رویارویی ششم جام جهانی میان آرژانتین و انگلیس رقم خورد

بیست و چهار سال گذشت. شش دوره جام جهانی. این تمام مدتی بود که سپری شد تا تیم ملی آرژانتین دوباره در جام جهانی به مصاف تیم ملی انگلیس برود؛ همان حریفی که هواداران آرژانتینی در سرودهایشان از او یاد می‌کنند و همان دیداری که دیگو مارادونا با درخشش در آن به اسطوره‌ای بی‌بدیل بدل گشت. اکنون زمان فرا رسیده است: چهارشنبه آینده در آتلانتا، آرژانتین و انگلیس در مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی رو در روی هم قرار خواهند گرفت.

آمار رویارویی‌های گذشته به سود اروپایی‌هاست، اما این دیدار شرایطی بی‌سابقه دارد، زیرا این بار پای فینال جام جهانی در میان است. در طول نود و شش سال تاریخ جام جهانی، پنج رویارویی میان این دو تیم به ثبت رسیده است. خاطره‌انگیزترین آن‌ها به جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک بازمی‌گردد؛ دیداری که در خانه "البی‌سلسته" جشن قهرمانی برگزار شد و در جزایر بریتانیا با حسرت همراه گشت.

نخستین رویارویی در مرحله گروهی جام جهانی ۱۹۶۲ شیلی رخ داد؛ زمانی که هنوز تنش خاصی میان دو تیم وجود نداشت. تیم ملی انگلیس در نهایت پیروز این دیدار شد و تنها گل خوزه سانفلیپو که نه دقیقه پیش از پایان بازی به ثمر رسید، مانع از شکست سنگین‌تر آرژانتین شد. ران فلاورز و بابی چارلتون در نیمه اول گل‌های پیروزی‌بخش انگلیس را به ثمر رساندند. گلی که حساب بازی را باز کرد، ویژگی خاصی از آن دوران را به نمایش گذاشت: روبن ناوارو، مدافع آرژانتین، توپ را با دست دفع کرد تا مانع از ضربه سر آلن پیکاک شود، اما داور تنها به اعلام یک ضربه پنالتی رضایت داد که فلاورز آن را به گل تبدیل کرد.

تیم ملی آرژانتین که هدایت آن بر عهده خوان کارلوس لورنزو بود، در نیمه دوم ده نفره شد، اما این اتفاق به دلیل قانون دیگری در آن زمان رخ داد: امکان تعویض بازیکن وجود نداشت. مصدومیت رائول بلن، مهاجم تیم، باعث شد تا او نتواند به بازی ادامه دهد و با افزایش برتری عددی، جیمی گریوز پیروزی تیمش را قطعی کرد. تیم ملی انگلیس در تاریخ دوم ژوئن در ورزشگاه رانکاگوا با نتیجه سه بر یک آرژانتین را مغلوب کرد.

انگلیسی‌ها و آرژانتینی‌ها بار دیگر در تاریخ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۶ در مرحله یک‌چهارم نهایی تورنمنتی که بریتانیایی‌ها میزبان و قهرمان نهایی آن بودند، به مصاف هم رفتند. در دقیقه ۳۵، آنتونیو اوبالدو راتین، که به تازگی در سن ۸۹ سالگی درگذشت، توسط رودولف کریتلین، داور آلمانی، با اشاره دست اخراج شد، چرا که در آن زمان کارت‌های جریمه هنوز اختراع نشده بودند.

این هافبک بلندقامت به دلیل عدم تسلط بر زبان آلمانی و عدم درک دستور داور برای خروج از زمین، در ترک ومبلی تاخیر کرد. او که کلافه شده بود، گوشه پرچم کرنر را کمی خم کرد و به گفته خود این بازیکن احساساتی که در آن زمان پیراهن شماره ۱۰ را بر تن داشت، بر روی فرش قرمز ملکه انگلیس نشست. میزبانان نتوانستند حملات طوفانی داشته باشند، اما داشتن یک بازیکن بیشتر به آن‌ها اجازه داد تا اختلاف را با تنها گل جف هرست در دقیقه ۳۳ نیمه دوم ایجاد کنند.

سال‌ها گذشت تا مسابقه‌ای فرا رسید که همه آن را به یاد دارند: ورزشگاه آزتکا، جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک، دیگو مارادونا و هولیگان‌ها. در تاریخ ۲۲ ژوئن آن سال، این رویارویی افسانه‌ای در بستر سیاسی پرتنش ناشی از جنگ مالویناس شکل گرفت.

پس از یک نیمه اول بدون گل، شماره ۱۰ آرژانتین دو چهره متفاوت از فوتبال را به نمایش گذاشت. در دقیقه ششم نیمه دوم، او با "دست خدا" گلزنی کرد؛ صحنه‌ای که امروز با کمک داور ویدئویی هرگز نادیده گرفته نمی‌شد. و چهار دقیقه بعد، نقطه مقابل آن رقم خورد: "گل قرن". عبور از پنج بازیکن و طی کردن نصف زمین در ده ثانیه، حرکتی که تحسین جهانیان را برانگیخت.

بازی با گل گری لینکر در هفت دقیقه مانده به پایان با نتیجه ۲ بر ۱ به سود آرژانتین خاتمه یافت؛ گلی که پیروزی آلبی‌سلسته را با خطر جدی مواجه نکرد. آن روز مسیر دومین قهرمانی جهان هموار شد و کشور در آن سوی اقیانوس، غرق در شادی گشت.

دوازده سال بعد، در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸، مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، دو تیم را بدون حضور مارادونا مقابل هم قرار داد. این دیدار تنها تساوی تاریخ دو تیم تا به امروز بود؛ یک بازی ۲ بر ۲ که تمام گل‌هایش در نیمه اول به ثمر رسید. روند بازی بارها تغییر کرد: گابریل باتیستوتا خیلی زود با پنالتی آرژانتین را پیش انداخت، انگلیس با گل‌های آلن شیرر و مایکل اوون بازی را برگرداند و سپس آرژانتین روی ضربه ایستگاهی که با طراحی هوشمندانه خوان سباستین ورون و ضربه پای چپ خاویر زانتی همراه بود، بازی را به تساوی کشاند.

در سنت اتین، بازی به ضربات پنالتی کشید و کارلوس روآ قهرمان شد. او بود که تفاوت را رقم زد: در حالی که دیوید سیمن ضربه هرنان کرسپو را مهار کرد، روآ پنالتی‌های پل اینس و دیوید بتی را گرفت. در نهایت، ضیافت پنالتی‌ها با نتیجه ۴ بر ۳ به سود آرژانتین به پایان رسید. در این بازی اتفاق بسیار مهم دیگری نیز رخ داد: در ابتدای نیمه دوم، دیوید بکام جوان به دلیل خطایی که دیگو سیمئونه اغراق در آن کرد، از زمین اخراج شد.

جام جهانی ۲۰۰۲ کره و ژاپن هنوز برای آرژانتینی‌ها مانند زخمی کهنه است؛ نه تنها به خاطر حذف زودهنگام، بلکه به خاطر عاملی که زمینه‌ساز آن شد: رویارویی با انگلیسی‌ها در دومین بازی مرحله گروهی (گروه شش) در تاریخ ۷ ژوئن. بکام در ورزشگاه ساپورو ژاپن انتقام خود را گرفت. یک پنالتی جنجالی که پیرلوئیجی کولینا، داور ایتالیایی، روی مائوریسیو پوچتینو اعلام کرد، به هافبک انگلیسی اجازه داد تا تنها گل بازی را به ثمر برساند.

او این گل را با تمام وجود و با یادآوری اخراج قدیمی‌اش جشن گرفت. این نتیجه آرژانتین را مجبور کرد تا برای بقا در جام، سوئد را شکست دهد. اما این اتفاق رخ نداد و آرژانتین در همان مرحله اول حذف شد؛ اتفاقی تلخ که پیش از آن تنها در سال ۱۹۶۲ تجربه کرده بود.