تصاویر دیدنی و نادیدهای از جام جهانی!
جذابیت فراوان جام جهانی ۲۰۲۶ تنها به مستطیل سبز محدود نمیشود؛ بخش قابل توجهی از آن مدیون شور و حال سکوهاست. در این دوره از مسابقات، جایگاههای تماشاگران بیش از همیشه به آوردگاهی برای رقابت هواداران تبدیل شده است. این رقابت با هدف ثبت خیرهکنندهترین تصاویر برای انتشار گسترده و جلب نگاه جهانیان شکل گرفته است. هواداران با بهرهگیری از پوششهای سنتی، آرایشهای ویژه و لوازم جانبی منحصر به فرد، تلاش میکنند فرهنگ و هویت ملتهای گوناگون را به نمایش بگذارند و بدین ترتیب، صحنههایی بینظیر و چشمنواز خلق کردهاند.
این نوع کوششها در واقع جزء جدانشدنی روح فوتبال محسوب میشود. شاید بتوان گفت از همان نخستین ادوار جام جهانی، به موازات جنگیدن بازیکنان در زمین برای کسب پیروزی، هواداران نیز روی سکوها با پوششها، آرایشهای چهره و رسوم خاص خود، میکوشیدند تیم و کشورشان را از سایرین متمایز سازند. در جام جهانی ۲۰۲۶، این رقابت ابعاد خاصی به خود گرفته و استادیومهای کشورهای میزبان، یعنی آمریکا، کانادا و مکزیک، به نمایشگاهی از فرهنگهای متنوع جهانی مبدل شدهاند. این جلوههای بیبدیل، واقعاً تماشایی و گیرا هستند.
بخشی از برجستهترین تصاویر تماشاگران در این دوره از مسابقات، به هواداران مکزیک تعلق دارد. شمار زیادی از این هواداران، با الگوبرداری از آیین شناخته شده «روز مردگان» (Dia de los Muertos)، خود را به ورزشگاهها رساندند. آرایش چهره معروف «کاترینا» که شامل صورتهایی شبیه اسکلت، گلهای رنگین و طرحهای هنرمندانه است، سالیان متمادی است که به عنوان یکی از نشانههای فرهنگی مکزیک شناخته میشود. این نوع چهرهآرایی که ریشه در سنت تکریم درگذشتگان دارد، در بازی مکزیک و جمهوری چک بر روی سکوها به چشم خورد و بیشتر از آنکه برای ایجاد هراس در تیم حریف باشد، تجلیگر هویت فرهنگی این ملت بود. ناگفته نماند که مکزیک چند روز پس از آن، یعنی در تاریخ ششم جولای، از گردونه رقابتهای جام جهانی کنار رفت و دیگر شاهد حضور هواداران پرشورشان نبودیم.
در میان شخصیتهای برجسته حاضر در سکوها، کمتر کسی به اندازه «اودی نکو»، هوادار سرشناس تیم ملی ترکیه، توانسته توجهها را به خود جلب کند. او پیش از آغاز هر مسابقه، تمام صورت و گردن خود را با رنگ سیاه میپوشاند و تنها ریش و موهایش را به رنگ طبیعی نگه میدارد. لنزهای رنگی روشن نیز جلوه متمایز او را تکمیل کرده و موجب شده تا عکسهایش بارها در فضاهای مجازی دست به دست شود. تقریباً در هر دیدار، دوربینهای تلویزیونی او را به تصویر میکشند؛ این نه تنها به خاطر ظاهر یگانه او، بلکه به دلیل عکسالعملهای پرشور و هیجانیاش در طول بازی است.
تماشاگران کلمبیا با بهرهگیری از آرایشهای تیره، آن را با پوششهای پر زرق و برق، کلاهگیس، شنل و پیراهنهایی به رنگ پرچم ملی خود در هم آمیختند. این ترکیب به گونهای بود که ظاهر آنها را بیشتر به یک پرفورمنس هنری شبیه میساخت تا تنها یک آرایش چهره معمولی.
یکی دیگر از هواداران چشمگیر این دوره از جام جهانی، از کشور کوراسائو به میدان آمده بود. او تنها به رنگآمیزی صورت خود اکتفا نکرد، بلکه ریشش را نیز به رنگ پرچم کشورش درآورد. حتی مدل ناخنها و انتخاب لوازم جانبی او نیز با رنگهای ملی هماهنگ بود، به نحوی که نمایش حمایتش از تیم ملی به یک اثر هنری تمامعیار بدل گشته بود.
با این حال، جلوههای تماشایی سکوها تنها به آرایش صورت ختم نمیشد. هواداران کلمبیا با ماسکهای کشتیکج، کلاهگیسهایی به رنگهای زرد، آبی و قرمز، و پوششهای نامتعارف، توجه همگان را به خود معطوف ساختند. برخی از تماشاگران حتی با ماسکهای فیل در ورزشگاهها حضور یافتند؛ این ماسکهای غولپیکر با گوشهای بزرگ و اغراقآمیز، خرطومهای بلند و تزئینات براق، به سوژهای محبوب برای عکاسان تبدیل شدند و حتی هواداران تیمهای رقیب نیز برای ثبت عکس یادگاری با آنها صف کشیدند.
در بخش دیگری از استادیومها، تماشاگران آفریقای جنوبی با استفاده از گوشوارههای سنتی، گردنبندهای درشت، دستبندها و سربندهای محلی خود، بدون نیاز به هیچگونه نوشته یا شعار، نمادی از فرهنگ غنی کشورشان را به نمایش گذاشتند.
به دنبال پیروزی کلمبیا مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو، ورزشگاه به یک جشن باشکوه تبدیل شد. ماسکها، کلاهگیسها، آرایشهای رنگارنگ و پوششهای خاص، به همراه آوازخوانی و پایکوبی هواداران، فضایی را خلق کردند که کمتر شباهتی به پایان یک رقابت فوتبالی داشت. گویی به یک کارناوال برزیلی قدم گذاشته بودیم.
