشاهده نکرد... اما در نهایت، نتیجه تنها چیزی است که روی تابلو به نمایش درمی‌آید؛ در حالی که پشت هر نتیجه، ماه‌ها رنج، امید، فداکاری و مبارزه پنهان شده است. امروز نمی‌دانم بیشتر شرمنده مردم ایران باشم یا شرمنده جوانان تیم ملی. چه تفاوتی دارد؛ این جوانان نیز فرزندان همین مردم هستند. آن‌ها با تمام وجود مبارزه کردند و من باور دارم که شایستگی‌شان بیش از این بود.

سهم خودم از این نتایج را نیز می‌پذیرم. هیچ سرمربی‌ای بدون اشتباه نیست؛ من هم از این قاعده مستثنی نیستم و ادعایی در شناخت کامل فوتبال ندارم. هر تصمیمی که گرفتم، ابتدا خداوند را در نظر داشتم و سپس بر اساس باور به موفقیت این تیم بود. همانند تمامی تصمیمات، شاید برخی از آن‌ها آن‌گونه که انتظار می‌رفت، به نتیجه نرسید؛ اما مسئولیت آن با من است و همیشه نیز خواهد بود. ولی اگر چیزی باشد که با اطمینان کامل از آن دفاع کنم، همانا تعهد این تیم است. تیمی که تا آخرین ثانیه ایستادگی کرد، جنگید، امیدش را از دست نداد، شکست نخورد (در معنای تسلیم نشدن)، با وجود تمامی کاستی‌ها برای اعتبار فوتبال و نام ایران مبارزه کرد و برای ایجاد لبخند بر لبان مردم ایران از هیچ تلاشی دریغ نورزید. شاید فوتبال همیشه به اندازه تلاشی که می‌کشی پاداش ندهد؛ اما تاریخ، صداقت و غیرت را هرگز فراموش نخواهد کرد. از مردمی که کنارمان بودند، تشویق کردند، دعا کردند، انتقاد کردند و قلبشان برای این تیم تپید، تنها می‌توانم سپاسگزاری کنم. می‌دانم که از پایان راه ما در جام جهانی غمگین شدید، اما باور کنید هیچ‌کس بیشتر از ما از این عدم صعود با وجود تمامی شایستگی‌ها، رنج نبرده است. ما نیز در همان لحظه‌ای که سوت پایان به صدا درآمد، رؤیاهایمان را کنار زمین جا گذاشتیم. تنها چیزی که می‌دانم، عشق به همه ایرانیان است؛ در میان تمامی انتقادات، طعنه‌ها و حتی توهین‌ها و بی‌انصافی‌ها. این علاقه نه با یک پیروزی افزایش می‌یابد و نه با یک شکست کاهش می‌یابد. افتخار من همواره این بوده که برای پرچم کشورم کار کنم و در کنار بازیکنان شریفی باشم که با تمام وجود برای ایران جنگیدند.»