تناسخ مارادونا در پیراهن سورمهای: آرژانتین راهی نیمهنهایی
در حالی که تیم ملی آرژانتین برای رویارویی با انگلیس در مرحله نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، خواهان پوشیدن پیراهن افسانهای و خاطرهانگیز خود شد، فدراسیون بینالمللی فوتبال (فیفا) نیز این درخواست را پذیرفت. از سوی دیگر، تیم ملی انگلیس در این مسابقه با لباس همیشگی و یکدست سفید خود به میدان خواهد رفت.
لیونل اسکالونی و شاگردانش تنها در یک ocasión، آن هم در بازی مقابل اردن در مرحله گروهی، با ترکیب پیراهن آبی، شورت مشکی و ساقبند مشکی به میدان رفته بودند. با وجود آنکه فدراسیون فوتبال آرژانتین هیچ دلیل رسمی برای این تصمیم ارائه نکرده، بسیاری این انتخاب را به دو پیروزی تاریخی آرژانتین بر انگلیس مرتبط میدانند.
اولین این رویاروییها به مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ بازمیگردد که آرژانتین با نتیجه ۲ بر ۱ پیروز شد. دومین نبرد نیز در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۱۹۹۸ رقم خورد؛ پس از تساوی ۲-۲ در وقتهای قانونی، آرژانتین با نتیجه ۴ بر ۳ در ضربات پنالتی به برتری رسید. در هر دو این مسابقات، تیم ملی آرژانتین پیراهنهای آبی خود را به تن داشت.
اما اتفاقات سال ۱۹۸۶ اهمیت ویژهای دارند. تغییر لباس در آخرین لحظات، تاریخساز شد. پیراهن آبی معروفی که دیهگو مارادونا در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک و در دیدار مقابل انگلیس به تن کرد، در ابتدا برای آن بازی آماده نبود. بر اساس گزارشهای منتشر شده، کارلوس بیلاردو، سرمربی وقت، تجهیزات ذخیره موجود را برای دما و رطوبت مکزیکوسیتی بیش از حد سنگین میدانست.
بدون وجود جایگزین مناسب، یکی از مسئولان فدراسیون تنها چند ساعت پیش از شروع مسابقه، دو مدل پیراهن آبی را از یک فروشگاه ورزشی خریداری کرد. مارادونا از میان آنها، پیراهنی را برگزید که بعدها به لباسی افسانهای تبدیل شد. نشان آرژانتین به صورت دستی روی این پیراهن دوخته شده بود و شمارههای نقرهای نیز با عجله بر آن پرس شده بودند. آرژانتین با همین لباس بداهه، توانست انگلیس را با نتیجه ۲ بر ۱ شکست دهد؛ دیداری که به لطف دو گل مارادونا، یکی «دست خدا»ی بحثبرانگیز و دیگری آن شاهکاری که بعدها «گل قرن» نام گرفت، در تاریخ فوتبال ماندگار شد.
اکنون پیراهن آبی به یکی از قدرتمندترین نمادهای فوتبال آرژانتین تبدیل شده است. در فرهنگ فوتبالی این کشور، ارتباط نزدیکی با مفهومی به نام «کابالا» وجود دارد که مجموعهای از آیینها و رسومی برای جلب خوششانسی است. این سنت به خوبی مستند شده و نشان میدهد که بسیاری از هواداران، هر مسابقه را با رعایت شرایطی یکسان تماشا میکنند، لباسهای مشابهی میپوشند یا آداب خاصی را به جا میآورند که در طول مسابقات مهم و پایانی، تقریباً به یک الزام تبدیل شدهاند.
در تاریخ تیم ملی آرژانتین، نمونههای فراوانی از این خرافات و آداب دیده میشود: برای مثال، در جام جهانی ۱۹۷۸، برخی بازیکنان پیش از شروع مسابقات به تماشای فیلمهای ترسناک میپرداختند و در رقابتهای سال ۱۹۸۶ نیز، کارلوس بیلاردو از بازیکنان خود خواسته بود که همواره بر روی صندلیهای مشخص و ثابتی در اتوبوس تیم بنشینند.
