مسی از مارادونا پیشی گرفت؛ پرونده بسته شد!
دیگو مارادونا با بالا بردن جام جهانی ۱۹۸۶، صحنهای فراموشنشدنی خلق کرد که برای نسلهای متمادی باقی ماند. در طول دهها سال در آرژانتین، اعتقادی راسخ وجود داشت که هیچ فوتبالیستی هرگز قادر به دستیابی به جایگاه او نخواهد بود.
اکنون، پس از گذشت چهار دهه، لیونل مسی ۳۹ ساله نه تنها در سال ۲۰۲۲ تیم ملی کشورش را به سومین عنوان قهرمانی جهان رساند، بلکه با کارنامهای درخشان که تقریباً در تمامی معیارهای ممکن از اسطوره پیشین خود برتری دارد، راهی فینال جام جهانی ۲۰۲۶ شده است.
ارقام و آمار به روشن شدن دلیل این دگرگونی در نگرش کمک شایانی میکنند. مسی تا پیش از دیدار نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، در مجموع ۱۱۶۰ مسابقه رسمی به میدان رفته و با پیراهن باشگاههای بارسلونا، پاری سن ژرمن، اینتر میامی و تیم ملی آرژانتین، ۹۱۹ گل، ۴۵۵ پاس گل و ۴۸ جام قهرمانی را به نام خود ثبت کرده است.
در سوی دیگر، مارادونا فعالیت حرفهای خود را با ۶۷۹ بازی، ۳۴۵ گل، تقریباً ۲۴۰ پاس گل و ۱۳ جام رسمی به پایان رساند. این تفاوت قابل توجه در طول عمر ورزشی نیز مشهود است؛ در حالی که اسطوره ناپولی کمی بیش از دو دهه به عنوان یک فوتبالیست حرفهای در اوج بود، مسی در سن ۳۹ سالگی همچنان به عنوان ستاره بیبدیل و بازیکن اصلی تیم ملی آرژانتین میدرخشد.
در عرصه جام جهانی نیز برتری آماری دستخوش تغییر شده است. مارادونا ستارهای بیرقیب در جام جهانی ۱۹۸۶ محسوب میشد؛ او در آن رقابتها ۵ گل زد و ۵ پاس گل داد و عملاً به تنهایی تیمی را که در قیاس با قدرتهای بزرگ آن دوره ضعیفتر به نظر میرسید، به مقام قهرمانی رساند. او در مجموع دوران فوتبالی خود در چهار جام جهانی حضور یافت، ۸ گل به ثمر رساند و به دو فینال راه پیدا کرد.
از طرف دیگر، مسی در حال تجربه کردن ششمین جام جهانی خود است و با ۳۹ بازی در این مسابقات (که یک رکورد بینظیر در تاریخ جام جهانی به شمار میرود)، ۲۱ گل و ۱۲ پاس گل (هر دو از رکوردهای جاودانه جام جهانی هستند)، به فینال ۲۰۲۶ راه یافته است. وی همچنین پس از کسب مقام نایبقهرمانی در سال ۲۰۱۴ و قهرمانی در قطر ۲۰۲۲، سومین فینال جام جهانی خود را پیش رو دارد.
تفاوت میان این دو ستاره در سطح فوتبال باشگاهی نیز به وضوح قابل مشاهده است. مارادونا دوران طلایی خود را در ناپولی سپری کرد؛ تیمی که با رهبری او موفق به کسب دو قهرمانی در لیگ ایتالیا شد و از یک باشگاه کمافتخار به قدرتی ملی تبدیل گشت. در مقابل، مسی تقریباً دو دهه از دوران حرفهای خود را در بارسلونا ساخت و با به ثمر رساندن ۶۷۲ گل، به بهترین گلزن تاریخ این باشگاه بدل گشت و ۴ قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا، ۱۰ عنوان قهرمانی لالیگا و ۷ جام حذفی را به دست آورد. وی در مجموع ۳۵ جام با باشگاه کاتالانی کسب کرد.
از منظر افتخارات فردی، این شکاف حتی عمیقتر است. مسی هشت بار موفق به کسب توپ طلا شده است. مارادونا هرگز این جایزه را دریافت نکرد، اما این امر به یک دلیل تاریخی باز میگردد: تا سال ۱۹۹۵، تنها بازیکنان اروپایی واجد شرایط برای دریافت این جایزه بودند، که این قانون عملاً فوتبالیستهای آمریکای جنوبی را در بخش اعظم دوران بازیشان محروم میساخت. در سال ۱۹۹۵، قوانین تغییر یافت تا بازیکنانی با هر ملیتی که در اروپا بازی میکنند را در بر گیرد و تنها از سال ۲۰۰۷ بود که این جایزه به روی تمامی بازیکنان شاغل در لیگهای سراسر جهان گشوده شد.
با این وجود، فرو کاستن مقایسه این دو اسطوره تنها به اعداد و ارقام، به معنای نادیده گرفتن بستری است که هر یک از آنها تاریخ خود را در آن به نگارش درآوردند. مارادونا در عصری فوتبال بازی میکرد که تعداد مسابقات در هر فصل کمتر، میانگین گلزنی پایینتر و آمارهایی همچون پاس گل، تکل یا مشارکت مستقیم در گل به صورت سیستماتیک ثبت نمیشد. افزون بر این، او نماد نسلی بود که تنها چند سال پس از جنگ مالویناس، غرور ملی را به آرژانتین بازگرداند و قهرمانی سال ۱۹۸۶ را به واقعهای فراتر از یک رویداد ورزشی مبدل ساخت.
مسی مسیری کاملاً متفاوت را طی کرد. او سالها با مقایسههای پیوسته با مارادونا و انتقادها به دلیل ناکامی در کسب جام با تیم ملی دست و پنجه نرم کرد. با این حال، وی از کوپا آمریکا ۲۰۲۱ به بعد، دو دوره از این رقابتهای قارهای، فینالیسیما و جام جهانی ۲۰۲۲ را به دست آورد و اکنون در تلاش است تا آرژانتین را به دومین قهرمانی پیاپی در جام جهانی برساند؛ افتخاری که این کشور از دهه ۱۹۸۰ تاکنون به آن دست نیافته است.
چنانچه مسی روز یکشنبه بار دیگر جام قهرمانی را بالای سر ببرد، فصل دیگری به پرافتخارترین کارنامه تاریخ فوتبال جهان افزوده خواهد شد.
